Hanne maakte de aardbeving op Lombok mee: ‘Ik raak nog steeds in paniek als ik in bed lig’

Wat begon als een zorgeloos backpack avontuur, eindigde in een onverwachts drama voor Hanne (21) en haar beste vriendin Jaimy (22). Ze waren op rondreis door Indonesië toen Lombok getroffen werd door een zware aardbeving.

De twee vriendinnen waren al twee weken onderweg, toen de eerste aardbeving in Indonesië plaatsvond. Hanne vertelt: ‘Jaimy en ik zouden drieëneenhalve week backpacken en wilden graag Jakarta, Bali, de Gili eilanden en Lombok zien. Lombok was de laatste bestemming van onze droomreis.’

Ze vertelt dat ze op Lombok in een resort sliepen, dat niet heel goed onderhouden was. ‘Het was afgelegen, oud en vooral heel leeg in het resort. De tegeltjes in het zwembad waren afgebrokkeld en de kamers verouderd.’

Schudden, beven en trillen

Het moment dat de aardbeving begon staat voor altijd in Hannes geheugen gegrift. De dag was al niet goed gestart, aangezien Jaimy een voedselvergiftiging had opgelopen. Hanne zat rustig een boekje te lezen toen de wereld onverwachts begon te schudden.

‘Het is lastig uit te leggen hoe het voelt. Maar het is het beste te omschrijven als een soort hard brommend, rommelend geluid. De grond onder mijn voeten begon te schudden en te trillen. Een stap zetten lukte haast niet, omdat de grond alle kanten op leek te gaan.’

Het was eerst even onduidelijk of het bij een beving zou blijven, of dat het nog door zou gaan. Hanne besloot in paniek dat het te gevaarlijk was in hun hotelkamer, waar haar zieke vriendin lag te slapen. ‘Ik sprong op en heb de deur opengedaan. Ik riep zo hard als ik kon naar Jaimy, die naar buiten kwam gestrompeld.’

De grond onder mijn voeten begon te schudden en te trillen. Een simpele stap zetten lukte haast niet.’

Jaimy was ontzettend zwak door de voedselvergiftiging, maar met steun van Hanne konden de meisjes zich verplaatsen. ‘We hadden het geluk dat we op de begane grond sliepen, waardoor we gelijk naar buiten konden gaan. Binnen blijven was te gevaarlijk, in verband met instortingsgevaar. We zijn een paar meter van onze kamer gaan staan.’

Toen kon het zenuwslopende wachten op het onbekende beginnen. ‘We hoorden nog een harde klap voordat alle stroom uitviel en alles om ons heen donker werd. Er was geen elektriciteit. We zagen nergens personeel van het resort en er waren geen andere toeristen. Mijn telefoon viel na twee minuten uit en mijn powerbank was leeg. Het enige wat ik hoorde was een gillende sirene.’

Tsunami

Hanne vertelt verder: ‘Ik voelde me zo machteloos. In de verte hoorde ik scooters rijden en in de hoop dat mensen ons zouden horen begonnen we om hulp te roepen. Ik voelde me zo klein, omdat ik besefte dat ik zo’n klein onderdeel was van een groot geheel waar ik totaal geen invloed op had. Op de een of andere manier schakelde mijn lichaam naar de overlevingsmodus. En daar ben ik heel dankbaar voor, want als ik in paniek was geraakt hadden we vastgezeten in het resort en hadden we geen kant meer op gekund.’

‘Ik was zo bang dat ik het niet zou overleven. Ik had geen idee wanneer het zou ophouden en of er misschien nog een tweede aardbeving zou komen. De angst werd nog groter toen twee mannen ons kwamen helpen. Want het enige dat zij telkens zeiden was ‘Tsunami, Tsunami’, waardoor we heel bang waren dat er ook nog een vloedgolf zou komen.’

Nachtmerries door aardbeving op Lombok

De vloedgolf kwam niet en de twee vriendinnen konden opgelucht ademhalen. Inmiddels zijn ze weer thuis, maar de gebeurtenis is Hanne niet in de koude kleren gaan zitten. ‘De beelden van de aardbeving spoken nog steeds door mijn hoofd. Ik word ‘s nachts nog vaak wakker omdat ik droom dat ik de deur niet kan vinden terwijl er een aardbeving bezig is.’

Hanne legt uit: ‘Als er bijvoorbeeld buiten mijn zicht een bank wordt verschoven maar ik wel een hard geluid hoor, schrik ik nog steeds. De avonden na de aardbeving lag ik met mijn tas met paspoort en geld in mijn armen geklemd, zodat ik als het nodig zou zijn direct weg zou kunnen. Als ik nu in bed lig en de vloer trilt omdat er iemand over de gang loopt, zit mijn hart gelijk in mijn keel.’

Terug

Ondanks de angsten die Hanne heeft uitgestaan tijdens de aardbeving, wil ze nog heel graag een keer terug naar Lombok. ‘Honderd procent zeker. Als ik het geld zou hebben vandaag nog. Ik vind het moeilijk om de gedachte naast me neer te leggen dat ik het geluk heb gehad naar huis te kunnen, terwijl de locals geen kant meer op kunnen.’

Ze vertelt dat vooral het gevoel van pure machteloosheid overweldigend en pijnlijk is. ‘Ondanks alle angst die ik weer ga voelen, wil ik helpen en teruggaan. Geld storten voelt voor mij niet goed genoeg.’

Fleur heeft alopecia areata universales: ‘In groep 8 verloor ik al mijn haar en kreeg ik een pruik’

Reageer op artikel:
Hanne maakte de aardbeving op Lombok mee: ‘Ik raak nog steeds in paniek als ik in bed lig’
Sluiten