Dating Dilemma: De magie van de eerste date (of de anticlimax van de tweede)

Yasmine

In dating dilemma’s vertelt Marie-Louise, een twentysomething chick uit Amsterdam over haar ervaringen in het dating circuit. Want dat daten niet meer het daten van vroeger is, dat mag duidelijk zijn. Geniet van deze heerlijke herkenbare hilarische en soms ietwat pijnlijke verhalen. Deze week ontdekt Marie-Louise dat de tweede date altijd een domper is.

Ik lach awkward naar hem. En hij naar mij. We zeggen niets en er valt een stilte. Niet heel gek, want we hebben net allebei een olijf ter grootte van een kleine meloen in onze mond gestopt en zijn de komende minuut nog even bezig met kauwen. Oncharmant om de pit heen knagend bedenk ik waar we het tijdens onze tweede date nog meer over gaan hebben. Want het gaat ineens niet meer vanzelf. Ik. Haat. Dit.

Heb je dan ook weleens dat je je date, die je net een paar uur kent, voor je ziet als je richting het altaar loopt?

Waarom gebeurt dit? En waarom is dit blijkbaar een bekend fenomeen: de magie van de eerste date. Altijd onherroepelijk gevolgd door een verschrikkelijke domper van een tweede date.

Mijn eerste dates zijn altijd leuk. Ik heb het altijd wel naar m’n zin en we vinden altijd wel een gespreksonderwerp. Je kent de persoon in kwestie amper dus je hebt emotioneel gezien nog niets geïnvesteerd. Het is heerlijk om easy breezy gespreksonderwerpen aan te snijden en je tast elkaar nog een beetje af (soms ook letterlijk, maar dan neemt je date een hele andere wending).

En dan de tweede date: BAM. Realiteit.

Eindig je de date ook nog sealed with a kiss, dan fiets je dom grijnzend terug naar huis. Heb je dan ook weleens dat je hersenen niet een loopje, maar een complete marathon met je nemen? Dat je ineens die date, die je net een paar uur kent, voor je ziet als je richting het altaar loopt? Dat hij degene is die je hand pakt terwijl jullie een berg beklimmen in een ver land? Dat je op het strand zijn gespierde lijf insmeert. Of dat jullie jezelf Facebook-official maken en er reacties van je vriendinnen verschijnen met ‘éindelijk!’, ‘jullie zijn zó leuk samen!’ Ach, beetje fantaseren, moet kunnen, toch?

En dan de tweede date: BAM. Realiteit. Na al die fantasietjes zit er ineens weer een doodnormale jongen voor je. Een jongen die de vorige keer ook net iets meer z’n best deed, net als jij. En al die verwachtingen zie je, als de witte duiven op jullie bruiloft, uit het raam vliegen. Tegelijkertijd komen er wat twijfels binnen waaien. Eh, is hij echt wel zo leuk?

Misschien heb ik mezelf wel net iets te goed ‘verkocht’ in die eerste date

Vind hij MIJ überhaupt wel leuk? Misschien heb ik mezelf wel net iets te goed ‘verkocht’ in die eerste date. “Ja ik hou ontzettend van koken”, is bijna hetzelfde als ‘ik hou er heel erg van als iemand voor me kookt’ toch? En ‘pff ja ik weiger echt te rennen voor de trein hoor’ is bijna hetzelfde als ‘ik ren sowieso het liefst zo min mogelijk’.

Ik moet mezelf maar leren om niet zoveel te fantaseren na een eerste date. Dat is echt de boosdoener, want elke keer ga ik weer met torenhoge verwachtingen de tweede date in. Ik weet ook heus wel dat die fantasieën nergens goed voor zijn. Ze kunnen ook helemaal niet waar zijn, want naast koken en rennen zou ik eigenlijk ook nooit een berg beklimmen.