Het besef dat degene van wie je verschrikkelijk hield nu een totale vreemdeling voor je is

Lotte

Laten we beginnen met zeggen dat liefde niet makkelijk is. Liefde is nooit hetzelfde. Liefde is mooi, pijnlijk, hartverscheurend, fijn, prachtig, en ook ontzettend moeilijk.

Misschien één, twee of een paar keer in je leven kom je iemand tegen waar je ontzettend verliefd op wordt. Jullie ontmoeten elkaar, misschien in de kroeg, tijdens een picknick of een feestje waar jullie allebei tegelijk zijn. De eerste vonk, het moment waarop jullie blikken elkaar raken gaat er iets door je heen.

Dan begint het daten. Een spannende, zenuwslopende maar heerlijke tijd. De tijd waarin je continu bewust bent van hoe je je gedraagt tegenover hem, je jezelf afvraagt wat je aan moet trekken, wat je wel en niet kan zeggen en wanneer het perfecte moment is om hem berichtjes te sturen. En iedere keer loopt het toch net weer wat anders dan je zelf had gedacht. Maar wat is het leuk. En wat hebben jullie het samen fijn.

De eerste nacht dat je bij hem slaapt is onwennig, jullie lichamen moeten elkaar nog leren kennen, je moet wennen aan onbekende geluiden, en de eerste ochtend samen wakker worden is soms best een beetje awkward. Het moment waarop je realiseert dat je echt bij hem aan tafel zit ‘s ochtends en dat je nog je tanden moet poetsen. Maar je geniet met volle teugen.

In de tijd die daarop volgt leer je hem nog beter kennen. Jullie doen meer leuke dingen samen, brengen meer tijd met elkaar door en slapen vaak samen. Je leert hem beter kennen. Waar komt hij vandaan? Hoe reageert hij op bepaalde situaties? Wat zijn zijn normen en waarden? En ook jouw gevoelens gaan waarschijnlijk alle kanten op. Je kunt aan niets anders denken dan aan hem en je wil eigenlijk iedere minuut met hem doorbrengen. Samen.

Daarna volgt de fase waarop jullie de verliefdheid erkenning geven en er een officieel labeltje op plakken. Je hoort bij hem en kunt het wel van de daken schreeuwen. Jullie liefde is groots en iedere keer als je naar hem kijkt weet je zeker dat hij degene is voor jou. Of je in ‘de ware’ gelooft weet je niet precies, maar hij komt verdacht dicht in de buurt.

Iedere keer als je naar hem kijkt, krijg je een steek van verlangen, een glimlach van geluk en stroomt je hart over. Jullie delen alles samen. Je bent zelfs liever bij hem dan bij je vriendinnen. Jullie delen alles samen, kletsen tot diep in de nacht, hebben alles overtreffende seks, en je kunt je een leven zonder hem niet zo goed voorstellen. Je houdt van hem. En hij van jou.

Maar door de tijd heen, of dat nou na een jaar is, of twee jaar, of tien jaar, verdwijnt langzamerhand dat gevoel. Jullie irriteren je meer aan elkaar. Je bent liever weg dan thuis, kijkt liever alleen TV op de bank dan dat je samen met hem naar de bios gaat, en zin in seks heb je niet echt meer. En hij ook niet.

Tot het moment waarop je wakker wordt en met een brok in je keel beseft dat je geen liefde meer voelt. Degene van wie je zielsveel hield, waarmee je de meest intieme ervaringen hebt gehad, waar je niet zonder kon, degene is er nog wel, maar je ziet hem liever gaan.

Hoe kon dit nou gebeuren? Mensen veranderen, jij verandert, hij verandert. Jullie maken dingen mee, worden ouder. Er gebeurt vanalles in jullie omgeving wat effect heeft op jou en op hem. Je leert mensen kennen, verandert misschien van baan, je gaat anders naar dingen kijken. En dan besef je ook dat het ‘voor altijd pad’ toch niet voor jullie is aangelegd.

En dan ben je weer alleen. Je pakt een foto op en beseft je dat hij de persoon was waarmee je het meest close bent geweest van alle personen die je kent. Met wie kun je nu uren lachen om de domste grappen? Of bij wie kun je uit huilen? Wie begrijpt jouw idiote trekjes en wie kan er mee omgaan?

Liefde is mooi, pijnlijk, hartverscheurend, fijn, prachtig, en ook ontzettend moeilijk. De pijn zal slijten, je zal je steeds minder alleen voelen en uiteindelijk is er plek voor een nieuwe liefde in je hart die alle gaten kan opvullen. Maar toch blijft het vreemd. Dat wanneer je je hem een jaar later toevallig tegen het lijf loopt, je totale vreemden van elkaar bent geworden. Degene die in je ziel kon kijken, die altijd je hand vastpakte, die heeft nu de hand van iemand anders vast.

Maar denk dan met een glimlach terug. Want je had wel iemand aan je zij. En misschien nu ook wel weer, of in de toekomst. Liefde is het waard om dit risico te nemen. En bedenk maar zo, iedereen is iemands vreemde. Iedereen heeft een eigen stranger of misschien niet één maar een paar. En dat is oké. Echt.