Huh? Je hersenen hebben er invloed op of je iemand leuk gaat vinden

wpk-admin 29 apr 2018 Nieuws

Soms vraag je je misschien af hoe het kan dat je die ene man - die slecht voor je is - zo fantastisch vindt. Terwijl een andere man op papier perfect is, maar er dan helemaal geen vlinders ontstaan. Aantrekkingskracht lijkt wel volkomen onverklaarbaar. Gelukkig is het dat niet helemaal.

Liefde lijkt puur en alleen eten zaak van het hart. Maar dat is het niet. Want ook je brein heeft veel invloed het proces van iemand leuk gaan vinden.

De beloningsgebieden in je hersenen gaan aan het werk

Het proces van iemand leuk vinden, heeft te maken met bepaalde beloningssystemen in het brein. Net zoals je blij bent als je een koekje hebt gegeten, zo kun je een gevoel van beloning ervaren als je iemand leuk vindt. Als je je op de één of andere manier tot iemand aangetrekken voelt, worden deze gevoelens van beloning groter.

Ga maar na, als je verliefd bent, voelt dat – oké, het grootste deel van de tijd – heel goed. Onderzoekers aan de Columbia University hebben gekeken naar hoe het precies komt dat het proces van iemand leuk vinden en leuk gevonden worden, zo goed voelt.

Uit het hersenonderzoek bleek dat vooral de ventromediale prefontale cortex en het corpus striatum oplichten tijdens hersenscans. Deze moeilijke woorden staan voor gebieden in je hersenen die onder andere emoties reguleren (ventromediale prefontale cortex) en zich bezig houden met motorische activiteiten (corpus striatum). Dat zou je dus je interne sportcoach kunnen noemen.

Deze emotieregulator en sportcoach worden actiever als we iemand leuk vinden. De emotieregulator is actief als er beloning komt en de sportcoach let vooral op het feit of iemand geschikt is als potentiële partner. De sportcoach neemt dus vooral de praktische, evolutionaire rol op zich, de emotieregulator vanzelfsprekend het emotionele deel. Aantrekkingskracht is een combinatie van beide.

Als hij je ook leuk vindt, versterkt het proces

Natuurlijk heeft de ander precies dezelfde processen als hij of zij jou ook leuk vindt. Ook dat is cruciaal in het proces, want dat zorgt natuurlijk deels voor de beloning. Als de liefde niet wederzijds is, is het natuurlijk snel gedaan met de pret.

Als mensen weten dat ze elkaar leuk vinden, wordt de band tussen hen weer veel intenser. Dit noemen we ook wel dyadic reciprocity. Wat dat inhoudt: hoe leuker we iemand vinden, hoe leuker die persoon ons vindt, hoe leuker we hem of haar weer vinden en ga zo maar door. Hier zijn wel uitzonderingen op, maar over het algemeen werkt het toch zo.

Helaas is het niet zo dat je iemand meteen niet meer leuk vindt, zodra de liefde niet wederzijds is. Je mate van interesse in het begin, voorspelt namelijk ook de ‘leuk vind-gevoelens’ in een latere fase – zelfs nadat de ander precies zegt hoe hij of zij zich over jou voelt. Toch jammer, maar goed, dit gedeelte hadden we al in de praktijk ondervonden.

Kortom: liefde voelt dan wel magisch, maar het is vooral een neurologisch proces. Het komt erop neer dat we zelf vrij weinig invloed hebben wie we leuk vinden . Je kunt helaas niet kiezen wie je leuk vindt. Dat zou het leven toch een stuk makkelijker maken.

Reageer op artikel:
Huh? Je hersenen hebben er invloed op of je iemand leuk gaat vinden
Sluiten