Mannendossier: Deze man schreef een aangrijpende brief aan de liefde van zijn leven die hij slecht behandelde

Yasmine
Totalsororitymove

We vonden een hartverscheurende brief van een man. Een man die de liefde van zijn leven ontmoette, maar haar slecht behandelde en er pas achter kwam hoeveel hij van haar hield toen het al te laat was. Een brief die we je niet konden onthouden, omdat het zo aangrijpend is.

Ik ben vierentwintig jaar oud en ik weet hoe het leven in elkaar zit. ja, dat zei ik zojuist. Ik ben vierentwintig en ik heb het uitgedokterd. Maar ik moest er wel de grootste fout van mijn leven voor maken – en de grootste fout die ik ooit zal maken – om er achter te komen.

Ik heb een geweldige baan, ik ben lang, ik ben aantrekkelijk en ik ben extravert. Ik was een basketbalspeler op de universiteit. Ik was een enorme corpsbal en niet van het goede soort. Ik was de jongen die nooit belde. Ik was de man die je eruit schopte als de seks voorbij was. Ik was de jongen die geen moeite deed je naam te onthouden. Ik was de jongen waarvan iedereen dacht dat ‘ie wist hoe je goed kon leven. En ik dacht dat zelf ook.

Maar toen verloor ik die ene persoon waar ik meer om gaf dan al het andere op de wereld. En nu ben ik gebroken.

De jongen die je naam niet onthield

Kijk, toen ik een kind was op de middelbare school, was alles wat ik wilde verliefd zijn en een vriendin hebben. Toen ik ouder werd, veranderde dat. Want ik was onderdeel van de hook-up cultuur geworden.

Ik dacht dat ik door tientallen en tientallen willekeurige meisjes te regelen een man zou worden. De samenleving zegt je dat, mijn broers bevorderden dat, mijn vrienden spoorden me aan, de muziek waar ik naar luisterde zei dat ik dat moest doen. En ik geloofde het. Ik geloofde het verdomme.

Ik was de jongen die iedere week tijdens het uitgaan een willekeurig meisje regelde, er mee naar bed ging en er vervolgens over opschepte tegenover mijn vrienden. Ik was de cool guy. Ik was de gast waarmee je je klem zoop tot je een blackout had. Zo gedroeg ik me, ook nog twee jaar nadat ik was afgestudeerd.

Maar toen gebeurde er wat fantastisch. Ik ontmoette een vrouw, genaamd Brooke.

‘Ze was gewoon een geweldige vrouw op zoek naar een goede man’

Ongeveer achttien maanden geleden begon ik haar te daten. Zij woonde in New York City. Ze was geweldig, ze was mooi, ze was lief en het beste van alles, ze was onschuldig. Ze was geen party girl, ze was gewoon een geweldige vrouw op zoek naar een goede man.

Mijn eerste gedachte: ga met haar naar bed gedurende de zomer, tot ze terug gaat naar de universiteit. Typisch mij.

En dat deed ik. Tuurlijk, we hadden ook dates. En we chillden een paar keer zonder dat er seks in het spel was.

Spelletjes spelen

Ze viel een stuk sneller voor mij dan ik voor haar. Het duurde gewoon een tijdje om gevoelens te ontwikkelen, vanwege alles waar ik tot over m’n oren in zat. En dat heeft ons gedood. Ze was gewoon een meisje voor mij. Niet speciaal. En aan het einde van de zomer zou ze terug gaan naar de universiteit, zes uur rijden bij mij vandaan. Dus who cares?

Ik maakte gebruik van hoeveel ze om mij gaf. Ik behandelde haar als stront. Ik speelde spelletjes. Ik negeerde haar telefoontjes. En ik zag haar alleen wanneer het mij uitkwam. Maar zij was volhardend, want ze vond mij echt leuk en ze zag hoe ik echt kon zijn.

Pas in augustus, toen ze vertrok, realiseerde ik hoeveel ik haar eigenlijk zou missen. Ik realiseerde dat ik gevoelens voor haar ontwikkelde, echte gevoelens.

Wat?!

Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was. Ik was een macho man. Een Casanova, dat was ik. Ik was Don Juan. Ik kon niet slechts één meisje daten, dat was zelfverloochening. Ik kon de sprong niet wagen, ik was nog maar vierentwintig. Ik dacht aan alle meisjes war ik nog mee wilde slapen, waar ik mee wilde feesten. Ik wilde naar Las Vegas gaan met mijn vrienden volgend jaar. Dit kon niet gebeuren. Dit was belachelijk.

Geen relatiedingen

Maar het gebeurde. En we bleven praten. Ook toen Brooke terug naar school ging. Ik bleef haar aan het lijntje houden, omdat ik niet was wat ik wilde zijn. En zij vond mij leuker en lekker. Met Kerst kwam ze me opzoeken in New York. Ze bleef maar zeggen dat ze de kerstboom wilde zien. We hadden een etentje gepland, maar de boom zien? No way, dat was iets dat koppels deden. Ik vond het veel te burgerlijk. Ik was er nog niet klaar voor.

Ik weigerde mee te gaan. Ik verzon smoesjes en onzin opmerkingen om er onderuit te komen. Ik wilde geen relatiedingen doen. Ik wilde geen foto’s nemen en die op Facebook posten. Dan zou zij het verkeerde idee krijgen. En wat als mijn vrienden het zouden zien. Wat zou er gebeuren met de meisjes waar ik nog mee naar bed zou willen. Ik was er te cool voor. Sorry Brooke, het ging niet gebeuren.

We belandden die avond in een bar, waar mijn baas ook was. Brooke vertelde hem hoe erg ze de kerstboom wilde zien en dat ik niet mee wilde. Mijn baas zei: ‘In godsnaam. laat haar die boom zien, jij rotzak’.

Dus toen moest ik wel. En ik nam haar mee. Het was dat moment, het was die nacht, toen ik haar vasthield voor de boom en een vreemde een foto van ons maakte, dat ik wist dat ik veel meer om haar gaf dan ik had gedacht.

‘Ik wenste dat de hele wereld keek, zodat iedereen wist dat Brooke van mij was’

Ik herinner me dat we kusten voor de boom. Ik herinner hoe ik verliefd werd. Het was kort, maar het was de meest betekenisvolle kus die ik ooit had ervaren. Het was of de wereld alleen nog draaide om onze lippen. Het was prachtig en ik herinner hoe gelukkig ze was. Ik wenste dat de hele wereld keek, zodat iedereen wist dat Brooke van mij was. Niemand zou haar ooit zo gelukkig maken als ik haar. En niemand kon mij zo gelukkig maken als zij mij.

Maar ik vertelde het haar niet. En uiteindelijk probeerde ik het te vergeten, omdat ik te dom was, te naïef, te bang om te beseffen wat er voor me stond. Dit was gek, ik kon niemand daten. Het was gewoon een fase, zei ik tegen mezelf. Maar het was geen fase. Ik stopte met andere meisjes te zien. Ik stopte met praten tegen andere meisjes. Ik begon langzaam de juiste stappen te zetten, maar ik deed het te langzaam.

Twee maanden later maakte ik de grootste verandering in mijn leven. Ik verhuisde. Het bleek de beste én de slechtse beslissing ooit te zijn. Ik leerde meer over mezelf in de zes maanden nadat ik verhuisde, dan ik in de eerste drieëntwintig jaar van mijn leven had geleerd. Ik leerde dat ik met Brooke wilde zijn en hoeveel ik om haar gaf. Ik ontdekte dat zij het belangrijkste uit mijn leven was.

‘Mijn gevoelens vertienvoudigden. Maar ik heb het haar nooit verteld’

Ik verhuisde naar het zuiden voor zes maanden, naar een stad waar ik niemand kende. Ik heb mezelf gevonden. Het was iets wat ik altijd al wilde doen. Ik was in de positie waarin ik kon doen wat ik wilde en niemand zou enige vooroordelen hebben over wat voor persoon ik was. Ik kon ontdekken wie ik écht was.

Het was de beste ervaring uit mijn leven. Ik stel voor dat iedereen die begin twintig is dit doet, voordat het echte leven het overneemt. Woon ergens waar niemand je kent. Transformeer je geest. Word een volwassene.

