Omani McDaniels
Omani McDaniels Love 4 okt 2016

The Single Life: Als een man een dessert naar je tafel laat sturen

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Je ziet altijd in films (chick flicks) dat vrouwen drankjes krijgen toegestuurd. Ze zit aan de bar met een vriendin. Ze praten over de vreselijke gasten die ze daten, die totaal onbereikbaar zijn. Op een gegeven moment komt de barman aangelopen met twee martini’s (of cosmo’s) en zegt: ‘Deze zijn van die man daar’. Ze volgen de vinger van de barman met hun blik en aan het einde van de bar zien ze hem staan.

Hij is netjes gekleed, heeft zijn haar perfect zitten en kijkt naar hen met een ‘ik ga jou al het werk laten doen en ondertussen naar mijzelf kijken in de spiegel’ blik. De vriendin begint te gillen, de hoofdrolspeelster kijkt weg. Ze is gevleid, maar weet zich ook geen houding te geven.

De meeste mannen doen dit niet. En zeer zeker niet hier in Nederland. Tegenwoordig mogen we blij zijn als een man op je af durft te stappen zonder eerst zes biertjes te hebben weggetikt. Toch zijn er uitzonderlijke gevallen waarbij een man je verrast met een gebaar waar je bijna geen ‘nee’ tegen kunt zeggen.

Ik doe wat ik altijd doe: ik kijk hem aan, lach het kleinste beetje, gooi mijn linkerwenkbrauw de lucht in, lach ietsjes breder, kijk weg en kijk niet meer terug

Ik ben met allemaal meiden van werk uit eten. Super gezellig uiteraard, want die vrouwen zijn allemaal hartstikke lachen. Ik ben tussen het kletsen door vunzige berichtjes aan het sturen naar het mannelijke geslachtsdeel in mijn leven, maar ondertussen ook heerlijk aan het eten. Ik kan super goed multitasken.

We zijn in totaal met zes erg luid lachende vrouwen en vallen behoorlijk op, maar we zitten op het terras en trekken ons er verder weinig van aan. Een oud-collega van mij werkt in het restaurant en ik hoor haar tegen een van de serveersters zeggen: ‘Oh, dat is Omani’. Ik ga er vanuit dat het antwoord is op de vraag: ‘Hoe kan één persoon zoveel geluid produceren?’

Als ik terugkom van het toilet zie ik op het terras een man een sigaretje roken. Hij is groot en gespierd met een pure chocolade huid. Ja, Omani houdt er wel van hoor. Hij zit mij super intens aan te kijken, maar ik doe wat ik altijd doe; ik kijk hem aan, lach het kleinste beetje, gooi mijn linkerwenkbrauw de lucht in, lach ietsjes breder, kijk weg en kijk niet meer terug.

De meiden gillen en ik heb een voorgevoel wie deze mysterieuze man is die een brownie heeft gestuurd

Als we zijn uitgegeten en natafelen zie ik diezelfde serveerster lopen met een dessert en een sterretje. Dit is op zich niet vreemd. Wat wel vreemd is, is dat het dessert vervolgens voor mijn neus wordt neergezet. Er werken drie oude collega’s van mij in het restaurant, dus ga ik er vrijwel gelijk dat dit door hun toedoen is.

Tot het moment dat de serveerster zegt dat het van een man binnen komt. Oy vey. De meiden gillen en ik heb een voorgevoel te weten wie deze mysterieuze man is die een brownie naar tafel heeft gestuurd. Ik sta natuurlijk gelijk op om hem te confronteren (en ook even goed van dichtbij te bekijken).

Hij zit aan tafel met nog twee mannen en een vrouw. Ik loop recht op zijn tafel af en zeg: ‘Zit hier iemand mij toetjes te sturen?’ De man die mij op het terras zat aan te staren lacht bescheiden en zegt dat hij het was. ‘Lief van je hoor. Toch jammer dat ik allergisch ben voor chocola’, zeg ik terwijl ik een stoel bij hen aan tafel aanschuif.

Hij noemt mij de hele tijd ‘schone dame’ en ‘lieverd’ en ‘pretty lady’ en dat soort shit

‘Nee man, dat kun je niet menen man. Sorry, ik wilde je misschien de cheesecake sturen. Maar de brownie weet je, iedereen houdt wel van chocola dacht ik. Ah wat een blunder, ik vond je gewoon zo’n mooie dame. Wilde je gewoon wat lekkers sturen, weet je.’

‘Ik zit je maar te fucken, het was lief. Lichtelijk gênant, maar ook wel weer galant, dus eigenlijk wel lief. En gezien je zo hard je best hebt gedaan ga ik je mijn nummer geven met toestemming dat je die mag gebruiken.’ Ik houd mijn hand open en gebaar dat hij zijn telefoon erin moet leggen.

Nadat ik mijn nummer geef, loop ik terug naar mijn tafel. Halverwege kijk ik nog even lachend naar hem terug. Het blijft tenslotte een spelletje. De seconde dat ik weer aan tafel zit moet ik elk woord herhalen dat binnen gezegd werd, waarna weer schaamteloos hard gelachen wordt. Als een van de meiden zegt dat een man die zoiets doet wel boyfriend material kan zijn, zeg ik dat zeker weet dat hij dat niet is. ‘Hoe weet je dat?’ vraagt ze. ‘Dat weet ik gewoon’, antwoord ik.

Als ik de volgende dag een appje krijgen van een onbekend nummer, zie ik dat zijn naam verschijnt als Luther Vandross. Dat is alvast minpunt één. Hij noemt mij de hele tijd ‘schone dame’ en ‘lieverd’ en ‘pretty lady’ en dat soort shit. Je kent me niet, maar whatever daar ga ik je niet op afrekenen. Het is pas wanneer hij in elke zin een spelfout maakt, dat mijn tenen krom gaan staan. Minpunt twee.

Toch besluit ik met hem op date te gaan. Wie niet waagt, toch? Ik heb een super drukke week, dus zeg ik tegen hem dat we een koffietje kunnen doen, maar dat ik echt maar anderhalf uur heb. Hij zegt toe en we spreken om 14:00 uur af. Ik besluit fashionably late te komen. Dit zeg ik om goed te praten dat ik weer eens te laat ben vertrokken.

Om 14:00 app ik hem dat ik een beetje achter de feiten aanloop en onderweg ben. Om 14:10 kom ik aan, maar zie ik hem niet en bestel ik koffie. ‘Ben tien minuten later. Moest met het openbaar vervoer, want mijn neef heeft mijn scooter gepakt. Ik ben er zo snel mogelijk’, krijg ik als berichtje binnen.

Nou, dan ken je Omani nog niet

Op dit moment vind ik het nog niet zo erg, maar als het 14:30 uur is en hij mij een berichtje stuurt met: ‘Waar is het? Ik ben er met 8 minuten’, stuur ik terug: ‘Dan ga ik weg. Je bent al een half uur te laat. Sorry jongen, je hebt je kans verspeeld’. Minpunt drie. Klaar!

Wat denkt die gast? Dat hij op een eerste date tien minuten te laat van huis kan vertrekken, om vervolgens veertig minuten te laat te komen en denken dat ik er nog op zijn ass zit te wachten. Nou, dan ken je Omani nog niet. Na dertig onbeantwoorde sorry’s stuurt hij als laatste: ‘Ik ben er echt over twee minuten. Kun je niet nog heel even wachten?’

Ik antwoord met: ‘Oh, dat kan ik wel. Ik wil het alleen niet!’ BYE FELICIA.

Reageer op artikel:
The Single Life: Als een man een dessert naar je tafel laat sturen
Sluiten