Milan had een eetstoornis: ‘Het gewicht op de weegschaal was het belangrijkste in mijn leven’

Milan wilde een paar kilo afvallen. Dan zou ze perfect zijn en het nieuwe studiejaar kunnen beginnen als een nieuw, beter meisje. Maar het ging anders. Ze ontwikkelde een eetstoornis en de weegschaal bepaalde haar leven. Vandaag vertelt ze haar verhaal aan Beautify.nl

Milan was altijd al bezig met haar lichaam. Ze heeft op een dansacademie gezeten en je gewicht was daar een belangrijk onderdeel. Om een mooi lichaam te hebben en te houden hield ze zich aan een eetschema. Maar op een gegeven moment werd eten een totale obsessie voor haar. Een ongezonde obsessie die van kwaad tot erger ging.

Milan had bedacht dat ze 5 kilo wilde afvallen in de zomer. Ze wilde ‘perfect’ en ‘mooi’ zijn voordat ze aan haar nieuwe opleiding begon. ’Ik was bang dat ze me anders niet leuk zouden vinden, dat ik er niet bij zou horen. Ik ben 1.71 meter en woog 64 kilo. Ik wou dolgraag naar 61 of 60 kilo, want dan was ik écht dun,’ vertelt ze. 


Ik dwong mezelf elke dag minstens twee uur te sporten

’Ik begon steeds meer te sporten en steeds minder te eten. De wekelijkse etentjes bij mijn oma zegde ik af en ik ging ook niet meer mee uit eten. Als ik naar het terras ging dronk ik één rivella en één groene thee, zonder koekje natuurlijk. Ik at op vaste tijden, vaste producten. Alles was uitgestippeld en berekend.’

Na een tijde verlangde ze wel naar wat lekkers. ’Dan at ik af en toe een klein stukje chocolade, maar dan berekende ik meteen hoeveel ik zou aankomen. Ik bedacht van tevoren hoe ik, met sporten of met het laten staan van ander eten, zou compenseren voor het lekkers.’

Milan: ’Ik dwong mezelf elke dag minstens twee uur te sporten, ongeacht hoe ik me voelde. Ik was kapot; ik was moe, emotioneel en down maar ik stond er en ik deed mijn oefeningen. Ik had thuis een hometrainer, waar ik vaak wel een paar uur op ging zitten. Ook deed ik nog minstens drie keer per week aan krachtraining en ik danste. Als ik ergens heen moest, ging ik liever twee uur fietsen dan met de bus.’

Door haar extreme lijnen, of zeg maar gerust eetstoornis, verwaterde het contact met een goede vriendin. ’Ik kon niet net doen alsof er niets aan de hand was als ik bij haar was. Ik begrijp het wel, maar ik vind het moeilijk dat ze er niet voor mij kon zijn toen ik haar nodig had.’

‘Het enige waar ik aan kon denken waren de cijfertjes op de weegschaal’

Milan deed haar best om sterk te zijn, maar ze voelde zich altijd lelijk, dik, moe en ze had het altijd koud. Het enige waar ze aan kon denken waren de cijfers op de weegschaal. Vier keer per dag ging ze er op staan. Was het minder dan de dag ervoor op dat tijdstip? Haar streefgewicht verlaagde ze continu. Toen ze 60 kilo woog, vond ze zichzelf nog steeds te dik, 57 zou beter zijn.

’Inmiddels woog ik onder de 60 kilo en voelde ik me nog net zo dik als eerst, ik zag oprecht geen verschil, ik voelde mijn botten beter maar in de spiegel zag ik niks. Ik maakte elke week foto’s van mijn lichaam om te kunnen vergelijken maar zelfs daar zag ik geen verschil op. Mijn omgeving schrok soms van hoeveel ik was afgevallen. Dat was, en is eigenlijk nog steeds, voor mij heel moeilijk om te begrijpen.

Ook hield ik mijn gewicht bij in een speciale app en in mijn notities op mijn telefoon. Daar zette ik ook bij of ik ‘goed’ had gegeten of een cheat day had gehad. Ook overgeven werd er bij gezet. Verder mat ik mezelf regelmatig op met een meetlint wat ook keurig werd bijgehouden in mijn notities.’

[one_half]milan1[/one_half][one_half_last]milan2[/one_half_last]

Boodschappen doen werd steeds moeilijker. Steeds meer producten waren ‘fout’. 
Wortels? Teveel suiker. Erwtjes? Teveel calorieën. Vlees? Te vet. Vegetarische groenteballetjes? Kan, maar dan wel met weinig olie.

