The Single Life: Ben ik te goed in single zijn?

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Hoe langer je single bent, hoe makkelijker het is. Ik ben er heel goed in. Soms misschien zelfs iets te goed. Ik zeg altijd dat ik kritisch ben en niet zomaar voor de eerste de beste wil gaan, maar soms denk ik dat ik gehecht ben geraakt aan mijn onafhankelijkheid.

Ik vind het heerlijk om samen te slapen, maar ik slaap nog altijd in het midden. De vloer van mijn slaapkamer staat ook wel bekend als mijn horizontale kledingkast en die wordt pas georganiseerd als iemand langskomt, als ik er echt niet meer tegen kan of als ik werk/ studieontwijkend gedrag vertoon. And that’s the way I like it.

Misschien ben ik toch gewoon meer een Samantha. Ik ben een sekspoes en ik hecht veel waarde aan mijn vrijheid

Ik vind het heerlijk om te kunnen flirten met wie ik wil en houd van de kick van een nieuwe vlam. Ik houd van doen wat ik wil wanneer ik wil. Het idee dat ik op elk willekeurig moment een nieuw avontuur tegemoet kan gaan, maakt mij oprecht gelukkig. Ik droom nog steeds van het moment dat ik kan zeggen: ‘Later losers, Omani out!’, omdat ik een baan heb gevonden, waarbij ik stranden van tropische oorden moet uittesten op chillheid.

Misschien ben ik toch gewoon meer een Samantha. Niet alleen omdat ik een ongeëvenaarde sekspoes ben, wink wink, maar vooral omdat ik heel veel waarde hecht aan mijn vrijheid. I am woman hear me roar.

Ik ga niet zeggen dat er geen momenten zijn dat ik naar verliefde stelletjes kijk en denk ‘Oh dat wil ik ook’, maar zo kijk ik ook naar foto’s van mensen die op wereldreis zijn. En trouwens ook naar Instagram accounts met eindeloze foto’s van druipende chocolade. Volgens mij moet ik eens dezer dagen ongesteld worden.

Omdat ik zo goed ben in alleen zijn, vind ik het ook niet erg om kieskeurig te zijn. Ik ga mijn leven alleen als duo doorbrengen met iemand die het waard is. En dan bedoel ik niet dat zijn oorlellen dezelfde grootte zijn of dat hij kan jongleren met één hand, ik bedoel dat hij het verdient om mijn partner in crime te zijn, omdat hij mijn wildheid aankan.

Ik heb altijd geweten dat ik een tikkeltje allergisch ben voor het burgerlijke leven, maar dat gevoel werd bevestigd toen ik een tijd geleden een burgerlijke jongen ging daten.

Hij kijkt elke avond om 20:00 uur het journaal en luistert naar Radio 2 als we in de auto zitten

Ik ben thuis en hoor mijn telefoon trillen. Ik weet wie het is, want hij had al eerder gezegd dat hij mij zou appen als hij thuis was. Ik geniet ervan dat ik met een man date die doet wat hij zegt dat hij gaat doen. Als we een afspraak maken, weet ik dat het door zal gaan, als hij zegt dat hij gaat bellen, dan belt hij. Zijn betrouwbaarheid is fijn.

Hij stuurt mij een foto van hem en zijn kindje. Ze zijn pannenkoeken aan het bakken. Ik vind het heel lief en stuur een selfie terug van mijzelf voor de spiegel in mijn grote roze onesie met sterretjes en mijn olifanten sloffen. Nul sex appeal, maar boeit me niet.

Het is een echte Hollandse vent. Hij doet het hele terrasjes ding met bier en bitterballen, zodra het kan

Als we uit eten zijn vertelt hij dat hij weer wil gaan studeren. Nederlands docent worden. Ik zie het ook helemaal voor me hoe hij voor aan de klas staat en een klas vol irritante pubers inspireert om alles uit het leven te halen.

Hij kijkt elke avond om 20:00 uur het journaal en luistert naar Radio 2 als we in de auto zitten. Persoonlijk ben ik meer van het nieuws online lezen, want ik ben haast nooit thuis om 20:00 uur, en is de auto een ‘music only area’, maar ik ga erin mee.

Het is een echte Hollandse vent. Hij doet het hele terrasjes ding met bier en bitterballen, zodra het kan. Hij kijkt graag Nederlandse films, is verslaafd aan voetbal, gaat graag op fietsvakantie en zou nergens anders ter wereld willen wonen, dan in Amsterdam.

Nou heb ik meer mannen gedate die nergens anders ter wereld willen wonen dan Amsterdam, maar dat zijn altijd een beetje van die straatschoffies types. Ik houd nou eenmaal van een beetje stout. Deze man is lief, aardig, ‘boyfriend material’ en zou door velen uit mijn familie gezien worden als een perfect vriendje.

Waarom kan ik niet genoegen nemen met een normale man? Wat the fuck is mijn probleem?

Maar waarom ga ik dan fronsen bij het idee van fietsvakantie? Waarom is het idee dat hij een woonboot wil kopen niet iets waar ik blij van word? Waarom kan ik niet genoegen nemen met een normale man? Wat the fuck is mijn probleem?

Ik denk dat ik weet wat mijn probleem is. Ik ben een dromer en een avonturier. Hij is een degelijke, burgerlijke vent met een kind. Hij wil de rest van zijn leven op een plek doorbrengen en ik voel me alsof mijn vleugels worden ingeknipt bij het idee dat mijn hele leven al staat vastgelegd.

Ons contact verwatert. Het is mijn schuld, want ik laat steeds minder van me horen. Ik hoef niets uit te maken, want we waren nooit echt samen, maar hij voelt de afstand en respecteert het. Natuurlijk doet hij dat, hij is oprecht aardige vent.

Als ik een paar weken later met een vriendin op het terras zit wijn te drinken, vraagt ze wat er tussen ons gebeurd is. Ik zegt dat ik de vonk niet voelde en vertel hem wat voor type het was. ‘Jij? Op fietsvakantie door Nederland?’, vraagt ze en ze gilt het uit van het lachen. ‘Ja’, zeg ik terwijl ik mijn glas bijschenk. ‘Het enige probleem was dat hij ongelijke oorlellen had en niet met één hand kon jongleren’.