Het verhaal achter het litteken: ‘Ik had een tumor van 9 kilogram in mijn buik zonder dat ik het wist’

Je kunt je schamen voor je littekens, je kunt er trots op zijn of om lachen. Maar achter ieder blijvend teken van wat ooit een verwonding was, zit een verhaal. Vandaag vertelt Ilse haar verhaal over haar buik.

In het midden van haar buik heeft Ilse een litteken. Het begin iets onder haar bh en loopt door tot aan haar venusheuvel. Het is een rechte lijn, alleen om haar navel is een rondje gemaakt. ‘Ik heb het een keer opgemeten,’ vertelt Ilse, ‘het is 35 centimeter lang.’

Lange tijd liep Ilse rond met een goedaardige tumor in haar buik. Uiteindelijk woog ‘ie 9 kilogram. ‘Ja, hoe kan het nou zo ver komen dat je een tumor hebt die zo zwaar is hè?’ zegt Ilse.

‘De huisarts zei dat ik rust moest nemen. Dan zou alles wel goedkomen’

In het begin had Ilse nog niet zo veel door. Ze merkte wel dat ze iets zwaarder werd, maar daar dacht ze verder niet veel over na. Haar buik werd boller, maar ze zocht er nog niets achter. Toen ze hevige buikpijn kreeg, besloot ze naar de huisarts te gaan.

De huisarts nam Ilse niet serieus

‘Maar zij dacht dat het psychisch was, omdat een half jaar eerder mijn moeder was overleden. Ze zei dat ik naar naar huis moest gaan en rust moest nemen. Dan zou het allemaal wel goedkomen,’ vertelt Ilse.

Maar de pijn ging niet over. En ze klopte weer bij de huisarts aan. Misschien zou antibiotica helpen. Misschien had ze een worm in haar darmen.

Toen haar buik maar bleef groeien – het was inmiddels een half jaar later – kreeg ze steeds meer opmerkingen. Was ze niet gewoon zwanger? Haar huisarts besloot haar naar het ziekenhuis te sturen voor een echo. Daar bleek dat het een cyste was, een goedaardige tumor. En dat ‘ie er zo snel mogelijk uit moest.

‘De cyste zou kunnen scheuren en dan zou ik bloedvergiftiging kunnen krijgen’

Volgens de doktoren was het een gezwel in de eierstokken. En had het eitje zich vervolgens een weggebaand in haar lichaam.

Ilse: ‘Toen ik het woord ‘tumor’ hoorde schrok ik meteen. Want dat was waar mijn moeder aan was overleden. Gelukkig was deze tumor goedaardig, maar het was nog steeds heel eng. Hij groeide namelijk steeds sneller en het risico dat de cyste zou scheuren, werd daarom steeds groter. Dan zouden er giftige stoffen in mijn lichaam komen en zou ik bloedvergiftiging kunnen krijgen.’

Weer leren zitten en lopen

Met haar handen op haar bolle buik ging Ilse de operatiekamer in. Ze werd wakker met haar handen op een platte buik.

Het herstel duurde lang. Om bij de tumor te komen, moesten de chirurgen Ilse’s buikspieren doorsnijden. Daardoor kon ze bijna niets. ‘Je gebruikt je buikspieren echt voor alles. Zelfs voor kuchen en niezen. Ik moest weer leren zitten en lopen. Twee weken na de operatie had ik eindexamens. Ik ben echt die zaal in gestrompeld met een kussen op mijn buik. Ik leek wel een pinquin,’ lacht ze.

‘De vrouw zei dat ik niet mocht zwemmen, omdat ik kinderen liet schrikken’

Nu gaat het oké. Ze weet dat ze nooit geweldige buikspieren zal hebben, maar ze kan werken en sporten. Totdat het litteken te veel gaat trekken, dan weet ze dat ze moet stoppen. Ieder dag is ze nog bezig met haar litteken. Ze ziet het als ze zich omkleedt. Ze merkt het als ze iets wil optillen en het lukt even niet. Soms voelt het alsof iemand er met een punaise in prikt. Soms legt ze zonder nadenken haar hand op haar buik als ze in bed ligt en dan denkt ze ‘oh ja’.

Haar zelfvertrouwen heeft een deuk gekregen

Ze gaat naar een huidtherapeut om haar litteken minder zichtbaar te maken. Dan smeert ze haar buik in met een verdovende zalf. De huidtherapeut maakt het litteken vervolgens ‘kapot’. Dit met de bedoeling dat het daarna gaat genezen.

De therapie begint te werken, maar nog altijd is Ilse niet blij met haar litteken. Haar zelfvertrouwen heeft er een deuk door gekregen. Liever gaat ze niet meer in bikini. Zwemmen vermijdt ze.

‘Ik ben een keer aangesproken door een moeder in het zwembad. Ik droeg een tankini, maar het topje was iets omhoog geschoven, waardoor je een stukje van het litteken zag. De vrouw zei tegen me dat ik niet zo mocht gaan zwemmen. Want ik maakte kinderen bang.’

Ook als ze gaat winkelen met vriendinnen waarschuwt ze hen altijd even. Of ze draait zich om als haar litteken zichtbaar wordt. ‘Een keer schrok een vriendin zich kapot. Dat wil ik nooit meer. Ik ben nog iedere dag bezig met het litteken. Maar het wordt ook iets dat bij je hoort. Ik leer er mee omgaan.’

Ilse’s litteken op haar buik.

Heb jij ook een litteken waarover je wilt vertellen op Beautify.nl? Mail dan naar [email protected]

LEES OOK: Het verhaal achter het litteken: ‘Ik zorg altijd dat mijn haar valt over de plek waar eerst moedervlekken zaten’

Reageer op artikel:
Het verhaal achter het litteken: ‘Ik had een tumor van 9 kilogram in mijn buik zonder dat ik het wist’
Sluiten