‘Ik stond soms driekwartier voor het schap, af en toe moest ik huilen. Ik deed dingen in mijn mandje om ze vervolgens weer terug te leggen. Ik werd gefrustreerd en boos op mezelf want wat een onzin was dit, toch lukte het me niet om het te kopen. Ik at steeds minder en steeds eenzijdiger. Als ik honger had, heel de dag dus, at ik kauwgom.’

Het werd steeds moeilijker vol te houden om bijna niet te eten. En na een tijd kreeg Milan dan ook eetbuien. Dan stond ze zo een uur in de supermarkt en kocht ze juist alles wat ze wilde. Ze at zich helemaal vol en eindigde misselijk in bed.

’Tijdens de lessen op school bedacht ik me of ik wat zou gaan halen in de kantine en daarna naar de wc zou gaan. Of die avond anders met Netflix? Het kostte me al mijn kracht, elke dag, om me er tegen te verzetten. Vaak lukte het, niet altijd. Dan voelde ik me weer extra schuldig.’

‘Mijn vriend mocht niet eten in mijn buurt’

Door de cheat days viel ze gelukkig minder snel af. Haar toenmalige vriend mocht niet eten in haar buurt, daar kon ze niet tegen. ’Dat is alsof er een pak koekjes voor je ligt die je niet mag eten, alsof er een BMW voor je deur staat waar je niet in mag rijden.


Daar ging ik kapot aan, dus hij at zijn avondeten buiten. Als hij het een keer meenam en het in de kast liet liggen at ik het op als hij weg was. Dan kauwde ik erop en spuugde ik het uit. Of ik at het op en gaf over. Of ik gooide het weg uit voorzorg.

Tegenover mijn omgeving schaamde ik me, voelde ik me schuldig. Toch vond ik mijn gewicht belangrijker, ik kon niet dik zijn, mocht niet dik zijn. Nog een paar kilo en dan was het klaar, konden we het allemaal achter ons laten.

Maar hoeveel ik ook afviel, mijn probleem ging niet weg. Ergens wist ik wel wat ik mezelf aandeed, ik wist dat het belachelijk en ongezond was, ik wist dat ik moest stoppen maar het lukte niet.’

Uiteindelijk besloot Milan toch hulp te zoeken. Al vond ze het eigenlijk onzin om naar de dokter te gaan. Ze zag wel in dat het niet goed ging, maar ze dacht dat ze er zelf wel uit zou kunnen komen. Haar hulpverleners zagen dat anders. Ze had professionele hulp nodig en moest praten met een psycholoog.

‘Alles moest perfect van mij. Ik wilde overal de beste in zijn’

Nu gaat het beter. Milan is officieel ‘eetstoornis vrij’ verklaard. Bij stress is het soms nog moeilijk voor Milan. Voor een belangrijk tentamen bijvoorbeeld voelt ze zich dikker en wordt de weegschaal weer belangrijker. Maar ze heeft geleerd er mee om te gaan en heeft het goed onder controle.

Wat uiteindelijk de oorzaak was van haar eetstoornis? ’Alles moest perfect van mij. School, maar ook werken, rijles, sport. Ik wilde in alles de beste zijn. Door mijn eetstoornis heb ik inmiddels dingen uit mijn verleden moeten verwerken, heb ik mezelf dingen moeten vergeven, heb ik mezelf meer moeten accepteren en ben ik meer van mezelf gaan houden.

Ik heb voor mezelf moeten kiezen en besloten om mezelf, in plaats van anderen, gelukkig te gaan maken. Het is nog niet helemaal weg, maar het gaat redelijk goed met me. Ik ben best gelukkig en dat heb ik lang niet kunnen zeggen. Als je van jezelf houdt, waarom zou je jezelf dan uithongeren? Of kapot maken?’

[one_half]anorexia[/one_half][one_half_last]Milan wil laten weten dat een eetstoornis niets is om je voor te schamen. ’Het betekent waarschijnlijk ook dat jij hele sterke eigenschappen zoals: doorzetten en vastberadenheid. Gebruik die eigenschappen ten goede. Hou vol, heb vertrouwen en stel je open naar andere toe, de mensen die van je houden zullen je zeker steunen of dit in ieder geval proberen.’ [/one_half_last]

Wil je ook je verhaal vertellen op Beautify? Mail dan naar [email protected]ify.nl.

Misschien wil je dit ook lezen: Elizabeth had altijd pijn bij seks: ‘Elke stoot brandde’vaginisme2-770x462

Reageer op artikel:
Milan had een eetstoornis: ‘Het gewicht op de weegschaal was het belangrijkste in mijn leven’
Sluiten