Dating Dilemma: Speeddaten op Valentijn, wat een ramp

In dating dilemma’s vertelt Marie-Louise, een twentysomething chick uit Amsterdam over haar ervaringen in het dating circuit. Want dat daten niet meer het daten van vroeger is, dat mag duidelijk zijn. Geniet van deze heerlijke herkenbare hilarische en soms ietwat pijnlijke verhalen. Deze week is Marie-Louise op Valentijnsdag gaan speeddaten. Wat een avontuur.

Een challenge van Beautify’s Lotte: “JA! Ga eens speeddaten en doe daar alsjeblieft verslag van!” Nou schreef ik de vorige keer al dat ik op Valentijnsdag altijd compleet in de stress schiet. Ik word gewoon niet goed van die dag. Maar toen ik deze challenge van Lotte kreeg en zich de kans voordeed om op Valentijnsdag te gaan speeddaten dacht ik: why not. Het is in ieder geval een goed verhaal en wie weet, wie weet hou ik er nog wat aan over. Een leuke gast, of een trauma bijvoorbeeld.

Ik gaf me met vriendinnen op voor de Grote Foodhallen Datingshow. Thank the lord dat mijn besties ook vrijgezel zijn, want in m’n eentje was ik een veel te grote schijterd geweest. Vol goede moed trapten we op Valentijnsmiddag naar de Amsterdamse Foodhallen en vroegen ons hardop af wat we daar tegen zouden komen. Vast wel wat hip volk, we zitten namelijk in het hippe walhalla van Amsterdam. Ha, daar zaten we dus sowieso goed!

Maar oh my, wat hadden we graag weer rechtsomkeert willen maken

Met elke stap die we verder de Foodhallen inzetten, zonk de moed ons verder in de schoenen. Een hoop leuke kerels waren er wel ja, maar die keken verdorie allemaal hartstikke verliefd naar hun Valentijnsdates. We verzamelden bij de aangewezen plek en keken elkaar nog even nerveus aan. Die stoere praatjes die we eerst hadden verdampten net zo snel als het wijntje dat we nog even snel hadden gehaald. Maar, om het toch van ons bucketlijstje te kunnen strepen (en om de challenge van Lotte te halen), stapten we dapper het restaurantje in waar we verwacht werden.

Eenmaal binnen was er geen weg meer terug, maar oh my, wat hadden we graag weer rechtsomkeert willen maken. Binnen keken 15 mannen ons verwachtingsvol aan. Kort samengevat: de meesten waren ruw geschat een jaar of tien ouder dan wij en zagen eruit alsof ze door hun moeder waren opgegeven. Okee, dit verliep dus niet helemaal volgens plan.

Are you fucking serious? Hoe kun je iemand zo’n battlefield ingooien met nummer 13?!

We schuifelden naar de bar om ons te registreren. Daar kregen we ons overlevingspakket: pen en papier, een glas bubbels en een stickertje met een nummer dat je vooral zichtbaar in beeld moest plakken. De quizmaster die de nummers uitdeelde begon te lachen toen ik aan de beurt was. “Nou, het is in ieder geval wel mijn geluksgetal hoor!” Hij liet mijn stickertje zien: nummer 13. Are you fucking serious? Hoe kun je iemand zo’n battlefield ingooien met nummer 13?!

Voordat de quizmaster begon met de spelregels, oefende een van de meiden nog even haar openingszin. “Ja ik heb een opening en nee, ik heb absoluut geen zin”. De mannen mochten allemaal aan de tafeltjes gaan zitten, de meiden moesten vervolgens in een bepaalde volgorde langs de mannen gaan (ja, ik dacht ook altijd dat dit andersom was. Maar goed, independent ladies enzo). Per persoon had je drie minuten. “Go!”

Alle chicks verdeelden zich over de tafeltjes. Ik ging bij de eerste de beste kerel aan tafel zitten en na het handje schudden was zijn eerste lekkere binnenkomer: “nou laat me raden, jij komt zeker uit het Gooi?” Op het antwoord dat ik gewoon uit een klein boerendorp kom, maar dat ik inmiddels wel bijna 8 jaar in Amsterdam woon, zei hij dat hij zich inmiddels ook wel Amsterdammer voelt. Ik vroeg hem of hij dan ook al lang in Amsterdam woont. “Nee, in Krommenie”. Maar je voelt je Amsterdammer. Joe. Goeie.

“En wat doe jij in het dagel… nee, ik kan het niet meer. Geen zin meer”

Later hoorde ik van een van m’n vriendinnen dat deze vent, die zij als een van de laatsten sprak, bij haar midden in een zin was gestaakt. “En wat doe jij in het dagel… nee, ik kan het niet meer. Geen zin meer.” Waarop m’n vriendinnetje zei: “maar dat hoeft toch ook niet? We kunnen ook even niets zeggen en gewoon rustig genieten van ons drankje?” Dat vond hij ook wel een goed idee. Vervolgens hebben zij dus drie minuten zwijgend tegenover elkaar om zich heen zitten kijken. Dat verzin je toch niet.

