Marloes stottert: ‘Daardoor ben ik niet gaan studeren wat ik eigenlijk wilde’

Uren lang met je beste vriendin kletsen, een presentatie geven of iemand opbellen. Voor de meeste mensen een koud kunstje, maar voor Marloes is dat heel anders. Zij stottert al sinds de basisschool en dat heeft tot op de dag van vandaag invloed op haar leven. ‘Vergaderingen waarin je ineens iets moet zeggen vind ik vreselijk.’

Lange tijd wist bijna niemand hoe erg ze zich schaamde voor haar gestotter. Ze sprak er niet over, júist omdat ze het gênant vond.

‘Ik moest voor de klas staan en in het Duits antwoord geven op de vragen, maar ik kon het niet. Gevolg: een dikke onvoldoende’

Maar op een gegeven moment wist Marloes dat ze er voor uit moest komen hoe erg ze het vond om te stotteren. Het kwam na een mondelinge overhoring voor het vak Duits op de middelbare school.

‘Ik had heel goed geleerd toen de leraar mij onverwachts koos. Ik moest voor de klas staan en in het Duits antwoord geven op zijn vragen, maar ik kon het niet. Als ik voelde dat het niet zou lukken om een woord uit te spreken, zei ik dat ik het niet wist. Met het gevolg dat ik een dikke onvoldoende kreeg.

Ik voelde me vreselijk. Het was oneerlijk. En ik voelde me voor schut staan voor de klas. Ik schaamde me dat ik stotterde maar dat ik ‘niets wist’ was ook gênant,’ vertelt Marloes.

‘Ik ben me niet gaan specialiseren in de studierichting die ik wilde, omdat een groot onderdeel van het werk later praten zou zijn’

Het was een keerpunt voor Marloes. ‘Ik zei tegen mijn ouders dat ik niet meer naar school wilde. Zij schrokken wel, want ik had er nooit echt over gepraat, over hoe erg ik er mee zat. Maar ze ondernamen ook meteen actie en maakten afspraken met mijn mentor. Daarna hoefde ik mondelinge overhoringen niet meer voor de hele klas te doen. Daardoor kon ik met minder stress naar school.’

Stotteren beïnvloedde haar studiekeuze

Hoewel het daarna beter ging, heeft het stotteren nog wel veel invloed op haar leven. Zo droomde Marloes er tijdens haar studie Psychologie van om te werken met mensen die revalideren nadat ze bijvoorbeeld hersenschade hebben opgelopen. Het leek haar een mooi beroep om die mensen met de psychologische kant te helpen.

’Maar bij dat beroep zou ik heel veel moeten praten en daarom heb ik het uiteindelijk niet gedaan. Ik had het natuurlijk prima gekund, maar ik durfde het gewoon niet. Mijn huisgenoten hebben nog geprobeerd om op me in te praten, maar ik ben toch voor een andere studierichting gegaan, waarbij ik veel meer achter de computer zit. Veilig.’

Echt spijt heeft ze niet van die keuze, maar jammer hoe het is gelopen, vindt ze het wel.

‘Dan lukt het me niet meer goed om mijn naam te zeggen en dan wordt het alleen maar erger’

Ze probeerde verschillende therapieën om van het stotteren af te komen, maar niets hielp helemaal. Gelukkig schaamt Marloes zich inmiddels niet meer voor haar gehakkel. Hooguit is het wat ongemakkelijk soms. Al zijn er nog steeds situaties die ze liever zou vermijden.

Zo vindt ze het vreselijk om voor haar werk mensen te moeten bellen die niet weten dat ze gaat bellen. ’Als ik een klusjesman bel, maakt het me allemaal niet uit, maar als het om een zakelijk belang gaat word ik heel zenuwachtig. Dan lukt het vaak niet om vloeiend mijn naam te zeggen, waardoor ik baal dat ik geen goede eerste indruk kan maken.

Soms heb ik goede periodes qua spreken en soms slechte. Tijdens die slechte dagen heb ik nog steeds de neiging om in mijn schulp te kruipen. Maar dan probeer ik dat gewoon níet te doen.

Binnenkort wil ik starten met een cursus Italiaans, dat zal nog wat worden. In een vreemde taal kun je niet zomaar een andere zin formuleren als je er even niet uitkomt, omdat je die taal niet goed genoeg kent. Als het echt niet gaat, kan ik altijd nog een schriftelijke cursus doen, maar ik wil het echt graag proberen om de reguliere cursus te doen.’

Frustratie als het niet lukt

Voor iemand die niet stottert, lijkt het gehakkel maar vreemd. Hoe kan het dat het iemand niet lukt om een woord of zin uit te spreken?

‘Het is ongelooflijk frustrerend als het maar niet lukt om iets te zeggen’

‘Het voelt echt als een fysieke blokkade. Het lukt soms écht niet om een woord uit te spreken,’ legt Marloes uit.

‘Vaak voel je het wel aankomen, dat het niet gaat lukken om iets te zeggen en dan kun je een ander soort zin formuleren of een ander woord gebruiken. Maar het blijft een heel vervelend gevoel. En ook ontzettend frustrerend als het maar niet lukt om iets uit te spreken.’

Wat Marloes andere vrouwen die stotteren voor advies zou geven? ‘Vooral om er heel open over te zijn. Maak het gewoon op een luchtige manier bespreekbaar. Je denkt misschien dat jouw gestotter vooral voor andere mensen vervelend is, maar uiteindelijk is iedereen vooral met zichzelf bezig. Probeer het daarom niet zo groot te maken in je hoofd.

En als je keuzes maakt, vraag je dan af of je die keuzes maakt omdat je dan niet zo veel hoeft te praten, of omdat je iets écht wil. Dat is het allerbelangrijkst.’


We schreven dit artikel omdat het vandaag Wereld Stotterdag is. We kwamen met Marloes in contact via de Nederlandse Federatie Stotteren.

Heb je ook een verhaal dat je wil delen? Mail dan naar [email protected]

Meer real life verhalen lezen? Misschien vind je dit interessant: Fleur heeft alopecia areata universales: ‘In groep 8 verloor ik al mijn haar en kreeg ik een pruik’

Reageer op artikel:
Marloes stottert: ‘Daardoor ben ik niet gaan studeren wat ik eigenlijk wilde’
Sluiten