Het verhaal achter het litteken: ‘Ik had drie keer een liesbreuk, daarna kreeg ik vreselijke zenuwpijn’

Je kunt je schamen voor je littekens, je kunt er trots op zijn of om lachen. Maar achter ieder blijvend teken van wat ooit een verwonding was, zit een verhaal. Vandaag vertelt Noa het verhaal over de littekens op haar buik.

Noa heeft verschillende littekens op haar buik. Ze heeft namelijk zowel aan haar linkerkant als aan haar rechterkant een liesbreuk gehad. En daarna kreeg ze ontzettende zenuwpijn, waardoor ze nóg een keer geopereerd moest worden. ‘Maar de dokters dachten dat ik me aanstelde.’

‘Je zag het ook aan de buitenkant. Het was alsof een ballonnetje zich opblies op mijn buik’

Achteraf heeft Noa best lang rondgelopen met haar eerste liesbreuk, aan de linkerkant van haar buik. Een liesbreuk is een gat in je buikwand, waar je darm dan doorheen komt. De pijn onderin haar buik werd geleidelijk erger, tot het echt begon te steken. Ook voelde ze het als ze bijvoorbeeld op de fiets zat en kracht zette om een helling op te fietsen. Dan duwde haar darm tegen haar broek. ‘Je zag het ook aan de buitenkant. Het was alsof een ballonnetje zich opblies,’ vertelt Noa.

Toen de huisarts haar doorstuurde naar het ziekenhuis voor een echo, bleek al snel: dit was een liesbreuk. De operatie ging goed en Noa stortte zich snel op op het herstel. Ze was een paar kilo aangekomen door het stilzitten en wilde zo snel mogelijk weer sporten.

Nog een liesbreuk. En nóg één

Maar het was snel uit met de pret. Want zes weken nadat ze volledig was hersteld, voelde ze een liesbreuk aan de rechterkant van haar buik. Ze voelde meteen dat het mis was. Maar het bleef niet alleen bij de rechterkant. ‘Drie weken voor de operatie ontdekte ik weer een liesbreuk aan de linkerkant waarvan ik net was hersteld. Omdat ik toch geopereerd zou worden, kon dat in één keer.’

Toch liep het allemaal anders. Een week voor de geplande operatie kreeg Noa een telefoontje. Er was een virus in het ziekenhuis en alles zou worden verschoven. Noa zat er zwaar doorheen. Ze had pijn. Ze kon nauwelijks iets. Ook ervoer ze weinig steun van haar vriendinnen. Toen ze net thuis zat, vroegen ze nog wel hoe het met haar ging, maar na een tijdje werd het minder. Bovendien kon Noa nergens meer over meepraten, omdat ze alleen maar thuis zat.

‘De arts dacht dat ze maar aan één kant hoefde te opereren. Ik lag al op de operatietafel’

Door het gedoe met de bacterie, kreeg Noa een arts die ze eigenlijk niet wilde. En vlak voor de operatie liep het al niet lekker. De chirurg dacht dat Noa maar aan één kant geopereerd hoefde te worden. En dat zei ze, terwijl Noa al op de operatietafel lag en de narcose al toegediend kreeg. ‘Ik huilde en werd helemaal gek,’ vertelt Noa.

Niemand geloofde Noa

Uiteindelijk ging de operatie goed, maar het herstel duurde veel langer dan Noa had gedacht. Na twee maanden had ze nog steeds ontzettende pijn en ze dacht: dit klopt niet. Het was dezelfde pijn als toen ze nog een liesbreuk had. Ze dacht dat er misschien iets niet goed gegaan was bij de operatie. Het ging allemaal immers al zo rommelig.

‘Ik moest maar leren leven met de pijn’

Maar op een nieuwe echo bleek er geen liesbreuk te zijn. Omdat het zou kunnen dat door het littekenweefsel de liesbreuk niet goed te zien zou zijn, werd ze doorgestuurd naar een ander ziekenhuis. Daar werd een MRI gemaakt. Noa: ‘Toen werd er doodleuk tegen mij gezegd dat het tussen mijn oren zat. En dat ik er maar mee moest leren leven.’

Noa begon helemaal aan zichzelf te twijfelen. Ze had vreselijke pijn. Maar was die pijn dan niet echt? Ze wist niet meer wat waar was. Gelukkig nam Noa’s moeder geen genoegen met het antwoord van de arts. Daardoor werd ze doorgestuurd naar een specialist en die concludeerde dat er wel wat aan de hand was. Ze had last van zenuwpijn.

Tijdens de operatie waren de zenuwbanen waarschijnlijk geraakt. ‘Dit is niet te vergelijken met welke pijn dan ook. Geen enkele pijnstiller helpt. En als je niet opnieuw opereert, gaat het waarschijnlijk nooit over.’

Grapjes maken

Inmiddels gaat het goed met Noa. Haar littekens zijn rood, omdat de wonden ontstoken zijn geweest. En het stoort haar een beetje dat ze schots en scheef op haar buik zitten. Het is niet heel netjes symmetrisch.

‘De pijn was mijn grootste zorg. Over de littekens heb ik nooit nagedacht’

Als mensen er naar vragen, maakt ze vaak een grapje. Of ze zegt dat ze is gevallen. Want meestal heeft ze geen zin om het hele verhaal op te rakelen.

Zelf ziet ze haar littekens als meer dan littekens. ‘De pijn was mijn grootste zorg. Over de littekens heb ik nooit nagedacht. En ik ben ontzettend blij dat ik nu pijnvrij ben. De littekens maken me tot wie ik nu ben.’

liesbreuk
Noa’s littekens door de liesbreuken en de zenuwpijn. In totaal is ze drie keer geopereerd.

Heb jij ook een litteken waarover je wilt vertellen op Beautify.nl? Mail dan naar [email protected]

Binnenkort gaat Beautify van start met een nieuwe rubriek ‘Op de biechtstoel’. Heb jij een bijzonder verhaal, een geheim of iets op te biechten? Vertel je verhaal dan (anoniem) op Beautify.nl. Stuur een mailtje naar [email protected]

Vond je dit artikel leuk? Dan wil je dit misschien ook lezen: Het verhaal achter het litteken: ‘Ik heb mijn borsten van een F-cup naar een D laten verkleinen’borstverkleining-770x462 (1)

Reageer op artikel:
Het verhaal achter het litteken: ‘Ik had drie keer een liesbreuk, daarna kreeg ik vreselijke zenuwpijn’
Sluiten