Het voordeel van zo’n speeddate is dat het, zoals de term al doet vermoeden, wel lekker snel gaat. Door naar nummer 2 dus. Ik ving z’n naam niet helemaal bij het voorstellen, maar ik zag in ieder geval z’n opgeplakte nummertje. Hij begon met praten en ook daar verstond ik maar niets van. Toen ik echt niet meer kon wegkomen met ‘wat?’ vragen, vervolgens nog steeds niets verstaan en dan maar ja-knikken en lief lachen, zei ik “je moet echt iets duidelijker praten want ik versta je niet in het geroezemoes”. Hij keek me verontschuldigend aan terwijl hij naar zijn oren gebaarde: “Ik-ben-doof.” Oh fuck.

Ik verschoot van kleur, herstelde me zo goed en kwaad als dat kon en zei “okee, nou, jij bent wel een uitdaging!” – “Wat?”, vroeg hij. “Jij. Uit-da-ging”, zo duidelijk articulerend mogelijk. Na een gesprek dat vooral bestond uit gebaren, ik schouders ophalend omdat ik er niets van begreep en hij die het vervolgens maar op de achterkant van zijn blaadje schreef, ging het belletje weer. Pfoe. Terugkijkend vond ik dit, ondanks dat het best ongemakkelijk was, niet eens erg. Ik vond het zo ontzettend stoer dat hij hier tussen was gaan zitten.

Het lijkt wel alsof we een raar spelletje van drie-op-een-rij speelden, want man nummer 3 was zowaar nog raarder. Alleen al qua uiterlijk. Lang, vettig haar en schoenen met van die aparte tenen! Hij stak mijn vraag waarom hij mee deed aan de speeddate meteen lekker luchtig in. Informatie uitwisselen met andere personen, nieuwe contacten leggen. En dat was volgens hem wel nodig want hij zat in een rehabilitatie-proces. Eh. Okee.

Nou, die heeft dus de rest van die drie minuten trucjes voor me zitten doen

Ik durfde eigenlijk al niet echt meer verder te vragen waarvoor dat dan was en ik nam naast een innemende glimlach ook meteen een flinke slok van m’n glas bubbels. Hij sipte ook van zijn drankje, en zei daarna dat dit zijn eerste glas alcohol in 2 jaar was. Nou, weten we meteen waar dat rehabilitatie-proces voor was. Aan het einde van het gesprek schreef hij enthousiast mijn naam op zijn blaadje met een dikke kruis in de match-kolom. “Jij bent één van mijn favorieten.” Score!

Stiekem begon ik dit wel leuk te vinden, want laten we eerlijk zijn, wanneer spreek je nou zoveel bijzondere mensen? De rest van de jongens waren aardig en leverden wat gezellige babbeltjes op. Mijn eerste echt leuke gesprek was met een timide jongen die tussen neus en lippen door zei dat hij ook goochelaar was. Nou, die heeft dus de rest van die drie minuten trucjes voor me zitten doen.

Aangezien ik nogal laks was geweest in mijn match-administratie (alhoewel ik ook niet echt iets had om bij te houden) was er één jongen die ik wel op mijn blaadje had gezet. Dat was wel de leukste die er tussen zat, dus hij zal ongetwijfeld op elk blaadje aangekruist zijn.

Gister kreeg ik een mailtje van de organisatie met de einduitslag. Een aantal mannen hadden mij (tevergeefs) aangekruist, maar de match die ik had opgegeven was wederzijds! Ik heb hem een berichtje gestuurd, dus het verloop hiervan is to be continued.

dating dilemma

Al met al was het een bijzondere ervaring. Ik kreeg er eigenlijk enorm veel energie van en na de eerste awkward momenten ga je als een malle door de gesprekken heen. Soms had ik wel even het gevoel alsof er elk moment een camera-ploeg tevoorschijn kon springen om ons te vertellen dat het allemaal een grote grap was. Want als ik nu terugkijk lijkt het wel een toneelstuk: een speeddate met de dove, de goochelaar en de man die het niet meer trok. Of ik het nog een keer zou doen? Misschien wel. Of ik deze challenge gehaald heb? Hell yeah!

Meer lezen van Marie-Louise? De dating dilemma columns schrijft ze exclusief voor Beautify, maar ze verzamelt ze mét nog veel meer leuke verhalen op haar eigen Tumblr account. Genieten!

Reageer op artikel:
Dating Dilemma: Speeddaten op Valentijn, wat een ramp
Sluiten