Dating dilemma: “Er toen stond er een getrouwde man met heel ontbijt op mijn stoep”

Marie-Louise

In dating dilemma’s vertelt Marie-Louise, een twentysomething chick uit Amsterdam over haar ervaringen in het dating circuit. Want dat daten niet meer het daten van vroeger is, dat mag duidelijk zijn. Geniet van deze heerlijke herkenbare hilarische en soms ietwat pijnlijke verhalen. Deze week stond er opeens een getrouwde vent aan de deur mét ontbijt.

Er stond laatst een vent voor m’n deur. Het was geen verkoper. Het was ook niet een van die irritante scooterjongens die mijn portiekje blijkbaar het allerchillste plekje van heel Amsterdam vinden. Nee, het was een getrouwde man.

Had ‘ie een ring om? Zag ik niet. Zat er een kinderstoeltje in zijn auto? Yep. Had ‘ie croissantjes voor me bij zich? Yes.

Nou klinkt ‘een getrouwde man’ als een meneer die je vader had kunnen zijn, maar hij was maar een paar jaar ouder dan ik. Ik ken hem viavia, het is een leuke en aardige gast en ik had hem tot nu toe alleen op feestjes gezien en gesproken. Welgeteld twee keer eigenlijk.

Ontbijt op bed krijgen

Op zaterdagochtend werd ik wakker met wat nachtelijke berichtjes van hem. “Waar ben je?”, “Bel me”, dat soort werk. Nu word ik op een gemiddelde zaterdag zo rond 11.00 uur wakker, want ik ben zo iemand die doordeweeks slapen voor watjes vindt dus moet ik dat in het weekend inhalen. Toen ik dus eindelijk op zijn berichtjes antwoordde kreeg ik meteen een reactie: waar ik eigenlijk woon?

Ik wist al via het wondermiddel dat Facebook heet dat deze alleraardigste jongeman een lief kindje en een hoogstwaarschijnlijk net zo’n lieve vrouw had. M’n adres geven leek me dus niet zo’n puik plan, ook omdat ik helemaal niets van plan was met die gast. Ik hield het dus vaag en noemde een straat waar ik naast woon. Hij bleef maar grapjes maken over een ontbijtje en ik grapte lekker mee.

Ik vroeg of hij nog meer adresjes had op zaterdagochtend waar hij croissants afleverde

Tót ik uit de douche kwam en met een handdoek op m’n hoofd las wat hij had gestuurd: “ik rij zo die straat in dus geef even je huisnummer. Wees maar niet bang, ik kom niet binnen. Ik ben er over 10 minuten”.

YIKES. Kleren aan, make-up op en wat leven blazen in je hairdo is een pittige opgave in 10 minuten, kan ik je vertellen. Ergens was ik nog argwanend en dacht ik dat ‘ie het misschien niet meende. Maar toen ik een “ben er” kreeg, uit het raam keek en hem ECHT uit zijn auto zag stappen piepte ik wel anders. Wat moest hij van me? Gaan we een rondje lopen, op een bankje zitten, ga ik mee in zijn auto? PANIEK.

Maar hij stond casual tegen mijn deurpost aangeleund met een enorme tas van een bakker. Ik vroeg of hij nog meer adresjes had op zaterdagochtend en hij antwoordde met een knipoog dat hij inderdaad alle leuke meisjes van Amsterdam afgaat met een zak croissants. Vandaag had ik first pick. We kletsten wat in de deuropening en ik kreeg een koffiebroodje, een croissant en kus op m’n wang voor hij weer naar z’n auto liep.

Geen berichtjes meer daarna, alleen een “geniet van je ontbijtje!”. En dan zeggen ze dat vrouwen rare wezens zijn.