The Single Life: Als je een man hebt waar je eigenlijk alleen mee wil knuffelen

Omani McDaniels 13 jun 2017 Nieuws

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Als single, independent woman heb je niemand nodig. Je kunt doen en laten waar je zin in hebt. Je kunt op elk willekeurig moment naar de andere kant van de wereld verhuizen. Je kunt al je geld uitgeven aan schoenen. Je kunt in het midden van het bed slapen.

Je kunt al je vrije tijd doorbrengen met je besties en je hoeft met niemand rekening te houden. Je kunt zelfs een lover nemen om al je seksuele fantasieën waar te maken. Maar soms wil je gewoon knuffelen. In je onesie, zonder make-up, met een knot op je hoofd. Soms wil je dat Netflix & Chill echt alleen Netflix kijken en chillen is.

Ik heb mij wel eens afgevraagd waarom er geen app is om alleen maar gezellig op de bank te knuffelen, maar ik heb een vaag vermoeden dat daar alleen maar perverts op af gaan komen. Vieze oude mannetjes die graag aan je tenen zuigen, terwijl jij televisie kijkt.

Op een gegeven moment slaan ze toch hun slag, vaak wanneer alcohol in het spel is. ‘Je weet dat je wel wilt’, zeggen ze dan, terwijl ze mij naar zich toe trekken

Het fijne van een relatie is dat je altijd iemand hebt aan wie je vastgeplakt mag zitten. Lekker lepeltje lepeltje liggen zonder dat hij er zijn mes in probeert te steken. Ik wilde vork als metafoor gebruiken, maar dat klinkt een beetje onprettig. Mes klinkt eigenlijk ook best pijnlijk. Oké, vergeet dit metafoor. Lepelen zonder happy ending is wat ik bedoel.

Een mens heeft genegenheid nodig zo op z’n tijd. Iemand om in z’n tepels te knijpen en ‘vind je lekker hé slet’ tegen te zeggen. Iemand waarmee je je bed als picknicktafel kunt gebruiken en wiens sokken je aan elkaar kunt naaien. Iemand wiens teennagels je kunt lakken terwijl hij slaapt. Volgens mij ben ik te lang single, ik weet helemaal niet meer wat mensen in relaties doen.

Soms heb je een vriendschappelijke relatie waar dit allemaal bij kan. Je bent altijd klef aan het doen, maar je hebt nog nooit seks gehad dus kun je nog doen alsof het allemaal onschuldig is. Het probleem is dat dit vaak een voorstadium van de naakte, horizontale dans is. Héél lang voorspel als het ware. Want je vindt elkaar leuk genoeg om de hele tijd te frunniken, maar je hebt nog niet je hand in zijn broek gestoken.

Dit stadium is het allerleukst. Dat vind ik tenminste. De mannen die ik in dit stadium houd vinden het wat minder amusant. Op een gegeven moment slaan ze toch hun slag, vaak wanneer alcohol in het spel is. ‘Je weet dat je wel wilt’, zeggen ze dan, terwijl ze mij naar zich toe trekken.

Ik wil in het voorstadium blijven, waar ik heel veel aandacht krijg, zijn gezicht met stickers mag beplakken en eigenlijk gewoon alle macht heb

Ergens wil ik het ook wel. Maar ik wil nog veel liever in het voorstadium blijven, waar ik heel veel aandacht krijg, zijn gezicht met stickers mag beplakken en eigenlijk gewoon alle macht heb. Dance monkey, dance.

Als je eenmaal het bed induikt, dan verandert de relatie helemaal. Dan draait het chillen altijd op seks uit. En op een gegeven moment heb je een relatie of raakt één van de twee uitgekeken en worden gevoelens gekwetst en wordt het allemaal zo vaag en ondefinieerbaar. Nee, dan houd ik liever mijn slipje aan in het voorstadium.

Mijn behoefte om geknuffeld te worden wordt volledig bevredigd en voor de lust heb ik weer iemand anders

Ik sta in de supermarkt tussen soja- en amandelmelk te kiezen, wanneer ik een hele bekende stem ‘Hoi’ achter mij hoor zeggen. Daar staat hij, een jongen die ik ooit dagelijks sprak die ik nu in geen jaren heb gezien of gesproken. We geven elkaar een knuffel, rekenen af en lopen samen richting huis. Hij blijkt bij mij om de hoek te wonen.

De weken erop is het alsof er geen tijd voorbij is gegaan. Elke dag is hij wel even bij mij thuis te vinden en vaker dan niet liggen we verstrengeld in elkaar op de bank. Knuffelen, stoeien en vragen of ik zijn nagels mag lakken (hij zegt altijd ‘nee’) zijn dagelijkse bezigheden en ik vind het heerlijk.

Mijn behoefte om geknuffeld te worden wordt volledig bevredigd en voor de lust heb ik weer iemand anders. Hij neemt eten mee als ik geen zin heb om uit huis te gaan en hij masseert mijn schouders als ik het vraag. Perfectie kun je dit ook wel noemen.

We kunnen niet meer terug. Als je eenmaal de deur opent, dan kan hij niet meer op een kiertje. Het is open of dicht

Maar hoe langer dit doorgaat, hoe intiemer het wordt. We worden bijna een stelletje zonder seks. Aan de ene kant ben ik benieuwd, maar aan de andere kant wil ik wat we hebben niet verpesten. Het is zó perfect. Voor mij dan.

Op een avond wordt het allemaal iets te klef en doorbreekt hij de cyclus van ‘afkappen voor het te ver gaat’. Hij zoent me. Ik hoor een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt dat ik het niet moet doen, maar dan doe ik het toch. Ik zoen terug. En het is fijn.

Maar dan verandert de relatie. Onschuldige berichtjes zijn niet meer onschuldig en als er niet op mij gereageerd wordt, merk ik dat ik daar geïrriteerd door raak. We zijn relatie-gebied binnengestapt, zonder een relatie te hebben en nu is alles vaag.

Dit houdt nog een aantal weken aan. Maar de onschuld is weg. Als we afspreken dan gaan we ook seksen. Mijn ‘STOP MET WAT JE AAN HET DOEN BENT EN GEEF ME AANDACHT!! NU!!!’-berichtjes zijn niet meer zo schattig als voorheen. Onze dynamiek is veranderd en het irriteert me.

Maar we kunnen niet meer terug. Als je eenmaal de deur opent, dan kan hij niet meer op een kiertje. Het is open of dicht. Ik kan niet meer tegen hem zeggen dat ik keihard van bil ben gegaan een paar dagen voorheen. Want opeens is de mogelijkheid tot jaloezie daar. Gevoelens spelen nu ook een spel. Gadver.

We moeten ermee kappen. We weten het allebei

Dan hebben we ruzie. Een onzinnige ruzie, die nergens over gaat, maar komt doordat we nu dingen van elkaar verwachten. We moeten ermee kappen. We weten het allebei. We sturen elkaar minder vaak berichtjes, nemen langer de tijd om te reageren en maken minder tijd voor elkaar vrij.

Weg stickers, weg nagellak (die er überhaupt nooit was), weg massages, weg persoon die mij ongevraagd eten komt brengen, weg onschuld, weg voorstadium. Mijn geliefde voorstadium. Bij de volgende ga ik het langer proberen vol te houden. Of gewoon een vriendje nemen.. Pff grapjas.

Reageer op artikel:
The Single Life: Als je een man hebt waar je eigenlijk alleen mee wil knuffelen
Sluiten