Tijdens de zes maanden dat ik ergens anders woonde, spraken Brooke en ik elkaar iedere week. We belden, we FaceTimeden, we appten. We waren samen, zonder het officiele label. Hoe verder ik bij haar vandaan was, hoe liever ik bij haar wilde zijn en hoe meer ik haar nodig had. Mijn gevoelens vertienvoudigden.

Maar ik heb het haar nooit verteld.

In plaats daarvan speelde ik het spel als een por. Ik wist hoelang ik haar moest negeren, zodat ze achter me aan zou blijven lopen. Maar ik wist niet hoe ik mijn hart zou kunnen openen.Ik wist niet hoe ik een vrouw goed hoorde te behandelen. Ik nam expres niet op als ze belde, zodat zij zich zou afvragen wat ik aan het doen was. Ik belde haar pas midden in de nacht terug, als ik dronken was. Dan loog ik dat ik in een bar was met vrienden. Terwijl ik eigenlijk popcorn at op mijn bank, terwijl ik een film keek, alleen.

De spelletjes hadden moeten stoppen. Ik hield van haar. Maar ik kon mijn vroegere zelf niet loslaten. Ik kon me niet losmaken van de lul die ik ooit was.

Geen contact meer

Brooke verhuisde in juli naar New York en ik een maand later. Eindelijk. Eindelijk woonden we in dezelfde stad. We zouden samen kunnen zijn. Ik was klaar met rondneuken. Maar zij was er klaar mee. Ze stopte me te bellen. Ze stopte me te appen. Ze stopte met me te praten. Ze weigerde me te zien.

Ze wil me nog steeds niet zien. Ze belt me niet. Ze appt me nog steeds niet. Ze vroeg me haar met rust te laten. En omdat ik van haar houd, heb ik dat gedaan. Maar ik word helemaal gek. Ze zei dat ze me zou bellen als ze er klaar voor zou zijn. Maar ik denk dat ze niet gaat bellen. En ik denk dat het voorbij is.

Ik was een jongen. Maar Brooke, alsjeblieft, ik ben een man nu. En jou verliezen is het ergste dat me ooit is overkomen.

Ik heb veel geleerd toen ik verhuisde. Ik heb geleerd dat ik niet eens heel veel van alcohol houd. Ik leerde dat niet iedereen het cool vindt om met willekeurige vrouwen het bed in te duiken.

Veranderd

Ik leerde dat van iemand houden veel bevredigender is dan de ALS Ice Bucket Chellenge in de woestijn. Ik leerde dat ik een kwade dronk heb. Ik leerde dat iedereen slecht wordt als ‘ie heeft gedronken op een bepaald punt. Ik leerde dat je bord op het aanrecht achterlaten met ketchup ervoor zorgt dat het nog veel meer werk is om je afwas te doen.

Ik besefte hoe erg ik Brooke’s geur miste. Die geur. Hij begint uit mijn geheugen te verdwijnen. Ik ben bang voor het moment dat ik het echt niet meer weet.

Ik heb geleerd te veranderen. Ik leerde wat het inhoudt om een echte man te zijn. Ik leerde dat wie ik nu ben een hekel heeft aan de persoon die ik eerst was.

En het allerbelangrijkste: ik leerde dat Brooke het beste is dat me ooit is overkomen.

Laat me hiermee eindigen. Het maakt niet uit of je zestien of negentig bent, liefde is liefde. Loop er niet van weg, omdat je bang bent. Ik wou dat ik dat niet gedaan had. God, ik wou dat ik dat niet had gedaan.

Brooke, als je dit hebt gelezen, ik mis je meer dan je ooit zult weten.

Ik smeek iedereen om dit bericht te delen. Zodat mensen niet dezelfde domme fouten maken als ik heb gedaan. En misschien op een dag, zal Brooke dit lezen. Misschien als genoeg mensen dit lezen en delen met hun vrienden, zal ze me nog eens willen zien. Misschien kunnen we opnieuw op een eerste date en kan ik de rest van mijn leven proberen goed te maken voor hoe ik haar heb behandeld. En ik zal jullie allemaal dankbaar zijn.

Pijn is een gevoel, gevoelens slijten met de tijd, de tijd verstrijkt. Ik mis je, Brooke.

Vond je dit artikel leuk? Dan wil je dit misschien ook lezen: Deze man schreef een hartverscheurende brief aan het meisje dat hij pijn deed