Liefde overwint alles: ‘Mijn vriend zit al vier jaar in de gevangenis’

Yasmine Esser 4 mrt 2018 Love

Vanaf de eerste kus waren Sandra en Dean onafscheidelijk. Het leek een sprookje zo goed en snel ging het tussen hen. Maar alles veranderde toen Sandra op een dag een telefoontje kreeg. De politie. Haar vriend was op heterdaad betrapt. Hij zit nu vier jaar vast.

De klik was er meteen, tussen Sandra en Dean. Ze ontmoetten elkaar op het strand in Spanje en kwamen elkaar later weer toevallig tegen in Amsterdam. Het leek wel voorbestemd. Na die avond bleven ze maar WhatsAppen. Dean kwam steeds vaker bij Sandra thuis. Dan keken ze een filmpje en bestelden ze eten.

Alles leek ze voor de wind te gaan

Vanaf hun eerste kus bij Sandra op de bank waren ze onafscheidelijk. Binnen een paar maanden was Dean bij Sandra ingetrokken. Het was of hij langs was gekomen en nooit meer weg was gegaan. Alles ging snel. Het was een achtbaan, maar het voelde zo goed en natuurlijk.

Ondertussen opende Dean een kledingwinkel. Het was een fijne tijd, het ging goed. De winkel draaide top, hun relatie was fantastisch. Het was zelfs zo fijn en het voelde zo goed, dat Sandra zeker wist dat hij de man voor haar was. Al snel besloten ze om samen een kindje te krijgen.

‘Die ochtend zei hij nog ‘lieverd, ik zie je later’, maar hij is nooit meer thuisgekomen. Hij was op heterdaad betrapt’

Dat veranderde toen het ineens slechter ging met de zaak van Dean. Zo slecht dat hij besloot de boel te verkopen. Dan zou hij geen winst maken, maar hij zou tenminste het geld dat hij erin had gestopt nog hebben. Helaas was dat makkelijker gezegd dan gedaan. De rekeningen stapelden zich op en pas maanden later lukte het Dean een koper te vinden voor de zaak. Hij verkocht het met verlies, maar het stel bleef optimistisch. Als hij nu snel een baan zou vinden, zou er niets aan de hand zijn. Dan hadden ze straks een gezin en was alles goed.

Hij besloot een risico te nemen

Dean verstuurde aan de lopende band sollicitaties. Sandra schreef ook brieven voor hem. Maar negen van de tien keer kreeg hij niet eens een reactie. En als hij wel wat hoorde was het een standaard afwijzing. Hij werd wanhopig, maar Sandra bleef kalm. ’Ik dacht, weet je, we kunnen de huur betalen, we kunnen eten. Het komt allemaal wel goed,’ zegt ze. ’Maar bij Dean ging het knagen aan zijn mannelijkheid.’

Sandra merkte na de bevalling dat Dean steeds vaker buiten de deur ging koffiedrinken met zijn vrienden. Ook weet ze nog dat hij soms gestrest was en heel vroeg moest opstaan. Dan vroeg ze waar hij nou zo vroeg moest zijn – hij had immers nog steeds geen werk – maar dat hij zou doen wat hij deed, had ze nooit gedacht.

Achteraf denkt Sandra dat Dean zich als een kat in het nauw voelde. Wat moest hij, na meer dan honderd sollicitaties? Het geld was op. Hij besloot een risico te nemen. Hij dacht dat hij er maximaal een jaar voor zou kunnen krijgen en besloot de gok te wagen en samen met zijn vrienden iets te doen waar je snel veel geld mee verdient, diefstal. Maar het liep anders.

Toen kwam het telefoontje, de politie

Op een dag kreeg Sandra een telefoontje. Het was de politie, of ze haar mochten doorverbinden met Dean. Sandra: ’Die ochtend zei hij nog ‘lieverd, ik zie je later’, maar hij is nooit meer thuisgekomen. Hij was op heterdaad betrapt.’

Het duurde acht maanden voor er een uitspraak kwam en in die acht maanden werd ze van hoop naar wanhoop geslingerd. Eerst was ze strijdvaardig. ’Hij was een goede en lieve man voor mij en ik dacht, we gaan ervoor,’ zegt ze. Maar het bleek ook een slopend proces.

