Er is een feestje in Amsterdam waar iédereen heen wil maar niemand kaarten voor kan krijgen

Lotte

Oud en Opnieuw. Heb je wel eens van dat feestje gehoord? Het is een feestje dat wordt georganiseerd door Buutvrij for life. Een creatief bureau in Amsterdam. Het is het leukste feestje van het jaar. Het wordt half december gehouden en het concept is dat er ieder uur geproost wordt op een nieuw jaar. En iedereen wil erbij zijn. Maar toch zijn er geen kaartjes.

Oud en Opnieuw is de uit de hand gelopen kerstborrel van Buutvrij for life. Alle clichés en taboes die op 31 december weer langskomen gaan enthousiast het raam uit. Op Oud en Opnieuw beleef je het Oud en Nieuw moment, maar dan 8x achter elkaar, op zomaar een doordeweekse dag in december. Elk uur aftellen, poedersuiker en tongen met vreemden. Hebben we die ellende allemaal maar alvast gehad, nietwaar?

Er is voor Oud en Opnieuw geen gastenlijst. Iedereen koopt een kaartje. En kaartjes kun je alleen maar kopen via ambassadeurs. Dat zijn eigenlijk de ‘vrienden van ‘t feestje’. Allemaal heel verschillende mensen, maar met de dezelfde sympathieke grijns en ontspannen uitstraling. Dikke kans dat je er eentje kent.

Dit quote ik letterlijk van hun Facebook pagina. Het állercoolste feest van Amsterdam maar sociaal het meest verschrikkelijke concept dat er maar bestaat. Je moét mensen kennen om binnen te komen. Geniaal, maar frusterend tegelijkertijd. Toen ik weer hoorde dat dit feestje was kon ik niet wachten om mijn netwerk in te zetten en te speuren naar een kaartje. Maar ik kwam van een koude kermis thuis. Geen codes meer te krijgen om kaartjes te kopen.

Ik ken best wat mensen in Amsterdam. Hippe mensen ook. Ambassadeurs ook. Wat bleek? Toen bekend werd wié de ambassadeurs waren bleek iedereen zijn of haar codes voor kaartjes al te hebben weggegeven. Kansloos.

Ik droop af en ging in een hoekje zitten. Het voelde alsof ik er niet bij hoorde. Alsof ik niet de juiste mensen kende. Alsof je niet wordt gekozen tijdens een gymklas. Dus niet eens als laatste gekozen. Nee gewoon NIET gekozen. Niemand die mij erbij wilde hebben. Ik dacht, ik heb het er gewoon nooit meer over.

Tot ik van allerlei veel hippere mensen om me heen privéberichtjes kreeg of ik codes had. Of ik iemand kende die nog codes had. Er stonden hulpkreten op mijn timeline van mensen waarvan ik hoe dan ook had verwacht dat ze uitgenodigd zouden zijn. IK WAS NIET ALLEEN. De opluchting. Iemand, ik noem d’r even L, zei tegen mij ‘ik krijg hier social anxiety van, dit is dus de reden dat ik nooit uitga en liever in mijn pyjama thuis blijf’. En ik was het zó met haar eens.

Er is dus een feest in Amsterdam waar IEDEREEN heen wil maar waar NIEMAND een kaartje voor kan krijgen. Waar iedereen FOMO van krijgt; fear of missing out. Waardoor iedereen die er niét is zich niet hip voelt. Waar alle mensen die er niet zijn direct een kater hebben zonder dat ze op een feestje zijn geweest. HOE KAN DIT?

Zo stom.

Je kan kaartjes winnen ook. Als je de eerste bent die van de code gebruik maakt die ze soms releasen op hun social kanalen. Het is de meest gewilde code ever. Een vriendinnetje van mij heeft ooit haar wekker om 6:00 uur ‘s ochtends gezet omdat ze dan minder concurrentie had. Knettergek.

Dus: Wat een k*tfeest. Maar alsnog wil ik er nog steeds heen. Dus als iemand een code heeft? Stuur me een berichtje op Instagram: instagram.com/lottenijborg. PLEASE. Mocht het niet lukken, L. en ik hebben bedacht dat we een pyjamaparty gaan organiseren met eindeloos Netflix voor iedereen die geen kaartje heeft kunnen bemachtigen. Daar kun je me ook een berichtje voor sturen!

Liefs Lotte

P.s. Buutvrij; miljoen hartjes voor jullie, jullie weten dat ik dol op jullie ben.