Dit is voor de man die me keihard liet vallen terwijl hij me de wereld beloofde

Lotte Nijborg 8 nov 2016 Love

Deze brief is aan jou. De man die mij emotioneel ruïneerde. De man die mij door het stof liet gaan voor zijn liefde. De man die me liet geloven in niets anders dan opstuivend zand. De man die mijn hart gitzwart maakte.

Toen ik je destijds tegenkwam hadden we een vrij rustig begin. Eigenlijk iets te rustig misschien wel. Ik had van je gehoord. Over je gehoord. Ik wist dat je niet te vangen was. Maar bij mij leek het anders te zijn. Zonder je gladde praatjes kwam je dichterbij. Je opende je hart niet gelijk, je trok me niet met je mee maar je liet me vrij.

We leerden elkaar beter kennen. Nog steeds leek alles normaal. We gingen op date, je lippen die de mijne raakten proefden zoet. Je stuurde me berichtjes maar liet me ook wachten. Je nam me mee, maar claimde me niet. Je zorgde dat ik andere mannen op afstand hield, maar jaloers was je niet. Alles was precies goed gedoseerd.

Vrijer dan ooit zijn

Wat ik niet door had was dat die vrijheid juist je smerige truc was. Ik had niet door dat het allemaal hoorde bij een masterplan om mij als was in je handen te maken. Je maakte me hongerig. Niet naar vrijheid maar juist naar gevangenschap. Je maakte me bezeten van het beetje liefde dat je gaf zodat ik steeds verlangde naar meer.

Ik ging er in mee. Ik geloofde namelijk dat we recht op een doel af gingen. Ik geloofde dat jij je liefde aan mij wilde geven, dat jij je wilde overgeven aan jou en mij. Ik geloofde dat jij samen met mij ‘wij’ wilde worden. Want jij liet me dat geloven. Je gaf me alle aanwijzingen en hints.

Het was alsof er een kruimelpad lag naar jouw hart. Ik hoefde ‘m alleen maar te volgen en ik zou je kunnen veroveren. Aan het einde van het pad zou jij daar staan als de man van mijn leven. Als de liefde die onverwoestbaar zou zijn. Tot de laatste kruimel hield je het vol. En toen, lachte je me recht in mijn gezicht uit.

Ik brak in honderd duizend stukjes. Jij was er niet om me op te vangen. Ik kwam met een klap op de grond. En daar stond ik dan. Alleen, naakt en uitgekleed.

Terwijl ik dit schrijf merk ik gelijk al dat ik weer woedend word. Als puur vergif ben je onder mijn huid gaan zitten. Je giftige liefde stroomde destijds door mijn aderen. Want dat was het, giftig. Het was niet roze met glitters. Het was niet mooi, prachtig en eindeloos als een regenboog. Het was eindig. Op het moment dat ik jou het meeste wilde.

Na deze giftige periode wist ik me los te weken. Ik moest mezelf weer terugvinden. Ik dacht dat het weg was. Ik dacht dat ik je uit mijn systeem had verdrongen. Maar nu merk ik dat je nog steeds alles van mijn lichaam bezit. Ik voel je zwaarte weer neerdalen, terwijl ik herinneringen aan jou oprakel. Je hebt me nog steeds in je greep. Nog steeds in je macht.

Ik voel hoe je schopt tegen mijn verzet. Ik voel je strijd om het vergif in me te houden. Om mijn liefde te nemen. Jij neemt er namelijk geen genoegen mee dat ik nu door ga met mijn leven. Want hoewel je mij niet wil, wil je wel dat ik jou wil. Je wil dat ik blijf hunkeren, zoeken en nooit opgeef.

En daar zijn we het voor het eerst eens. Ik wil ook nooit opgeven. Ik vecht namelijk, zo hard ik kan. Niet om jou terug te krijgen maar om mezelf op te bouwen. En ik beloof je dat ook al kost het me al mijn energie, dat ik me nooit meer laat tegenhouden door jou. Want ook al stroomt je vergif nog door mijn aderen, het is niet het bloed wat mij in leven houdt.

Het is namelijk mijn eigen bloed, mijn eigen kracht en mijn eigen hart dat mij in leven houdt. Dat maakt wie ik ben. En ook al dacht ik dat ik jou nodig had, het tegenovergestelde blijkt waar te zijn. Jij was niks anders dan vieze lucht. Je was niks anders dan een giftige infectie. Je was niks anders dan een obstakel op de weg.

En dat is oké. Ik heb hiervan geleerd. Mijn lucht is niet meer zwart. Mijn leven is niet meer zwaar. Ik lach, ik dans en ga door. Want hoewel je een deel van mijn leven was, ben ik vrijer dan ik ooit geweest ben.

Reageer op artikel:
Dit is voor de man die me keihard liet vallen terwijl hij me de wereld beloofde
Sluiten