Rosa Tettero
Rosa Tettero Love 1 aug 2017

Een brief aan de jongen die ik zo graag nog eens had willen spreken

Hi stranger,

Het was op vakantie met mijn ouders. Steevast gingen we naar Italië waar we een huisje huurden aan een prachtig meer. Wat kon ik altijd vreselijk uitkijken naar de zomer. Twee weken lang nieuwe mensen ontmoeten, chillen, zwemmen en heel veel zon. En niet te vergeten het overheerlijke Italiaanse eten. Op dat moment was ik ongeveer dertien jaar.

De plek waar we waren was rustig, niet te veel Nederlanders en een mooi zwembad waar ik mij prima vermaakte. Stiekem verkende ik de omgeving (het mannelijk schoon) zonder dat mijn ouders dat door hadden. ‘s Avonds ging ik nog even een rondje over de camping in mijn eentje om eens even te kijken wat voor lekkers er rondliep.

Je eerste zoen op het strand. Dat wilde ik ook.

Foei, als ik er nu aan terug denk hoe jong ik was. Maar het was zó interessant. Je las immers alle liefdesverhalen in tijdschriften voor jonge meiden en je was er stiekem jaloers op. Wat voor spannende dingen er wel niet gebeurden tijdens je vakantie. (lees: je eerste zoen op het strand). Dat wilde ik ook.

Na een aantal dagen zakte de moed mij in de schoenen. Knappe jongens waren over het algemeen te oud en zagen mij niet staan. De jongens van mijn leeftijd waren nog bommetjes aan het maken in het zwembad en hadden geen oog voor meiden om hen heen. Daarnaast vond ik ze maar baby’s. En met je ouders aan je zij maak je natuurlijk ook niet de blits. Ik besloot mijn zoektocht naar de perfecte vakantieboy te staken.

Tot ik daar, super charmant met mijn badmuts op (wat overigens iedereen had), tegenover mij een jongen zag liggen. Blond haar, krulletjes, goed bruin-getint lichaam. Dat was jij. Ik schatte je niet veel ouder dan dat ik was. Alsof het al niet bloody hot was, brak het zweet me uit. Ik voelde je kijken, steeds op het moment dat ik ook keek. Of was het een illusie? Er liggen hier immers zoveel mensen. Nee, je keek.

Als jong kuiken met nul ervaring in de liefde verstijfde ik. Wat doe je in godsnaam als je ouders erbij zijn. Niets, besloot ik. Tot mijn ouders besloten dat het etenstijd was en we weer richting ons huisje gingen. Ik keek achterom, jij keek naar mij. Ik voelde me een doos.

Ik kon je nu goed bekijken en ik zag je helderblauwe ogen stralen. Wat ben je leuk.

Dagen passeerden en elke keer lag je een paar plekjes dichterbij mij, je deed het expres, ik weet het zeker. We durfden nu naar elkaar te glimlachen en stiekem rondjes om elkaar te zwemmen in het zwembad. Ik kon je nu goed bekijken en ik zag je helderblauwe ogen stralen. Wat ben je leuk.

In het zwembad nam jij de dappere stap, je sprak me aan. Ik hoopte uit de grond van mijn hart dat je Nederlands was, maar helaas. Je brabbelde wat in het Duits en ik verstond er geen reet van. Jammer. In ons gebrekkige Engels (tot het gênante aan toe als ik eraan terug denk) spraken we af om ‘s avonds te meeten na de dansvoorstelling op de camping.

Zenuwachtig dat ik was. Ik trok mijn allermooiste, sexy en hippe rood met witte stippen jurk uit de kast en ging – met ouders argh – naar de voorstelling. Daar stond je, zonder ouders. Pa en ma hadden totaal niet in de gaten waarmee ik bezig was. Dus ik moest iets zeggen tegen ze, anders zouden ze mij nooit laten gaan. Tot overmaat van ramp kwam je ineens bij mij en mijn ouders zitten. Praatte wat in het Duits met mijn vader terwijl ik wat schaapachtig zat te lachen. Het zal wel. Beschamend moment nummer 8493 uit mijn leven, check.

Nu mijn ouders je een beetje kenden, beter dan ik al in elk geval, konden we ons even terug trekken zoals we hadden afgesproken. We waren allebei vreselijk zenuwachtig, kwamen niet uit onze woorden en probeerden elkaar vragen te stellen in het Engels. Zo kwam ik erachter dat je ergens uit het zuiden van Duitsland kwam en dat je naam Sebastian is. Je pakte mijn hand en probeerde mij warm te houden. In het pikkedonker liepen we daar over de camping, jij een arm om mij heen. Stilte. Soms een klein lachje naar elkaar. Is dit mijn hottie dan? Ga ik nu voor de allereerste keer zoenen?

Je wilde me kussen, maar deed dat niet uit principe zei je

Ineens ging je zitten op een bankje. Ik ernaast. Je wist niet zo goed hoe je het moest zeggen, maar je vertelde dat je een vriendin had die op je zat te wachten in Duitsland en dat je het heel erg vond, omdat mijn lach je betoverd had. Je wilde me kussen, maar deed dat niet uit principe, zei je. Ik was boos, heel erg boos. Ik zei dat ik het niet begreep, waarom je de stap richting mij had gezet. Echt een goed gesprek werd het niet, want we konden de juiste woorden niet vinden. Daarop besloot ik weg te lopen. Jou verbijsterd achterlatend.

De volgende dag lag je niet aan het zwembad. Je was nergens te bekennen. De dagen erna ook niet en ik wist niet op welke plek op de camping ik moest zoeken. Ik was teleurgesteld, ik had je graag nog willen zien maar ik denk dat je de dag erna bent vertrokken. Terug naar het land van braadworsten en bier. Had ik je nummer maar, of kon ik je maar érgens opzoeken. Maar alleen met je voornaam kom je niet zo ver.

Nu, jaren later, denk ik nog wel eens aan je terug. Hoe zou je er nu uit zien? Nog steeds zo knap? Wat ben je gaan studeren en hoe is het met dat meisje afgelopen? Wat als we wel contact hadden gehouden? Ik weet niet wat het was tussen ons, maar het was iets speciaals dat ik daarna nooit meer heb meegemaakt. Een soort eerste kalverliefde. Iets moois, waar ik zo graag nog eens met je over had willen praten. Dit keer in vloeiend Engels.

Reageer op artikel:
Een brief aan de jongen die ik zo graag nog eens had willen spreken
Sluiten