Het verhaal achter het litteken: ‘Zonder mijn vinger waren we gezonken naar de bodem’

Je kunt je schamen voor je littekens, je kunt er trots op zijn of om lachen. Maar achter ieder blijvend teken van wat ooit een verwonding was, zit een verhaal. Vandaag vertelt Carmen het verhaal over haar vinger.

Carmen heeft een littekentje op de middelvinger van haar linkerhand. Als je het niet weet, is het nauwelijks zichtbaar, maar voor Carmen is het een herinnering aan een fantastisch weekend, een impulsieve actie en een dankbaar teken dat haar vinger er nog aan zit.

Een piepklein litteken als aandenken

Zes jaar geleden ging Carmen een weekend varen met haar acht beste vrienden. De ouders van Rik zijn eigenaar van een eilandje op de Vinkeveense Plassen en daar ging de vriendengroep een weekend lang kamperen. ‘s Avonds barbecueden ze bij het kampvuur en overdag zwommen, surften en voeren ze over de plassen.

‘Opeens besefte ik dat als we nu over een ondiep stuk zouden varen, ik mijn vinger wel eens kwijt zou kunnen raken’

Het was allemaal fantastisch tot Rik over een ondiep stukje water voer en Carmen een schrapend geluid hoorde. ‘Ik zei tegen Rik dat de boot lek was. Hij geloofde het eerst niet, maar toen ik de bodem inspecteerde bleek er wel degelijk een gaatje te zijn,’ vertelt Carmen.

Iedereen moest uit de boot, behalve twee mensen. Terwijl de één probeerde het gat dicht te houden door er spullen op te duwen, schepte de ander telkens water uit de boot. Ondertussen had iemand de haven gebeld voor hulp.

Wachten op hulp

Het duurde uren. Toen kwam er eindelijk een reddingsboot. ‘Het was best een chique boot. Daar kon iedereen op, behalve, ja, raad maar waar ik was. Ik zat in het zinkende bootje dat achter de chique boot naar de haven werd gesleept,’ lacht Carmen. ‘De boot mocht natuurlijk niet zinken onderweg, dus ik zocht naar een manier om het gat efficiënt dicht te houden. En wat bleek? Mijn vinger paste precies in het gaatje.’

Carmen zat zenuwachtig te lachen terwijl ze – met haar vinger tot het tweede kootje in het gat – naar de haven werd gesleept. ‘Opeens besefte ik dat als we nu over een ondiep stuk zouden varen, ik mijn vinger wel eens kwijt zou kunnen raken.’

‘De boot is een dag later alsnog gezonken’

Het ging allemaal goed tot Carmen in de haven haar vinger wilde bevrijden. Ze schraapte langs de boot, waardoor ze haar vinger sneed. Het was niet diep, maar het bloedde als een gek. Carmen deed stoer alsof het he-le-maal geen pijn deed.

‘De boot is een dag later alsnog gezonken. De ouders van Rik hebben ‘m laten weghalen en een nieuwe gekocht. Maar Rik heeft een stukje van de boot voor mij als aandenken geregeld. Het is nu mijn sleutelhanger. Als ik er naar kijk weet ik weer hoe bang ik was om mijn vinger kwijt te raken. En als ik naar mijn litteken kijk ben ik vooral blij dat mijn vinger er nog op zit. Het was zo grappig, maar het was eigenlijk een heel domme actie.’

[one_half]litteken[/one_half][one_half_last]sleutelbos[/one_half_last]
Carmens litteken en haar boot-sleutelhanger.

Heb jij ook een litteken waarover je wilt vertellen op Beautify.nl? Mail dan naar [email protected]

LEES OOK: Het verhaal achter het litteken: ‘Ik viel 59 kilo af en het litteken op mijn buik staat voor hoe mooi ik nu ben’
litteken

Reageer op artikel:
Het verhaal achter het litteken: ‘Zonder mijn vinger waren we gezonken naar de bodem’
Sluiten