Dating dilemma: Valentijnsdag, de verschrikking voor alle single vrouwen

In dating dilemma’s vertelt Marie-Louise, een twentysomething chick uit Amsterdam over haar ervaringen in het dating circuit. Want dat daten niet meer het daten van vroeger is, dat mag duidelijk zijn. Geniet van deze heerlijke herkenbare hilarische en soms ietwat pijnlijke verhalen. Deze week: ongewenste Valentijnsbloemen.

Valentijn, wat een heerlijke dag. Romantisch uit eten, kaartjes, lieve woordjes en een bosje bloemen. Hartstikke leuk, als je je wederhelft tenminste al gevonden hebt. Voor de singles onder ons: wat een verschrikking. Je wordt doodgegooid met singles-evenementen om er tóch nog iets van te maken, een date in het Valentijnsweekend drukt meteen zo’n stempel en verkeerde verwachtingen van je scharrel (gaat hij iets doen, moet jij iets doen?) spoken al dagen door je hoofd. Heb ik mijn ergste Valentijn-date-dilemma al gehad? Let’s hope so:

Jelle. Op een foute avond in de kroeg. Meteen oogcontact, niet praten, wel dansen en dus meteen zoenen, je weet wel hoe dat gaat op zo’n avond. Ik zette aan het eind van de avond zijn nummer in m’n telefoon en niet lang daarna spraken we met elkaar af in een wat minder beschonken toestand.

De dag voor Valentijn besprak ik nog wat exit-strategieën

Drie gezellige, maar saaiige dates later vond er weinig tot geen contact meer plaats. Stiekem vond ik dat helemáál niet erg, want: Valentijnsdag kwam eraan. En ik trek dat dus heel slecht als ik niet in een vaste relatie zit. Want moet je in dat geval je date een kaartje sturen, of een cadeautje kopen of een date regelen of ben je verplicht uit eten te gaan? Stress! In dit geval kwam ik er volgens mezelf goed vanaf, want we hadden al een week geen contact gehad en dat staat in mijn boekje gelijk aan dat er van Valentijnsdag geen sprake is. Logisch, toch?

De dag voor Valentijn besprak ik nog wat exit-strategieën voor de jongen in kwestie met wat jongens van mijn werk. Er zat geen actie in de dates, hij was eigenlijk té lief en er was ook al een week eigenlijk geen contact meer. Ik wilde het zo snel mogelijk netjes afhandelen, maar ik was eigenlijk als de dood dat hij een Valentijnskaartje naar m’n huis zou hebben gestuurd. Maar daar moest ik me maar niet te druk om maken, vonden ze.

“Ho-ho, kom jij eens even terug, ik heb hier iets voor je”

De jongens kwamen tot de conclusie dat ik wél moest laten weten dat het niets zou worden, maar liever niet óp Valentijnsdag. Die moest ik maar gewoon stilletjes voorbij laten gaan. Nou, dat had ik gelukkig zelf ook al wel bedacht, maar wel fijn dat zoiets dus ook zo werkt in het mannelijk brein. Boy, was I wrong.

Op Valentijnsdag liep ik langs onze receptie op kantoor en ik zag in mijn ooghoeken een bos bloemen. In een fractie van een seconde dacht ik: ‘Ach, wat lief, iemand krijgt hier een bos bloemen van haar liefje’, en liep met een knoop in m’n maag door want wie weet was er bij mij thuis ondertussen wel een kaartje van Jelle bezorgd. Zou toch lullig zijn. De receptioniste onderbrak ondertussen mijn zelfmedelijden en riep net iets te opgewekt: “Ho-ho, kom jij eens even terug, ik heb hier iets voor je”.

Met lichte paniek in m’n ogen lachte ik zenuwachtig dat die bos echt niet voor mij kon zijn. Maar voor het gemak had de receptioniste al even het kaartje bekeken en wees me doodleuk op de bijgesloten romantische tekst. ‘Voor: Marie-Louise, Van: Jelle. OMG, pure paniek nu. Dit kon niet waar zijn.

‘Wat een fucking lelijke bloemen’ (want dat waren ze ook)

Ik nam de bloemen aan en liep naar m’n bureau. Mijn collega’s met wie ik die dag ervoor nog Jelle’s exitstrategieën had besproken, zagen de combinatie van de bos bloemen en mijn gezicht en rolden meteen over de grond van het lachen. Opgelaten hield ik ze onder schot met de bloemen en probeerde los te krijgen of zij hier achter zaten. Dat zij deze bloemen voor me besteld hadden leek me een logische verklaring en eerlijk is eerlijk: dat vond ik nog een goede grap ook. Zij zeiden helaas hetzelfde: ze hadden gewild dat ze die grap bedacht hadden. Kut. Kutkutkut.

Dan maar hopen dat ze inderdaad van Jelle waren. Kun je je voorstellen hoe tenenkrommend dat zou zijn als ik hem zou bedanken voor bloemen die hij helemaal niet gestuurd had? En wat moest ik zeggen als ze wel van hem waren? ‘Leuk?’ ‘Lief?’ Want dat was het natuurlijk wel. ‘Wat een fucking lelijke bloemen’ (want dat waren ze ook)? ‘Wat denk je wel niet, bloemen naar m’n werk sturen na een week niets van je te laten horen? Naar m’n werk!?’

Had dan ook gewoon EEN KAARTJE NAAR M’N HUIS GESTUURD, lul.

Hé, zijn deze bloemen van jou?
– Ja! Vind je ze mooi?
Wat lief! Heb nog nooit bloemen gekregen.
– : -)
: -)

Een dag later liet ik ‘m weten dat de bos bloemen het eigenlijk wel moeilijk maakten om te zeggen dat ik het daten hierbij wilde laten. Dat dacht ‘ie al wel een beetje aan mijn reactie te merken, zei hij.

Had dan ook gewoon EEN KAARTJE NAAR M’N HUIS GESTUURD, lul.

Reageer op artikel:
Dating dilemma: Valentijnsdag, de verschrikking voor alle single vrouwen
Sluiten