Yasmine Esser
Yasmine Esser Life 23 okt 2016

Ik schreef een emotionele brief aan mijn moeder die borstkanker heeft

Lieve mama,

Mensen noemen je altijd sterk. En dan zeg jij dat niemand ziet wat er in je om gaat en hoe moeilijk je het soms had nadat je te horen kreeg dat je borstkanker had. Dat zal ook allemaal wel, maar toch vind ik je sterk.

Dat mijn moeder borstkanker zou krijgen leek gewoon geen optie. Misschien wilde ik dat het geen optie was

Jij, mijn moeder, bleek borstkanker te hebben. En hoewel een op de zeven vrouwen in Nederland borstkanker krijgt, had ik nooit gedacht dat jij het zou krijgen. Hoe naïef ook, dat mijn moeder borstkanker zou krijgen leek gewoon geen optie. Misschien wilde ik dat het geen optie was. Want je wilt natuurlijk niet dat je moeder ziek wordt.

Je had niet verteld dat je was opgeroepen voor het bevolkingsonderzoek. Dat het weer tijd was voor een mammografie. Terwijl ik weet dat je nerveus was. Ook al voelde je niets aan je borsten.

Of misschien heb je het wel verteld, maar had ik er geen aandacht voor. Ik was druk met afstuderen, met mijn vriendje, met m’n eerste echte, nieuwe baan, met net verhuisd zijn naar Amsterdam en het vinden van mijn eigen plekje. En al die dingen samen. Ik was druk met mezelf.

Zelfs toen bleek dat je je linkerborst zou kwijtraken en chemotherapie zou moeten krijgen, heb ik je nooit emotioneel gezien

Toen je zei dat je bericht had gehad en naar het ziekenhuis moest voor nader onderzoek, drong dat eigenlijk niet echt tot me door. Terwijl ik later hoorde dat jij er als een berg tegenop zag om het mij te vertellen. Misschien had je meer steun verwacht van mij, maar ik was te druk met mezelf.

Later hoorde ik dat het ernstig was. En ik schrok. Maar jij stelde iedereen gerust. Zelfs toen bleek dat je je linkerborst zou kwijtraken en chemotherapie zou moeten krijgen, heb ik je nooit emotioneel gezien.

Het was dan ook daarom denk ik dat ik pas heel laat realiseerde wat er eigenlijk aan de hand was. Dat ik – als enig kind en opgegroeid met alleen jou – op mijn vierentwintigste mijn moeder had kunnen verliezen en dan als een soort wees was overgebleven. Helemaal alleen.

Van jou heb ik geleerd dat opgeven geen optie is

Misschien heb je het wel vaak over kanker. Over je eigen ziekte, wat voor impact dat vier jaar later nog steeds op je heeft. Over de ziekte waaraan je broer, zus en vader zijn overleden. Maar zeuren doe je nooit. Je laat je nooit kennen. Je gaat door met opgeheven hoofd. Van jou heb ik geleerd dat opgeven geen optie is. Van jou heb ik geleerd dat ‘de aanhouder wint’ een levensmotto kan zijn.

Zelfs toen je werd behandeld liet je je niet kennen. Je bleef het volhouden om tijdens de chemo een koude kap op je hoofd te zetten, omdat er dan een kans was dat je je haar niet zou verliezen. Hoewel er sceptische mensen waren, had jij gelijk. Je hield je haar. En je trots. Zodat de kanker je niet klein zou krijgen. Zodat niemand zag hoe kwetsbaar je eigenlijk was.

Ik vind je nog steeds sterk. Dat je hormoonpillen blijft slikken, terwijl ze bijwerkingen geven die op z’n zachts gezegd irritant zijn. Dat je niet opgeeft. Dat je je inzet voor mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Dat je je eigen project hebt met Heartpillow kussentjes, om vrouwen met borstkanker letterlijk een hart onder de riem te steken. Ik ben zo trots dat je dat doet.

Als je je soms helemaal niet sterk voelt, dan mag dat. Want je hoeft heus niet altijd sterk te zijn en te doen alsof alles goed gaat, terwijl je het best moeilijk hebt.

Maar weet dat je met je doorzettingsvermogen een voorbeeld bent voor mij. En dat wou ik je gewoon even laten weten.

Liefs, je dochter.

Reageer op artikel:
Ik schreef een emotionele brief aan mijn moeder die borstkanker heeft
Sluiten