Het verhaal achter het litteken: ‘Ik moest met spoed geopereerd worden aan mijn been’

Je kunt je schamen voor je littekens, je kunt er trots op zijn of om lachen. Maar achter ieder blijvend teken van wat ooit een verwonding was, zit een verhaal. Vandaag vertelt Merle haar verhaal over haar been.

Merle’s litteken begint halverwege haar bovenbeen en eindigt zo’n vijfentwintig centimeter lager, net boven haar knie. Afgelopen zomer is ze namelijk geopereerd aan een bottumor.

Merle was altijd heel sportief en deed op hoog niveau aan atletiek. Maar vlak voordat ze op vakantie wilde gaan, afgelopen zomer, kreeg ze last van haar been. ‘Omdat ik mijn been niet meer goed kon buigen, ging ik naar de fysiotherapeut. Hij dacht dat er iets mis was met mijn meniscus,’ vertelt Merle.

Toen ze naar het ziekenhuis ging voor een MRI scan bleek het echter mis. Het was een aneurysmatische botcyste, een niet kwaadaardige groeiende zwelling van het bot.

‘Mijn zusjes van twaalf en acht jaar vroegen: gaat Merle dood?’

Omdat de alles goedaardig leek en er bovendien een wachtlijst was voor de operatie, zeiden de doktoren dat Merle prima op vakantie kon gaan. Samen met haar ouders en zusjes vertrok ze voor vier weken naar Oostenrijk. Tenminste, dat was het plan. Na een weekje werd ze teruggeroepen. De doktoren hadden onrustig weefsel gezien in de botcyste. Ook was de kans op botbreuken groot.

Merle en haar familie gingen als een speer terug naar Nederland, waar er een biopt uit haar been werd genomen om te onderzoeken of de tumor goed- of kwaadaardig was. De anderhalve week dat ze op de uitslag moesten wachten, besloten ze in Zeeland te overbruggen.

In die tijd ging er van alles door Merle heen. Wat nou als het toch kanker was? Wat als het was uitgezaaid? Wat als ze al haar haar zou verliezen? Merle: ‘Mijn zusjes van twaalf en acht jaar vroegen: gaat Merle dood?’

Een 25 centimeter grote plaat in haar been

De tumor bleek goedaardig. Maar de opluchting verdween al snel weer. Want Merle moest nog steeds geopereerd worden en het zou heel heftig zijn, omdat de cyste zes bij vier centimeter groot was. Ook moest ze een plaat van 25 centimeter in haar been krijgen, vandaar het grootte litteken. En na de operatie zou er flink wat revalidatietijd volgen: vijf dagen in het ziekenhuis liggen, drie weken in een rolstoel zitten en dertien weken met krukken lopen.

Merle’s vriendinnen duwden haar rolstoel drie weken lang overal naar toe. ‘Ze hebben mij zo goed geholpen. Ik heb heel veel steun aan ze gehad, doordat ze er altijd waren. Net als mijn ouders. Ik was niet altijd de makkelijkste, maar zij hebben me door de moeilijke periode heen gesleurd door mij te leren positief te denken,’ vertelt Merle.

‘Zelfs als ik een panty draag zie je het, er doorheen’

Inmiddels zijn de krukken weg. Het gaat beter. Al heeft Merle het er nog moeilijk mee. ‘Het moeilijkste is misschien wel dat ik altijd heel positief ben en niet laat zien dat ik het er ook moeilijk mee heb. Ik merk dat mensen daarom niet meer vragen hoe het met me gaat.’

Af en toe voelt ze een steek in haar litteken. Maar mentaal is de pijn groter. ‘Het litteken is best groot. En zelfs als ik een panty draag zie je het, er doorheen. In de zomer zal het nog opvallender zijn, als ik een korte broek draag. Ik schaam me er niet voor hoor, maar het is wel aanwezig. Met Kerst ben ik naar Thailand geweest. Toen kreeg ik veel vragen over wat er is gebeurd. Maar het geeft niet. Ik vertel er liever duizend keer over dan dat mensen alleen maar staren naar mijn been.’

litteken been
Merle’s litteken op haar rechterbeen.

Heb jij ook een litteken waarover je wilt vertellen op Beautify.nl? Mail dan naar [email protected]

LEES OOK: Het verhaal achter het litteken: ‘Zonder mijn vinger waren we gezonken naar de bodem’
varen-770x462

Reageer op artikel:
Het verhaal achter het litteken: ‘Ik moest met spoed geopereerd worden aan mijn been’
Sluiten