The Single Life: Als je je door een awkward man geen houding weet te geven

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Ik verkeer in onbekend terrein. Een man heeft het voor elkaar gekregen dat ik me totaal geen houding weet te geven. Normaal gesproken weet ik altijd hoe ik me moet gedragen rondom de man. Rondom iedereen eigenlijk wel.

Ik ben wel eens uitgemaakt voor omgevings-kameleon. Ik kan mijn gedrag zo aansturen, zodat ik vlekkeloos in veel verschillende situaties gegooid kan worden. Dit heb ik altijd al gehad. Ook op school kon ik met iedereen overweg en hing ik graag met alle groepjes in plaats van één kliek.

Neem mij niet verkeerd, ik blijf altijd Omani, maar zo’n grote persoonlijkheid heeft veel verschillende kanten. Met daten is het eigenlijk niet anders. Als ik met een zelfverzekerde man ben, ga ik hem uitdagen. Als ik met een lieve man ben, ben ik zelf ook wat liever. Als ik met een super luidruchtige man ben, ben ik zelf vaak wat stiller. Waarschijnlijk om het te balanceren.

Maar ik zie dit als een gave. Het is een van de redenen dat ik zo goed met mensen overweg kan. Ik lees situaties en weet mij net zoveel in te houden of los te laten als nodig is. Soms niet. Soms ik heb gewoon zin om luidruchtig te doen en heeft de wereld daar maar mee te dealen. I am woman, hear me roar!

Heel aardig, maar super, extreem, turbo, mega, awkward

Anyway ik ben nu in een situatie terechtgekomen, waarbij ik mij geen houding weet te geven. En dit komt omdat deze persoon heel awkward is. Heel aardig, maar super, extreem, turbo, mega, awkward. En deze omgevings-kameleon wordt dan dus ook super awkward. En ik houd helemaal niet van mij awkward voelen. Ik ben Omani!

En als ik in de war ben dan ga ik fronzen. Vervolgens vormt zich daar een rimpel en ik ben nu op de leeftijd waarbij ik merk dat bepaalde lijnen in mijn gezicht niet meer zo snel terugspringen als voorheen. En ik vertik het om die fucking fronsrimpel te vereeuwigen.

Daarom is het van extreem belang dat ik niet te vaak in de war raak. Geef mij dus vooral geen ingewikkelde (of gewoon helemaal geen) rekensommen en laat mij niet te vaak nieuws over Trump lezen (daar krijg ik namelijk ook moordneigingen van), want botox is in mijn wereld geen optie.

Oké, ik dwaal af. Ik had het over een awkward man. Een awkward man die dingen doet, waarvan ik in de war raak en dingen zegt waarvan ik in de war raak. Een man die ik als vage kennis ken van heel lang geleden, die ooit met een vriendin van mij een relatie had. Niet een vriendin die ik dagelijks bel, maar wel iemand die ik altijd op verjaardagen en feestjes zie, die ik heel graag mag.

Vervolgens vraagt hij of hij mij mag bellen, om zeker te weten dat ik mijn echte nummer nummer heb gegeven.

Ik ben op de verjaardag van mijn vriendin. Het is zo’n verjaardag waarbij ik iedereen ken, maar niet omdat ik ze echt goed ken, ik zie ze gewoon elk jaar op de verjaardag van deze persoon. Het is in een buurthuis-achtige kroeg, waar iedereen elkaar kent. Houd ik op zich wel van. Laat me een beetje denken aan die jaren 80 show ‘Cheers’. Where everybody knows your name.

Ik zeg iedereen gedag, geef iedereen drie zoenen, doe het ‘Lang niet gezien, hoe is het met jou?’ riedeltje en bestel een drankje aan de bar. Vervolgens zie ik Thomas staan en loop ik op hem af, om ook bij hem het riedeltje te doen. Als je ze aan het begin van de avond uit de weg hebt, kun je daarna kappen met smalltalk. Ik haat smalltalk.

