Liefde overwint alles: ‘Mijn vriend is door een auto-ongeluk in een rolstoel beland’

Yasmine Esser 27 mei 2018 Love

Vier jaar geleden zag de toen zestienjarige Jennifer hem voor het eerst. Niet tijdens het uitgaan of online, maar in een revalidatiecentrum. Leo zit namelijk in een rolstoel. De mooie begintijd van hun relatie was ook meteen zwaar. Want niet iedereen begreep waarom Jennifer haar leven zou willen omgooien voor een man die niet kan lopen.

Jennifer en Leo ontmoetten elkaar in een revalidatiecentrum. Jennifer lag daar drie maanden om te herstellen van een chronisch pijnsyndroom. Leo had een auto-ongeluk gehad. Hij had twee nekwervels gebroken en een dwarslaesie, waardoor hij in een rolstoel was beland.

Ze lagen niet bij elkaar op de afdeling, maar zagen elkaar voor het eerst buiten. Jennifer stond te roken toen Leo in zijn elektrische karretje aan kwam rijden. Hij kon nog niet zo veel en vroeg of Jennifer zijn sigaret wilde aansteken. Het was niet meteen het moment dat de vonk oversloeg, maar de twee hadden wel onmiddelijk een klik.

Steeds vaker kwamen Jennifer en Leo elkaar tegen en al snel waren ze onafscheidelijk. Uren lang kletsten ze, van slap ouwehoeren tot hoe het is om te revalideren. Met z’n tweeën of met vrienden en familie erbij. Met verliefd worden waren ze niet bezig. ‘Het was eigenlijk het slechtste moment uit ons leven. Hij was meer mijn maatje, bij wie ik mijn ei kwijt kon. En andersom,’ vertelt Jennifer.

‘Hij zei dat ik geen relatie moest willen met iemand die een dwarslaesie heeft en in een rolstoel zit’

Pas toen ze elkaar niet meer dagelijks zagen, omdat ze weer naar huis mochten, beseften ze dat ze elkaar misten. Ze hadden iedere dag contact via WhatsApp, ze belden en Facetimeden. Jennifer: ‘Op een dag heb ik tegen hem gezegd dat ik hem wel leuker vond dan alleen maar aardig. Hij was wat afstandelijk en zei dat ik geen relatie moest willen met iemand die een dwarslaesie heeft en in een rolstoel zit’. Telkens als ze wilden afspreken zegde hij op het laatste moment af. Zo ging dat anderhalve maand.

De eerste zoen

Vanaf de dag dat ze elkaar eindelijk weer zagen, zijn ze niet meer zonder elkaar geweest. Jennifer was super zenuwachtig, ze weet het nog heel goed. Toen ze in zijn huis kwam – vanwege zijn handicap was Leo weer thuis gaan wonen – zat zijn moeder al met haar jas aan op de bank. ‘Ze zei dat ze dan nu maar even met de auto naar de garage zou gaan, maar Leo had haar natuurlijk weggestuurd,’ lacht Jennifer.

Leo lag in bed tv te kijken en Jennifer schoof een stoel naast zijn bed. Ze wist niet zo goed wat ze moest doen. Pas na een paar uur besloot ze op zijn bed te gaan zitten. Aan het einde van de dag deed Leo voorzichtig zijn arm om haar heen. Hij kon zijn arm nog niet zo goed bewegen dus het ging heel klungelig. ‘Dat moment was onze eerste kus. Het was heel lief en doordat het zo klunzig was, ook heel schattig,’ zegt Jennifer.

Toen Jennifer weer naar huis wilde gaan, bleek op het station dat de trein was uitgevallen. Ze ging terug naar Leo en bleef meteen een week. Ze ging alleen af en toe naar huis om de hond van haar ouders uit te laten en dan reisde ze meteen weer terug van Utrecht naar de Achterhoek. ‘Dat de trein was uitgevallen was een teken.’

‘Door die opmerkingen werd ik heel verdrietig. Ik dacht: gunnen jullie me geen geluk, na alles wat ik had meegemaakt?’

Na drie maanden besloot het koppel te gaan samenwonen. Leo had een woning toegewezen gekregen en ze dachten: waarom kijken we niet gewoon of het werkt? Ze zaten op een roze wolk, maar hun omgeving was niet altijd positief. Mensen zeiden tegen Jennifer dat haar leven voorbij was. Ze vroegen waarom ze alles zou willen opgeven om met een man in een rolstoel te wonen, aan de andere kant van het land. ‘Dat vond ik toen heel erg. Ik was verliefd en gelukkig, maar door die opmerkingen werd ik heel verdrietig. Ik dacht: gunnen jullie me geen geluk, na alles wat ik had meegemaakt met mijn revalidatie?’ vertelt Jennifer. ‘Met sommige vrienden heb ik het contact verloren.’

Ook zegt ze: ‘Veel mensen vinden het moeilijk om zich in te leven in iemand die in een rolstoel zit. Ze denken dat hij een heel zielig, stil iemand is, maar hij is juist een enorme flapuit. Ik denk: wat maakt het uit? Een rolstoel is een hulpmiddel om te bewegen, omdat zijn benen niet werken, hij is er geen ander mens om. Het gaat om de persoon ín de rolstoel.’

Gelukkig worden van de kleine dingen

Soms is het wel lastig om samen te wonen, bekent Jennifer. Leo heeft niet altijd veel energie en hij kan ook veel pijn hebben. Plannen die ze maken kunnen daarom soms op het laatste moment niet doorgaan. Ook hij zit niet altijd lekker in z’n vel, wat weer invloed heeft op hoe Jennifer zich voelt. Toch heeft ze geen moment spijt gehad dat ze is gaan samenwonen met Leo. Als ze bij hem is voelt ze zich helemaal zichzelf, hij is haar veilige thuisbasis.

Ondanks alles proberen Jennifer en Leo altijd positief te zijn. Jennifer is door die instelling zelfs op het idee gekomen om een eigen kledingmerk op te richten, Be it! by Jenn, voor mensen die in een rolstoel zitten.

Ze hebben genoeg plannen voor de toekomst. Volgend jaar gaan Jennifer en Leo trouwen. Ook daar hebben mensen weer hun oordeel over klaar, maar voor Jennifer voelt het als een grote droom. Over een paar jaar willen ze ook graag een kindje. ‘Verder leven we van dag tot dag. We genieten samen. Vooral van de kleine dingen kan ik gelukkig worden, samen sushi eten, op de bank een film kijken. Als we samen zijn vergeet ik verder alles.’

liefde rolstoel

Wij bij Beautify zijn altijd op zoek naar de mooiste en meest ontroerende liefdesverhalen. Heb jij ook zo’n liefdesverhaal en wil je die graag met ons delen? Mail dan naar: [email protected]

Iedere week alles over liefde, seks en relaties in je inbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief

Ps. Sla [email protected] in je adresboek op, anders mis je ons misschien.

Reageer op artikel:
Liefde overwint alles: ‘Mijn vriend is door een auto-ongeluk in een rolstoel beland’
Sluiten