Het verhaal achter het litteken: ‘Mijn ernstige obstipatie heeft er voor gezorgd dat ik een gat in mijn buikvlies had’

Je kunt je schamen voor je littekens, je kunt er trots op zijn of om lachen. Maar achter ieder blijvend teken van wat ooit een verwonding was, zit een verhaal. Vandaag vertelt Andrea het verhaal over de littekens op haar buik.

Andrea heeft een litteken op haar buik in de vorm van een rondje. Het litteken is inmiddels zo vaak open geweest, dat het weefsel daar helemaal weg is. ‘Als ik op m’n buik lig, heb ik een kuiltje in mijn onderbuik.’

Al vanaf dat Andrea een baby was, heeft ze erg veel last van obstipatie. Dit is een verstopping van de dikke darm. Het ontstond waarschijnlijk toen ze als baby uit de couveuse ging – ze is vijf weken te vroeg geboren – en over ging op borstvoeding. De dokters kwamen er te laat achter dat het niet helemaal goed ging, waardoor ze chronisch last van haar darmen kreeg. ‘Je ziet het ook aan mijn buik. Hij is boller, want mijn darmen zijn twee keer zo breed als normaal.’

‘Ik kreeg op sommige dagen vier liter laxeermiddel om te zorgen dat ik normaal naar de wc kon’

Andres slikt al jarenlang verschillende medicijnen. Ze is opgenomen geweest in het ziekenhuis en kreeg een jaar lang met een neus-maagsonde medicijnen toegediend. ‘Ik kreeg op sommige dagen vier liter laxeermiddel om te zorgen dat ik normaal naar de wc kon,’ vertelt ze.

Een bult zo groot als een ei

Op een gegeven moment kreeg ze een stoma. Niet om haar ontlasting in op te vangen, maar juist als ingang voor haar medicijnen, een malone stoma. Op die manier hoefde ze niet meer met een slangetje in haar neus rond te lopen, maar kreeg ze de medicijnen direct toegediend in haar darmen.

Maar vanwege ontstekingen aan het stoma – waardoor ze meerdere keren geopereerd moest worden – besloot ze uiteindelijk om ‘m weg te laten halen. Dat ging helaas niet zonder slag of stoot.

Na de operatie om het stoma weg te laten halen, ontdekte Andrea een bult ter grote van een ei op de plek waar het stoma had gezeten. ‘Ik zei het tegen de arts, maar hij zei dat het altijd dik en gevoelig is na een operatie en dat ik me geen zorgen hoefde te maken.’

Zes maanden lang hield Andrea zich voor dat het allemaal wel goed zou komen. Haar stage als verpleegkundige hield ze vol, ondanks de pijn.

‘Als kind dacht ik dat iedereen altijd buikpijn had. Ik verklaarde mijn moeder voor gek toen ze zei dat het niet zo hoorde’

Omdat het steeds erger werd, besloot ze toch maar even langs de huisarts te gaan. Die constateerde na een kort lichamelijk onderzoek dat ze een klein gaatje in haar buikvlies had. Een gaatje zo groot als een perforator gaatje.

Andrea: ‘Ik moest een weekend bedrust houden en dan zou het wel over gaan, ik dacht dat hij wel gelijk zou hebben. Maar de pijn ging niet over en werd alleen maar erger, terwijl ik nog steeds een pittige stage vol moest houden. Soms kon ik zelfs niet meer rechtop lopen van de pijn’

Achteraf gezien had het gaatje nooit vanzelf kunnen genezen. Maar wat doe je? Andrea vertrouwde de huisarts. Ze slikte dagelijks pijnstillers en ging door met haar stage.

Een gat zo groot als een 2 euromunt

‘Ik heb sowieso een hoge pijngrens,’ vertelt Andrea. ‘Al van kinds af aan heb ik altijd buikpijn. Het was zelfs zo erg dat ik dacht dat iedereen altijd buikpijn had, dat het normaal was. Ik verklaarde mijn moeder voor gek toen ze zei dat ik geen buikpijn hoorde te hebben.’

Nog eens een half jaar liep Andrea rond met de pijn en de bult op haar buik. Ze besloot terug te gaan naar het ziekenhuis. Het gezicht van de chirurg vertrok toen hij zag wat er aan de hand was. Met spoed liet hij een echo maken.

Wat bleek? Andrea had een gat ter grote van een twee euromuntstuk in haar buikvlies. Het ‘ei’ op haar buik was haar darm die dubbel klem zat in het vlies. Er werd direct een operatie gepland.

Het had dodelijk kunnen aflopen voor Andrea. De darm had kunnen knappen, waardoor er ontstekingen zouden kunnen ontstaan. Ook zou ze bloedvergiftiging kunnen krijgen.

Hoe het gat in haar buikvlies is ontstaan, weet ze niet. Waarschijnlijk heeft ze een verkeerde beweging gemaakt vlak na de operatie, waardoor een hechting los is geraakt. Ze herinnert zich nog dat haar vader haar telefoon had afgepakt toen ze met haar vriend belde en haar plaagde.

Zij moest heel hard lachen, waarna ze pijn voelde. Ze heeft er wel naar laten kijken op de spoedeisende hulp, maar daar werd gezegd dat het niets was en dat paracetamol wel zou helpen.

Nooit meer champignons

Inmiddels gaat het beter met Andrea. De operatie is succesvol verlopen en haar buikvlies is zonder complicaties gerepareerd. Ze moet nog wel medicijnen slikken voor haar obstipatie, maar ze heeft ook een kastje op haar rug. Dit werkt als een pacemaker voor haar darmen.

Ze moet nog wel opletten wat ze eet. Zo zijn champignons echt funest als ze geen buikpijn en obstipatie wil. Ook wit brood, chocolade en koolzuur zijn niet goed. Net als stress. Als ze stress heeft, merkt ze dat meteen aan haar lichaam.

Soms krijgt ze vragen over haar litteken. In het zwembad bijvoorbeeld. Of toen ze eerder dit jaar haar trouwjurk ging passen. Dan vragen mensen: ‘Joh, wat heb je daar?’ Maar dat vindt Andrea helemaal niet erg. ‘Ik heb liever dat mensen er naar vragen, dan dat ze alleen maar staren.’

Ik schaam me totaal niet voor mijn litteken, ik ben er zelfs trots op. Ik ben heel blij dat ik geen stoma meer heb en dat ik alles heb overleefd. Ik ben zo dankbaar, want het had helemaal fout kunnen gaan’, aldus een trotse Andrea.

Later kwam ze haar oude huisarts nog een keer tegen in het ziekenhuis, toen ze bezig was met haar stage. ‘Ik schrok eerst wel toen ik hem zag. Hij vroeg hoe het ging. Ik zei dat het een stuk beter ging sinds ik weg was bij hem.’


Andrea’s litteken op haar buik. Onder het litteken zit geen weefsel meer, waardoor ze als het ware een deuk in haar buik heeft.

Heb jij ook een litteken waarover je wilt vertellen op Beautify.nl? Mail dan naar [email protected]

Binnenkort gaat Beautify van start met een nieuwe rubriek ‘Op de biechtstoel’. Heb jij een bijzonder verhaal, een geheim of iets op te biechten? Vertel je verhaal dan (anoniem) op Beautify.nl. Stuur een mailtje naar [email protected]

Vond je dit artikel leuk? Dan wil je dit misschien ook lezen: Het verhaal achter het litteken: ‘Ik zorg altijd dat mijn haar valt over de plek waar eerst moedervlekken zaten’