Het verhaal achter het litteken: ‘Mijn rug stond zo scheef dat ik zonder operatie niet meer zou kunnen lopen later’

Je kunt je schamen voor je littekens, je kunt er trots op zijn of om lachen. Maar achter ieder blijvend teken van wat ooit een verwonding was, zit een verhaal. Vandaag vertelt Linda het verhaal over haar rug, ze had namelijk scoliose.

Linda heeft een groot litteken op haar rug. Het is zo’n dertig centimeter lang en loopt van haar schouderbladen tot net boven haar heupen. ‘Het is niet meer zo vers en het is mooi geheeld, maar het valt zeker op,’ zegt Linda.

‘Ik dacht dat het normaal was om pijn te hebben’

Het begon allemaal in een pashokje in een lingeriezaak, toen Linda veertien was. Ze had een sportbh nodig en vroeg een verkoopster of de bh die ze paste goed zat. Toen ze dat kwam checken viel het haar op dat Linda’s rug wel heel scheef stond.

Linda zelf was het nooit opgevallen. Niet zo gek, want je ziet je rug natuurlijk nooit in de spiegel. Maar ook had ze nooit veel last gehad van haar rug. Ja, soms een zeurende pijn in haar onderrug als ze lang stilstond. Of tussen haar schouderbladen. ‘Maar ik dacht dat dat normaal was als je lang stil moest staan,’ legt Linda uit.

Ook haar familie en vrienden was het nooit opgevallen dat haar rug scheef stond. Ze was veertien. Ze had de leeftijd dat ze de deur al op slot draaide als ze een hemdje verwisselde.

De diagnose: scoliose

Linda besloot toch maar even langs de huisarts te gaan. Daar boog ze voorover zodat hij kon checken of haar schouderbladen recht stonden. Omdat dat niet zo was, werd ze doorverwezen naar het ziekenhuis. Per direct.

‘Het was een heel heftige operatie of nooit meer kunnen lopen’

Na nog meer testjes en foto’s was het duidelijk: scoliose. In Linda’s ruggengraat zaten twee bochten. Boven in haar rug van zeventig graden en in haar onderrug van vijftig graden. Een korset dragen was geen optie, Linda móest onder het mes. Anders zou ze later niet meer kunnen lopen.

Het was een enorme schok. Ze wist dat ‘nee’ zeggen geen optie was. ‘Het zou steeds erger en erger worden. Ook zouden mijn hart en longen meer in de verdrukking komen. Het was een heel heftige operatie of nooit meer kunnen lopen.’

Ze moest vervolgens nog een half jaar op een wachtlijst staan voor een operatie. Linda: ‘Ik weet nog hoe verschrikkelijk het was om te wachten tot de operatie er was. Je maakt jezelf onbewust gek. Wat als er wat mis zou gaan? Als ze een zenuw zouden raken en ik verlamd zou worden?T oen het zover was, was ik op van de zenuwen. Ik praatte amper, voelde me licht in mijn hoofd en het leek alsof ik elk moment in huilen kon uitbarsten. Ik wist dat ik pijn zou krijgen.’

Opnieuw leren lopen

Na de operatie kon ze amper bewegen. De arts vroeg of ze zich kon omdraaien, maar ze verging van de pijn. In de week dat ze in het ziekenhuis lag, moest ze opnieuw leren lopen. Zie liep namelijk eigenlijk scheef, zodat haar rug recht werd, maar nu moest ze leren ‘recht’ te lopen.

‘Het was een heftige periode die ik nooit meer zal vergeten. De morfinepomp, mijn grootste pijnstiller, moest eraf op mijn verjaardag. Ik ben een paar keer bijna flauwgevallen van de pijn. Hoe het voelde alsof mijn rug constant gebroken werd, hoe mijn huid brandde en trok.

Omdat haar rug werd rechtgezet, groeide Linda in een paar uur van 1.65 meter naar 1.74 meter. Nu is ze 1.71 meter.

Thuis kon Linda nog geen kopje suiker tillen. Ze kon zich niet meer omkleden, douchen of opstaan. Haar rug, die ooit heel soepel en lenig was, was nu een stijve plank.

Hakuna matata

Inmiddels gaat het beter, maar het heeft zeker een jaar geduurd voor ze haar leven weer helemaal kon oppaken.

Voor haar litteken heeft Linda zich nooit geschaamd. Als ze een bikini aan heeft, maar ook als ze een laag topje draagt, zie je het litteken al. Soms krijgt ze vragen. Soms alleen starende blikken.

Toen ze achttien werd heeft ze een tattoege laten zetten naast haar litteken, de tekst ‘hakuna matata’. ‘Voor mezelf, omdat ik er trots op ben. Elke keer als ik de tattoo zie, glimlach ik.’

[one_half]scoliose[/one_half]

Linda: ‘Een deel van de huid op mijn rug voelt doof aan. Soms heb ik nog steken in mijn rug. Ik kan niet meer draaien met mijn rug, of mijn rug hol en bol maken. Maar dat maakt niet uit. Ik heb er mee leren leven, en het belemmert mij niet meer in mijn dagelijkse leven. Het was moeilijk, en niet alleen voor mij, maar het was het waard. Het was het 100 procent waard.

Foto: Linda’s litteken, na haar operatie vanwege scoliose, een vergroeiing van de rug.

Heb jij ook een litteken waarover je wilt vertellen op Beautify.nl? Mail dan naar [email protected]

Binnenkort gaat Beautify van start met een nieuwe rubriek ‘Op de biechtstoel’. Heb jij een bijzonder verhaal, een geheim of iets op te biechten? Vertel je verhaal dan (anoniem) op Beautify.nl. Stuur een mailtje naar [email protected]

Vond je dit artikel leuk? Dan wil je dit misschien ook lezen: Het verhaal achter het litteken: ‘Mijn ernstige obstipatie heeft er voor gezorgd dat ik een gat in mijn buikvlies had’meisjeziekenhuis-770x462 (1)

Reageer op artikel:
Het verhaal achter het litteken: ‘Mijn rug stond zo scheef dat ik zonder operatie niet meer zou kunnen lopen later’
Sluiten