Omani McDaniels
Omani McDaniels Stories 21 mrt 2017

The Single Life: Nee, we vinden het niet leuk om nageroepen te worden op straat

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Ik snap het niet. Waarom vinden mannen het nodig om een vrouw na te roepen? Ik weet dat wij totaal onbegrijpelijke wezens zijn voor mannen, maar hoe zijn ze er in vredesnaam bij gekomen dat wij ervan houden om nageroepen te worden. Nee, we voelen ons niet gevleid, het is gewoon vervelend. Punt.

Ik weet heus wel dat ik soms iets draag wat een tikkeltje sexy is, maar waarom kunnen mannen geen genoegen nemen met kijken. Kijken mag van mij. Ik draag tenslotte iets wat opvallend is. Kijk vooral! Maar roep niet en raak al helemaal niet aan. Geniet gewoon in stilte viespeuk.

Misschien zouden we het niet al te erg vinden als het gewoon bij roepen zou blijven. Het probleem is dat het vaak niet bij roepen blijft. De roepende mannen willen graag een reactie. Want dat ontzettend vleiende geschreeuw vanaf de overkant van de straat verdient toch op z’n minst een telefoonnummer?

Dat zouden ze je tenminste doen geloven, want ze worden vaak behoorlijk geïrriteerd als je ze negeert. Ze doen haast alsof je niet goed bent opgevoed als je niet ingaat op het getetter dat ze uitkramen. Als je het mij vraagt ben je dan juist heel goed opgevoed. ‘Niet tegen vreemden praten’ is toch één van de eerste regels die je als kind leert?

De grootste grap is dat mannen vaak denken dat we ons voor hen opdoffen. Wat leven jullie toch in een heerlijke fantasiewereld.

‘Je vraagt er toch om met zulke strakke kleding?’, hoor ik wel eens van mannen. Oh ja? Vraag ik erom? Volgens mij heb ik het nog nooit uit mijn mond horen komen. Ik heb het volgens mij ook niet op mijn voorhoofd staan. Wacht, laat me even kijken. Nee, daar staat het inderdaad niet. Volgens mij vraag ik er alleen om als ik er letterlijk om vraag. Maar dat zal wel aan mij liggen.

De grootste grap is dat mannen vaak denken dat we ons voor hen opdoffen. Wat leven jullie toch in een heerlijke fantasiewereld. We kleden ons zoals we willen, omdat we het zelf mooi vinden. Dat jullie het mooi vinden is vooral omdat we het dragen met zelfvertrouwen.

Ik ben in veel landen nageroepen, maar de ervaring die me het meeste bijbleef, was toen ik in New York City was. Ik ben net uit het metrostation gelopen en sta in mijn tas te graaien op zoek naar mijn telefoon. Het is jurkjes-seizoen en ik doe er volop in mee. Ik heb mijn telefoon en mijn oortjes al uit mijn tas gevist, wanneer ik geroep hoor van de overkant van de straat.

‘Hey beautiful’, hoor ik een paar keer herhaald worden. Ik reageer er verder niet op en wil mijn oortjes in doen, wanneer ik een hand op mijn schouder voel. Ik draai me om en kijk de persoon aan die mij net heeft aangeraakt.

Hij blokkeert mij elke keer wanneer ik een beweging maak om langs hem te lopen en richting mijn afspraak te gaan

‘Do I know you?’, vraag ik. Ik vroeg het op aardige wijze voor het geval het echt iemand was die ik hoorde te kennen, maar niet herkende. ‘Nah, you just thought you looked so beautiful that I had to get to know you’. Ik word een beetje geïrriteerd, omdat hij vond dat hij het recht had om mij ongevraagd aan te raken terwijl ik gewoon van punt A naar punt B probeer te komen.

‘I’m flattered but I’m in a hurry and really need to get going’, zeg ik. ‘No way, I can’t let such a beauty slip through my fingers. I would never forgive myself if I let you go like that’, antwoordt hij. Hij blokkeert mij elke keer wanneer ik een beweging maak om langs hem te lopen en richting mijn afspraak te gaan.

‘Thank you but I’m not interested’, zeg ik voordat ik langs hem loop en weg probeer te lopen. Vervolgens voel ik diezelfde hand weer op mijn schouder. ‘Come on baby, I just want to get to know you’, zegt hij. Ik begin nu kwaad te worden dat deze man denkt dat het oké is om mij zomaar vast te pakken.

‘I’m gonna need you to get your hands the fuck off me and accept my no’, zeg ik terwijl ik hem recht in de ogen aankijk met mijn meest giftige blik. Hij schrikt van hoe fel ik ben, maar lacht het weg. ‘This kitty has claws. I can work with that’, zegt hij.

Ik zie dat hij mij volgt. Ik merk dat ik lichtelijk zenuwachtig word, maar blijf rustig.

Ik loop weg en kijk niet achter me in de hoop dat hij de hint heeft begrepen. Dat heeft hij niet, want als ik de hoek om sla en snel spiek of hij mij achterna is gelopen, zie ik dat hij mij volgt. Ik merk dat ik lichtelijk zenuwachtig word, maar blijf rustig. Het is klaarlichte dag en ik heb eerder met vervelende mannen te maken gehad.

Ik wil een taxi aanhouden, maar als ik niet gelijk eentje te pakken krijg, kan hij mij inhalen en ben ik weer terug bij af. Ik zie niet ver van mij een oudere man in pak een taxi aanhouden. Hij staat op het punt in te stappen.

‘Excuse me sir’, zeg ik tegen de man. ‘Would you mind if I shared this cab with you for a block or two? There’s a man following me and I can’t seem to shake him’. De man kijkt achter mij en spot hem gelijk.
‘You take this one’, zegt hij terwijl hij zijn portemonnee tevoorschijn haalt. ‘Take her wherever she needs to go’.

Vervolgens geeft hij de taxi chauffeur een briefje. Ik stribbel tegen en zeg dat dat echt niet hoeft, maar hij zegt dat hij erop staat. Als ik erin zit doet hij de deur voor mij dicht, slaat hij tweemaal op het dak en loopt hij recht op mijn stalker af. Wat een held.

Reageer op artikel:
The Single Life: Nee, we vinden het niet leuk om nageroepen te worden op straat
Sluiten