Dating dilemma: Een verhaal dat zo mooi had kunnen zijn

In dating dilemma’s vertelt Marie-Louise, een twentysomething chick uit Amsterdam over haar ervaringen in het dating circuit. Want dat daten niet meer het daten van vroeger is, dat mag duidelijk zijn. Geniet van deze heerlijke herkenbare hilarische en soms ietwat pijnlijke verhalen. Deze week kwam er opeens een man naar haar toe gelopen toen ze het totaal niet verwachtte.

Waarom is het toch altijd hetzelfde liedje? Net als je denkt: dit wordt een mooi verhaal om later aan mijn kleinkinderen te vertellen, verandert het in een verhaal dat eigenlijk gewoon je vriendinnen weer in een lachstuip jaagt.

OK, misschien geldt dat verhaal voor je kleinkids niet echt als je een midden in de nacht een Tinderdate een tour door je slaapkamer geeft. En ik denk ook niet dat er later ook maar iemand onder de indruk is dat je wat bent wezen drinken met iemand die de rekening van acht euro wilde splitten. Maar nu gebeurde me iets waarvan ik heel even dacht: dit wordt hét verhaal.

Ik zat op op m’n chillzondag ergens een kopje koffie te drinken. In m’n eentje. Lekker aan het raam in het zonnetje met een cappuccino en een croissantje. Ik zat zelfs, bijna cliché, een krant te lezen. Ik dacht nog: rot maar lekker een end op met al jullie kleffe verkerings, ik ben even zielsgelukkig met mezelf.

Hij vertelde dat hij langs het koffietentje was gelopen en mij had zien zitten

Terwijl ik was verzonken in m’n krant (of choco-croissant) stond er ineens iemand naast me. Een jongen. Hij sprak me aan om m’n aandacht te trekken en ik keek verbaasd op of het misschien een bekende was. Nope. Geen idéé wie dit was. Ik trok lichtjes m’n wenkbrauwen op om zijn vraag te beantwoorden. Hij wilde vast de weg vragen.

Again: nope. Hij vertelde dat hij langs het koffietentje was gelopen en mij had zien zitten. In de eerste instantie liep hij door, maar bedacht zich en was daarna weer teruggelopen. Ik had z’n blik gevangen. En dus besloot hij naar binnen te lopen om een praatje aan te knopen.

Ik had inmiddels een hoofd als een boei. Zoveel hoffelijkheid en spontaniteit had ik in lange tijd niet meegemaakt in dit Tinder-tijdperk. Dit had ik überhaupt nooit meegemaakt. “Okee hi”, stamelde ik. Communiceren was ineens heel lastig en ik voelde rode vlekken zich als een rozenkrans in mijn nek vormen. Wat doe je op zo’n moment?!

Hij vroeg of deze Loïs Lane ook een Superman had.

Maar ik kreeg mijn spontane spraakgebrek onder controle en knoopte een beleefd gesprek aan. Hij vroeg wat ik zoal deed in Amsterdam, voor m’n werk en in mijn vrije tijd. Ik vroeg hem hetzelfde. Hij vroeg m’n naam en hij herhaalde deze later als ‘Loïs’. Bijna goed, maar prima. Hij vroeg of deze Loïs Lane ook een Superman had.

En weet je wat ik antwoordde? Ja. “Ja ik heb een vriend, sorry.” Met zo’n poeslief, verontschuldigend lachje erbij. Why? Waarom ben ik zo? Net zat ik nog iedereen met een relatie te vervloeken en nu lieg ik ineens dat ik een vriend heb.

Hij nam kort daarop afscheid en ik bedankte hem voor z’n aardige gebaar en woorden. Toen hij weg was dacht ik: tja, dit had een heel romantisch verhaal kunnen zijn. Ware het niet dat die jongen gebrekkig Hongaars-Engels sprak, minstens vijf jaar jonger was en bovendien gigantisch scheel keek. Heb ik weer.

Reageer op artikel:
Dating dilemma: Een verhaal dat zo mooi had kunnen zijn
Sluiten