Thomas lijkt mij niet helemaal te herkennen en ik hoor verbazing in zijn stem als hij ‘Hey, Omani!’ zegt. Het eindigde eigenlijk bijna in een vraagteken eerder dan een uitroepteken. We doen het praatje en ik loop weer terug naar de jarige, die voor de zoveelste keer naar buiten was gelopen om mensen te halen bij de metro, omdat ze besloot haar verjaardag te vieren in the middle of fucking nowhere.

Niet veel later staat Thomas naast mij en vraagt hij plotseling of ik mee wil naar een gayfeest. ‘Nu?’, vraag ik een beetje verbaasd. ‘Nee, hierna’, zegt hij. Ik leg aan hem uit dat ik überhaupt niet lang op de verjaardag ga blijven, omdat ik extreem vroeg op moet de volgende ochtend, maar bedank hem voor de uitnodiging en ga hier al de mist in door te zeggen: ‘Andere keer misschien’.

Een tijdje later sta ik bij de bar nog een drankje te bestellen, wanneer Thomas weer naast mij staat en vraagt of hij mijn nummer mag voor die volgende keer. Ik ben hier in dubbio. Aan de ene kant klinkt het onschuldig en ik ken deze persoon ook al bijna vijftien jaar. Niet goed, maar dat is al best lang. Maar aan de andere kant krijg ik ook een beetje het gevoel dat hij mijn nummer wil voor romantische doeleinden.

Voordat ik antwoord kan geven vraagt hij: ‘Of wil je het niet aan mij geven?’. Ik sta met mijn bek vol tanden en leg zo aardig mogelijk aan hem uit dat ik iemand aan het daten ben, maar dat hij het best mag hebben voor platonische doeleinden.

Vervolgens vraagt hij of hij mij mag bellen, om zeker te weten dat ik mijn echte nummer nummer heb gegeven. Dat ik misschien te dronken ben (van mijn twee glazen wijn). Ik sta weer met mijn bek vol tanden, voel mijn fronsrimpel arriveren en geef een awkward ‘Oké…?’.

Thomas vraagt of ik spa rood wil. Die vraag brengt me totaal in de war

Mijn telefoon gaat af en ik laat het aan hem zien, maar voel mijn rimpel nog zitten. Ik besluit maar even naar de wc te gaan en Wim te bellen, maar die klootviool neemt natuurlijk niet op en belt pas later terug terwijl Thomas naast mij staat. Vervolgens probeer ik hem in codetaal duidelijk te maken dat ik niet kan praten, maar snapt hij het niet en blijft hij zeggen: ‘Zeg nou waarvoor je belde!’.

Tien minuten later sta ik te praten met een leuk stelletje en word ik midden in een verhaal onderbroken door Thomas die vraagt of ik een spa rood wil. Ik ben zo in de war van deze vraag. Niet alleen heb ik een vol glas wijn in mijn handen, ik ben niet eens aangeschoten. Zie ik eruit alsof ik water nodig heb? En is die vraag zo belangrijk dat mijn verhaal daarvoor onderbroken moest worden?

‘Hey, mijn sterrenbeeld is vissen. Ik denk aan je. Ik heb het erg druk.’

Ik antwoord weer met een ‘Oké..?’, krijg vervolgens nooit een spa rood en praat weer rustig verder. Weer iets later ben ik stiekem naar de tijd aan het kijken op mijn telefoon en zegt Thomas mijn naam. Hij zit aan de bar, niet ver van mij.

‘Heb je zin om te dansen?’, vraagt hij. Ik kijk om mij heen en zie niemand verder dansen en vraag: ‘Hoezo? Heb jij zin om te dansen?’. ‘Nee, niet echt, maar ik doe het wel even voor de jarige’, antwoordt hij. Vervolgens staat hij op en begint hij zeer aparte dansmoves te showen. Ik vind het wel een mooi moment om te gaan, dus zeg ik lachend tegen iedereen ‘Tot volgend jaar!’.

Twee dagen later ontvang ik een berichtje: ‘Hey, mijn sterrenbeeld is vissen. Ik denk aan je. Ik heb het erg druk.’ Frons. Frons. Frons. Wat the fuck zeg je daar nou weer tegen?