Held! Een brief aan die ene speciale leraar die wél in mij geloofde

Aan de allerbeste leraar ever,

Veel van mijn vriendinnen denken met een glimlach terug aan de middelbare schooltijd. De tijd waarin we vriendjes kregen, zestien jaar werden, ons eerste zoete witte wijntje dronken en de tijd waarin we nog veel vrije tijd hadden en de lesstof over het algemeen makkelijk was. Maar dat gold niet voor mij.

Die balans die zij hadden gevonden tussen vrije tijd en school, was ik kwijt. Ik was een vervelende puber, wilde niet naar school, vond geen motivatie. Ik kletste in de les, nam leraren niet serieus. Ik wilde alleen maar leuke dingen doen. Daarom zwakten mijn cijfers af toen ik in 4 havo zat. Er was wel wat beters te doen dan leren. Vond ik.

Ik schrijf deze brief aan jou, omdat jij voor mij speciaal bent. Ik kwam onderstaand filmpje van Vodafone tegen en het deed me aan jou denken. Sultan, de lerares in het filmpje, heeft haar leerling Ernest door dik en dun gesteund zodat hij zijn examens uiteindelijk wist te behalen. Het raakte me. Jij hebt namelijk hetzelfde voor mij gedaan, in de tijd dat ik mezelf even kwijt was:

Leraren hadden een hekel aan mij. Dat voelde ik.

Ik stond elk weekend te dansen in de kroeg, na schooltijd was ik bij mijn vriendje of zat ik alleen maar op de computer. Huiswerk kwam niet in mijn woordenboek voor. Daarom kwam ik vaak onvoorbereid de les in. Leraren kregen een hekel aan mij. Dat voelde ik. Ik was niet op de hoogte, kon geen antwoorden geven op vragen, moest altijd samenwerken met klasgenoten. Ik wist het niet.

Met de hakken over de sloot ging ik over. Op naar 5 havo. Ik ging het wel redden, dacht ik. Tot alles mis ging. Het ging uit met mijn vriendje, ik werd vreselijk onzeker, durfde niet meer naar school. Wat was er mis met mij en waarom wilde niets lukken? Ik begon te spijbelen. Daarom werd de angst om naar school te gaan steeds groter. Zou ik vragen krijgen van klasgenoten? Van leraren? Wie is er nu zo vaak ziek? Ik probeerde thuis te werken aan school. Maar het ging moeizaam, zo zonder uitleg. Niemand wist dat ik slecht in mijn vel zat. Ik had mezelf in de nesten gewerkt.

De overige leraren zagen het niet meer zitten met mij, geloofden niet dat ik het kon. Ik zou mijn examens falen, de mentor wist het zeker.

Oudergesprekken. Oh, wat kon ik daar als een berg tegenop zien. De confrontatie aangaan met je mentor waar ook nog eens je ouders bij zitten. Feest. Ik moest meer mijn best doen, ik had veel onvoldoendes, de mentor wist niet of ik dit nog kon ophalen. De overige leraren zagen het niet meer zitten met mij, geloofden niet dat ik het kon. Ik zou mijn examens falen, de mentor wist het zeker. Er was echter nog één leraar, zei mijn mentor, die mij graag wilde helpen. Ik was stomverbaasd, maar toen ze zei wie het was, begreep ik het.

De volgende ochtend had ik economie. Dat vak ging nog wel oké, ook al was ik daar een aantal keer niet verschenen. Maar ik wist dat jij als enige in mij geloofde. Dat gaf mij moed en een fijn gevoel. Een beetje ongemakkelijk zat ik daar. Maar jij vroeg niks aan mij, liet mij mijn werk doen. Ik hoefde me niet te schamen. Je knikte naar me, alsof je alles doorhad. Je stond bekend als de lolbroek van de school. Bij jou kon je je op je gemak voelen, je zou nooit een leerling veroordelen. Zelfs mij niet.

Na de les hield je me aan. Je vroeg of het wel goed met me ging. Je zag aan me dat het mis was. Ik brak. Maar het was goed, ik had mijn hart gelucht. Je vertelde me dat je vertrouwen in mij had, dat ik slim was en dat ik het niveau heus wel aankon. Maar dan moest ik er wel zijn en mijn best doen. Het was te laat. Ondanks je moeite, zakte ik voor mijn examens.

Je zei dat ik in mezelf moest geloven. Dat ik iedereen wel eens even zou laten zien dat ik het wél kon.

Nieuw jaar, nieuwe kansen. Een nieuwe klas, nieuwe gezichten. Niet leuk, ik was alleen. Miste mijn vriendinnen, die ineens allemaal gingen studeren. Maar, door jou kreeg ik kracht. Als ik je tegen kwam, dan maakten we een praatje. Elke week kwam ik even langs om mijn huiswerk te bespreken. Je hebt mij nooit veroordeeld om de fouten die ik heb gemaakt. Want ik ben ook maar een mens, ik was een puber. Die maken fouten. Jij begreep me als geen ander, nam de tijd voor mij, ik ben blij dat je me zo hebt geholpen.

Examens braken aan, ik was zó nerveus. Wat als ik weer zou falen? Vlak voor de examens verscheen jij in de gymlokalen, waar de tafels met witte vellen papier al klaarstonden. Je kwam naar me toe en zei dat ik in mezelf moest geloven. Dat ik iedereen wel eens even zou laten zien dat ik het wél kon. Ik voelde me on top of the world.

Jij hebt ervoor gezorgd dat ik weer in mijzelf geloofde. Daarom wil ik je bedanken.

Ik slaagde! Ik was zó opgelucht. Eindelijk weg van de middelbare school, een nieuwe start. Op naar de hogeschool, een vak volgen wat me interesseerde. Ik werd ouder en serieuzer, ik was er klaar voor. En als ik terug denk aan mijn middelbare schooltijd, dan denk ik onder andere aan jou. Jij was de rots in de branding. Jij hebt ervoor gezorgd dat ik weer in mijzelf geloofde. Daarom wil ik je bedanken.

5 oktober is het de Dag van de Leraar. En dan mogen leraren, in het bijzonder jij, even in het zonnetje worden gezet.

Het filmpje van Vodafone is een prachtig voorbeeld. Sultan is een held voor Ernest, net zoals jij voor mij. De app die zij gebruiken om Ernest te laten leren is zo’n mooie uitvinding, dat ik hoop dat daar in de toekomst meer mee wordt gedaan. Het zou veel leerlingen kunnen helpen. Wat jammer dat wij dat ‘vroeger’ nog niet hadden. Ondanks dat, is het jou gelukt mij te laten slagen.

Bedankt voor alle uurtjes die je in mij hebt gestoken, om mij te helpen met mijn huiswerk of gewoon om even een praatje te maken. Bedankt voor je humor, je geloof in mij en bedankt voor de kracht die je me hebt gegeven. Het maakt jou tot een fantastische leraar, een leraar waar andere leraren misschien nog wel een voorbeeld aan mogen nemen, die de hoop in mij allang hadden opgegeven. Door jou ben ik zover gekomen.

In samenwerking met Vodafone

Reageer op artikel:
Held! Een brief aan die ene speciale leraar die wél in mij geloofde
Sluiten