Brief aan het meisje dat liefde boven onze vriendschap verkoos

Rosa Tettero 4 nov 2018 Love

Beste,

Het is alweer zes jaar geleden. Zes jaar geleden dat jij, het meisje dat ik zag als mijn beste vriendin, mij keihard liet zitten. Omdat jij verliefd werd op hem. Verliefd op de jongen waarmee ik daarvoor lief en leed heb gedeeld.

Ze zeggen dat het niet kan. Het is verboden terrein voor ál je vriendinnen. Je zoent niet met de jongen die je vriendin leuk vindt. Je zoent niet met een ex. Maar wie zijn ‘ze’ die zeggen dat het niet kan? Misschien kan het wel. Misschien mág het wel. Misschien vind alleen ík dat het echt niet kan.

Ik kwam net uit een lange relatie en ik was gebroken. Gebroken door een jongen die vreemdging. Jij was er voor mij als vriendin, je troostte mij, dronk wijntjes met mij, kwam even bij me langs om mij te kalmeren. Ik wist zeker dat jij mijn beste vriendin was. Voor altijd, door dik en dun.

Hij keek niet naar jou, hij keek naar mij. En hij kwam naar mij toe

We gingen uit, naar de vaste kroeg waar we al veel memorabele avonden hadden beleefd. Jij kreeg er altijd veel aandacht en je had vaak wel een scharrel aan je zij. Maar dit keer was ik aan de beurt. Ik was immers weer ‘op de markt’. En dat merkte híj op. Vanuit mijn ooghoeken voelde ik dat zijn ogen in mijn richting keken en ik vroeg aan jou of hij nou echt naar mij keek.

Hij stond bekend als een van de mooiste jongens van de stad. Hij had de knapste meisjes gedatet, maar jou nog niet. Maar hij keek niet naar jou, hij keek naar mij. En hij kwam naar mij toe.

Hij en ik raakten aan de praat, we konden niet meer stoppen. Hij bood mij een drankje aan en de avond kon voor mij niet lang genoeg duren. Hij en ik besloten dat het geen verkeerd plan was om nummers uit te wisselen, het klikte immers zo goed.

Al snel begon hij me te sms’en, hij wilde afspreken. Ik kon niet geloven dat hij mij aandacht gaf. Waarom zag hij wat in mij? Waarom niet in jou? Normaal was het vaak andersom. Maar hij vertelde hoe leuk hij me vond, hoe graag hij bij mij wilde zijn, hoe erg hij me miste. Ik gaf het wat tijd, om te zien of dit geen praatjes waren. Zo makkelijk laat ik me niet ompraten. Maar de lieve berichtjes bleven aanhouden, ook al stuurde ik niks liefs terug. Het leek alsof hij echt voor mij ging. Alsof ik de enige was voor hem.

Er ging geen belletje rinkelen. Ik dacht dat je het lief bedoelde. Dat je er niets mee zou doen

Als ik bij jou was dan hadden we het over hem. Over zijn lieve lach, over zijn lichaam en humor. Want jij kende hem ook, je zag hem immers ook als we in de stad waren. Ik weet nog goed dat je tegen me zei: ‘Ik ben zo jaloers op je, ik vind hem ook zo leuk, maar ik gun het je zo.’ Er ging geen belletje rinkelen. Ik dacht dat je het lief bedoelde. Dat je er niets mee zou doen.

Toen voelde ik dat er iets niet goed zat. Contact verwaterde tussen hem en mij. Er werden excuusjes bedacht waarom ik niet bij hem kon zijn. Ineens werd alles moeilijk, wat daarvoor nog zo makkelijk ging. Hij wist niet of het serieus zou kunnen worden tussen ons. Ik was teleurgesteld. Ik had mijn hart en ziel al aan hem overgegeven. Ik dacht dat hij en ik klaar waren voor de volgende stap, we waren zo close geworden in korte tijd. Misschien maar even afstand nemen, dat leek mij een goede beslissing. Dat beaamde jij.

Jij stuurde mij een sms’je dat de wereld op z’n kop zette. Het allerlaatste sms’je dat ik ooit had verwacht

Ik zal nooit meer vergeten dat ik in het buitenland was, proberen om alles te vergeten, plezier te maken, straks misschien wel weer met een schone lei te beginnen. Jij stuurde mij een sms’je dat de wereld op z’n kop zette. Het allerlaatste sms’je dat ik ooit had verwacht. Je had met hem gezoend. BOEM. Die kwam binnen.

En het was niet een keer gezoend, ook niet twee keer. Het was gebeurd en je wist niet wat je eraan moest doen zei je. Ik zei je nog dat ik het niet begreep, dat ik hem en mij nog een kans wilde geven. Dat ik dacht dat jij achter mij stond en dat je mij zou steunen. Je zei dat je je gevoelens niet meer kon verbergen, dat je 100 procent voor hem wilde gaan. En je was vastberaden. Daar kon ik het mee doen, einde contact.

Snap je dat je mij stomverbaasd hebt achtergelaten? Je hebt me nooit meer in mijn gezicht durven aankijken. Je hebt nooit je excuses aangeboden, het lef gehad om erover te praten met mij. Je verbrak het contact met mij, verwijderde mij van alle sociale kanalen, je koos voor hem. En hij voor jou. Ik snapte er niks van. Ik bleef achter met honderd vragen. Wat is er gebeurd? Waarom doe je mij dit aan? Wij waren al meer dan acht jaar de beste vriendinnen, ik nam je overal mee naartoe, ik betrok jou bij al mijn andere vriendinnen, je kon op mij rekenen. We kenden elkaar door en door. Goede en slechte tijden. Maar het kwam altijd goed. Dit keer niet.

Ik had het recht om alles te weten. Misschien had ik je dan kunnen vergeven

Ik heb het kunnen vergeten. Al snap ik nog steeds niet waarom je dit hebt kunnen doen. Ik heb ervan geleerd, ik ben sterker geworden. Ik weet nu wie mijn echte vriendinnen zijn. Wie onvoorwaardelijk achter mij zouden staan, wie mij nooit pijn zouden doen. Vriendinnen die wéten dat vriendjes, scharrels, exen verboden terrein zijn. Natuurlijk begrijp ik dat het heeft kunnen gebeuren. Maar hoe kon je het op zo’n botte manier vertellen? Op zo’n botte manier er vandoor gaan? Het is alles behalve netjes. Het siert je niet. Ik had het recht om alles te weten. Misschien had ik je dan kunnen vergeven.

Ik gun je het beste, ik wil dat je dat weet. En ik? Met mij gaat het goed. Sterker nog, ik ben gelukkiger dan ooit. Ik kan me geen beter vriendje en betere vriendinnen wensen. Het heeft zo moeten zijn, daar geloof ik in.

Lees verder: En dan krijgt je ex opeens een kind, met háár

Reageer op artikel:
Brief aan het meisje dat liefde boven onze vriendschap verkoos
Sluiten