Sandra googlede zich suf naar vergelijkbare zaken om te zien wat daar voor straf was opgelegd. Andere mensen kregen voor het delict ongeveer een jaar gevangenisstraf en dat was waar zij en Dean zich aan vastklampten. ’Ik snap het nog steeds niet,’ zegt Sandra, ’maar hij heeft echt de hoofdprijs gekregen qua jaren. Hij kreeg zeven jaar. Het is niet te verklaren.’

‘Ondanks alles is hij nog altijd een man waar ik tegenop kijk.’

Het beetje hoop dat ze nog hadden – ze gingen in hoger beroep – werd binnen een jaar ook de kop in gedrukt. Inmiddels is het vier jaar later en het is ongelooflijk moeilijk om een relatie te onderhouden met iemand die in de gevangenis zit.

In het begin ging Sandra iedere week langs. Eén keer per maand hadden ze even privétijd, bezoek zonder toezicht. Tijdens één van deze uurtjes is ook hun tweede kindje verwekt. Maar wegens geldgebrek moest Sandra haar auto weg doen, waardoor ze nu haar vrienden moet vragen of ze haar willen brengen. Het is twee uur rijden, waardoor ze daar niet altijd tijd voor hebben. Ook het andere contact is soms moeilijk. Bellen in de gevangenis kost geld, wat betekent dat Sandra geld aan Dean moet geven, maar dat lukt niet altijd.

’Dat doet veel met je,’ zegt Sandra. ’Eerst heb je een soort overlevingskracht. Maar door de afstand ebt dat toch langzaam weg. Ik dacht: dit doen we even, maar ik heb onderschat hoe zwaar het is.’ De eenzaamheid is het ergste. Ze mist de genegenheid, samen kunnen huilen en lachen, de arm om haar schouders.

Samen opnieuw beginnen

Getwijfeld of ze wel bij Dean wilde blijven, heeft Sandra nooit. Ze houdt van hem om wie hij is. De klik die ze heeft met hem, heeft ze nog nooit met iemand gehad. Met Dean heeft alles diepgang. Hij is gevoelig, maar ook mannelijk. ’Ik heb nogal een scherpe tong, maar Dean kan mij aan. Ondanks alles is hij nog altijd een man waar ik tegenop kijk.’

Nog even en Dean mag naar huis, met verlof. Oftewel: hij mag de rest van zijn straf thuis uitzitten. Sandra kan niet wachten op het moment om met hem een gezin te zijn, maar ze vindt het ook eng. Want hij heeft al die tijd stil gestaan, terwijl zij is veranderd. Ze is niet meer de wilde, leuke meid van een paar jaar geleden. Ze weet dat hun liefde sterk genoeg is, maar ook dat het moeilijk zal worden. Ze zullen zich allebei moeten aanpassen.

Ze hebben het er veel over samen. Om echt samen opnieuw te beginnen. ’We willen gewoon rust. We streven naar burgerlijkheid, gewoon samen zijn met elkaar, genieten van de kleine dingen. Dean zou het liefst twee weken met mij op vakantie willen om de verloren tijd in te halen. Ik weet niet of dat gaat lukken, maar het maakt mij niet uit. Als hij er maar is, dat is voldoende.’

Wegens privacy redenen zijn de namen van Sandra en Dean gefingeerd. Beautify is in contact gekomen met Sandra via Gevangenenzorg Nederland, een vrijwilligersorganisatie voor gevangenen, tbs-patiënten en hun familieleden.

Wij bij Beautify zijn altijd op zoek naar de mooiste en meest ontroerende liefdesverhalen. Heb jij ook zo’n liefdesverhaal en wil je die graag met ons delen? Mail dan naar: [email protected]

LEES OOK: Liefde overwint alles: ‘Mijn vriend is militair en ik weet nooit of hij veilig thuis komt’

Reageer op artikel:
Liefde overwint alles: ‘Mijn vriend zit al vier jaar in de gevangenis’
Sluiten