The Single Life: Als je als single tussen alle koppeltjes terechtkomt

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Ik ben niet zo van koppeltjesavond. Ik heb het wel eens gedaan toen ik nog met hoe-heet-ie-ook-alweer ging. Tikkeltje aan de burgerlijke kant voor mij. Iedereen gaat super volwassen doen en niemand wil meer kaartje blazen. Wat is er mis met het drankspel? Laatste keer dat ik het speelde heb ik voor meer overlast gezorgd dan de keer dat mijn vriendinnetjes’ homofiele buurman een pornofilm aan het filmen was boven ons met Ariana Grande als soundtrack. Oké, misschien heb ik er zelf van gemaakt dat het een pornofilm was, maar ze waren harder aan het gillen dan Ariana. En dat zegt wat.

Maar het ging over koppeltjesavond. Koppeltjesavond is eigenlijk alleen leuk als je zelf ook een koppel bent. Als je wordt uitgenodigd voor koppeltjesavond en je alleen bent, is het verschrikkelijk saai. Daarnaast moet je allemaal vragen beantwoorden zoals: ‘En wanneer ga jij weer eens aan de man?’

Intussen voel ik me niet ongemakkelijk door die vraag en staar ik de vrager recht in de ogen aan. Vervolgens zeg ik: ‘Ik ben niet in de veronderstelling dat een vrouw niet compleet is zonder man, jij wel?’ Daar worden ze zo heerlijk ongemakkelijk van, want het zijn altijd mannen die de vraag stellen. Sommige proberen nog terug te krabbelen door te zeggen: ‘Ik wil je gewoon gelukkig zien.’

‘Gaan we dan´, zeg ik zuchtend’

Ja, want ik lijk echt ongelukkig. Gast, houd echt je bek! Ik ben bijna áltijd aan het lachen. En ik ben sowieso een stuk gelukkiger dan dat blonde ding dat naast je zit, dat sinds haar verjaardag geen orale seks meer heeft ontvangen. Drink je bier en vestig je aandacht op iemand anders (wanneer komt talk to the hand weer terug?).

Zo komen we bij de laatste koppeltjesavond die ik heb bijgewoond als non-koppel. Ik had Kevin bij me, een homofiel meesterwerk. Zo was ik toch een koppel tijdens koppeltjesavond. Ook lijk ik niet direct die dronken, single schreeuwlelijk, tussen alle burgerlijke kutten. Kev is namelijk mijn partner in crime wat betreft dronken schreeuwlelijk zijn.

We bellen aan en ik rol met mijn ogen. ‘Gaan we dan´, zeg ik zuchtend. ‘Oké, we maken een deal. Elke keer als één van de stelletjes in de wij-vorm praat, nemen we onopvallend een slok. En als Steef een overhemd onder zijn trui draagt, krijg ik je leren jasje voor een week.’ Kevin begint te lachen. ‘Deal, ik heb toch een nieuwe gekocht’, zegt hij terwijl hij nogmaals op de bel drukt.

We worden voorgesteld aan de rest van de inwoners van Burgertrutteveen

Lisa en Steef doen samen de deur open en mijn ogen schieten naar Kevin, omdat ik zie dat Steef inderdaad een overhemd onder zijn trui draagt. De reden dat dit grappig is, is omdat hij nog geen jaar terug nog elk weekend alles deed wat god verboden had. En zijn standaard outfit was een Ajax vest met petje. Maar toen ontmoette hij Lisa en veranderde hij spontaan in de mannelijke versie van een Stepford wife.

We lopen naar binnen en worden voorgesteld aan de rest van de inwoners van Burgertrutteveen. Lisa en Steef, Yael en Peter, diktiet en neushaar en als laatste Kevin en ik. Diktiet en neushaar zullen vast andere namen hebben, maar die weet ik niet meer. We zitten in de woonkamer en ik voer voor de zoveelste keer het ‘En wat doe jij?’ gesprek. Ik kijk naar Kevin die hysterisch zit te lachen met diktiet, glimlach naar hem en ga de keuken in om Lisa te handje te ‘helpen’. Met helpen bedoel ik uiteraard slap lullen, terwijl zij kookt en ik wijn drink.

Ik zeg het hardop, waardoor diktiet en neushaar mij erg verbaasd aankijken

Kevin verlaat mij vroegtijdig, om te dansen op een feest en ik blijf over met de stelletjes. Ik ben intussen al flink teut, omdat bijna iedereen in de wij-vorm praat. Diktiet en neushaar vertellen over hun vakantiehuisje op Terschelling en mijn gedachten zijn allang afgedwaald. Soms fantaseer ik dat vijftig ninja’s komen binnenvallen en ik, met allemaal Jet Lee moves, alle ninja’s uitschakel. Ik bedenk dan ook een catchphrase die ik zeg nadat ik alle ninja’s heb verslagen. Dit keer is het: ‘How you like them chopsticks’. Omdat ik een beetje aangeschoten ben zeg ik dit hardop, waardoor diktiet en neushaar mij erg verbaasd aankijken.

De avond loopt ten einde en de stelletjes beginnen naar huis te gaan. Ik blijf nog over met Lisa en Steef, die intussen zijn trui heeft uitgetrokken. Zijn overhemd zit nog maar voor de helft in zijn broek en ik merk dat de wijntjes naar zijn hoofd zijn gestegen, want hij begint Hazes te zingen met dubbele tong. Ik loop naar mijn tas en haal een fles Diplomatico tevoorschijn. ‘Iemand een potje kaartje blazen?’