The Single Life: In India lopen heteroseksuele mannen hand in hand

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Ik ben net terug uit India. De plek waar ze Indiaas eten gewoon eten noemen. Ik ben nog steeds aan het bijkomen. Het is moeilijk uit te leggen als je er zelf nooit geweest bent, maar alles daar is anders. Het was een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Naast de kleuren, geuren, kleding, cultuur, kunst, leefomstandigheden en hitte, viel mij nog iets anders op. Mannen lopen hand in hand.

Dit is iets wat wij in onze Westerse wereld niet gewend zijn. Natuurlijk zien we af en toe stelletjes hand in hand lopen, maar dat is logisch, want ze zijn verliefd. Maar je zult geen vrienden hand in hand over straat zien lopen. Waarom eigenlijk niet?

Er wordt met twee maatstaven gemeten als het gaat om affectie tonen tussen gelijksoortige geslachten. Niemand kijkt je raar aan als je je vriendin een kus op de mond geeft of haar hand vasthoudt terwijl je loopt. Niemand vindt het vreemd als je ligt te knuffelen op de bank of als je lepeltje lepeltje ligt in bed.

Wij zijn zo vrij als we willen om elkaar platonische liefde te tonen in zowel verbale als fysieke vorm. Maar mannen hier hebben die vrijheid niet. Nou, dat is dus anders in India. Daar is het volkomen normaal om de hand van je beste vriend vast te houden. En daar mogen wij westerlingen wel wat van leren.

Het is op de trap naar een Moskee dat ik voor het eerst twee mannen nonchalant tegen elkaar aan zie liggen in de schaduw

Mijn reis door India was waanzinnig. Ik heb, op uitnodiging van Jet Airways, binnen een week de gouden driehoek van India mogen ervaren. En geloof mij, dat was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Het begon zo:

Ik kom aan op Schiphol en word voorgesteld aan mijn medereizigers. Een kleine groep journalisten die geen van allen eerder in India is geweest. Ik ben van tevoren gewaarschuwd door vrienden dat mannen ongegeneerd naar mij, als Westerse vrouw, zullen kijken. Dat begint in het vliegtuig al.

Het is na middernacht als wij in Delhi aankomen, dus gaan we direct door naar het hotel. De volgende ochtend gaan we op pad met onze tourgids en het busje waar we de hele week in vervoerd zullen worden. Als ik uit het raam kijk, kan ik haast niet geloven waar ik ben. Er zijn hier zo verschrikkelijk veel mensen.

Het is op de trap naar een Moskee dat ik voor het eerst twee mannen nonchalant tegen elkaar aan zie liggen in de schaduw. Het lijkt niemand anders op te vallen, maar het fascineert me. Hier mogen mannen knuffelen. Hier mogen mannen elkaar aanraken, zonder homofobische opmerkingen. Prachtig.

Indiërs houden duidelijk wel van een beetje romantiek

We moeten onze schoenen uittrekken en krijgen gewaden om over onze kleding te doen. Die van mij past uitstekend bij de rest van mijn outfit. Gelukkig maar, want ik mag er natuurlijk niet voor schut bij lopen tussen al die prachtige sari dragende, Indiase schoonheden.

We gaan daarna door naar de markt. Het is overweldigend druk en van alle kanten worden wij aangesproken om spulletjes te kopen. Ja, want ik wil echt heel graag een mini trommeltje als aandenken aan India. Het is laagseizoen, dus zijn we bijna de enige toeristen.

Het valt mij op dat telkens als een man voorbij mij loopt, hij met zijn hand langs mijn billen gaat. De eerste paar keren denk ik dat het per ongeluk is, omdat het zo zachtjes gebeurt, maar het gebeurt iets te vaak om per ongeluk te zijn.

Onze gids brengt ons naar een mooi restaurant met verrukkelijk eten, waar meer serveerders zijn dan eters. Ze staan er enigszins verveeld bij. Het valt mij wel op dat Indiërs bereid zijn hemel en aarde voor je te bewegen, mits je fooi geeft.

Bij binnenkomst valt het me weer op dat sommige mannen tegen elkaar aan liggen, wachtend tot de film gaat beginnen

De dagen erna leven we zowat in het busje. We reizen van Delhi naar Agra, naar Jaipur. Onderweg bezoeken we de Taj Mahal staan we oog in oog met één van de zeven schoonheden. Dit was uiteraard een prachtig moment om belachelijk veel selfies te nemen, samen met alle andere toeristen.

De dag erna gingen we eerst naar een heleboel historische forten en bezienswaardigheden, maar daarna konden we de gids overtuigen om ons naar een prachtige bioscoop te brengen, om een Bollywood film te kijken. Het was geweldig. Absoluut geweldig.

Bij binnenkomst valt het me weer op dat sommige mannen tegen elkaar aan liggen, wachtend tot de film gaat beginnen. Hier in India hoef je duidelijk niet stil te zijn in de bioscoop. Zodra de hoofdrolspeler een kus krijgt van zijn vrouwelijke tegenspeler gaat de zaal los. Iedereen begint te klappen, fluiten en schreeuwen. Indiërs houden duidelijk wel van een beetje romantiek.

In de dagen erna bezoeken we Jaipur, de roze stad die duidelijk terracotta is

In de dagen erna bezoeken we Jaipur, de roze stad die duidelijk terracotta is en rijden we terug naar Delhi om de sloppenwijken te bezoeken. Ook daar zie ik de bromances bloeien. Een klein jongetje vraagt of ik een foto van hem met zijn vrienden wil nemen en hij maakt een kus-beweging naar zijn vriend toe. Wat heerlijk dat niemand hier hem ooit gaat vertellen dat hij dat niet mag blijven doen.

De sloppenwijken: intens. Ik vind het moeilijk om te zien hoe arm deze mensen zijn, maar ben tegelijk zo onder de indruk van hoe gastvrij en gul ze zijn. Ik voel mij opeens erg rijk met mijn kleine lieve huisje in Amsterdam en mijn grote verzameling schoenen. En dankbaar voor de mogelijkheid om mijn slaapkamerdeur dicht te kunnen trekken, om af en toe alleen te kunnen zijn. Een luxe die in deze wijk niet bestaat.

Aan het einde van de dag doen we een street food tour en gaan we langs alle hidden food gems, die onze Westerse magen aankunnen. Het is amazing. En ik ben iets van vijftig kilo aangekomen, van de hoeveelheid garlic naan die ik in m’n bek heb gepropt. Die nacht vliegen we naar huis.

Eenmaal terug in Amsterdam moet alles nog een beetje bezinken. Terwijl ik door Amsterdam fiets merk ik dat mijn hersenen constant nog vergelijkingen maken tussen de twee culturen. Het is de dag van de grote wedstrijd, dus ziet het blauw van de Ajax shirtjes. Opeens valt het me op dat sommige mannen een arm om elkaar heen hebben geslagen. Zie je wel, Westerse mannen kunnen ook best een beetje klef doen, je moet ze gewoon voetbal en bier geven.