The Single Life: De fases van woede als je op een berichtje wacht

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Wat is er mis met mannen dat ze niet gewoon kunnen reageren op berichtjes? Is het echt zo moeilijk om een berichtje te openen en datgene wat in hen opkomt in een paar woorden te formuleren en terug te sturen? Moet het een eeuwige strijd zijn? Nee, natuurlijk fucking niet.

Wij vrouwen kunnen het ook gewoon. Als wij een gesprek aangaan, dan voeren we dat gesprek door en maken we het af. Daarom bel ik eigenlijk ook liever. Ik weet het, het is bijna ongekend in deze tijd, maar dan hoef je niet te wachten op een reactie. Je kunt natuurlijk wel te maken krijgen met jongens die niet houden van bellen, maar dat zijn losers.

Zogenaamd, je houdt niet van praten?! Of houd je er niet van je energie ergens anders in te steken dan in een vagina? Een man die niet met mij wil bellen krijgt geen liefde van mij. Ik zeg niet dat ik hem niet ga seksen, want ik heb ook behoeftes. Het betekent gewoon dat ik hem alleen gebruik voor het fysieke en gelijk opzij schuif als iemand voorbij komt lopen die echt leuk is en geen angst voor telefoons heeft. Boy Bye!

Als ik iemand écht leuk vind, dan ga ik hem helemaal niet haasten. Wat als hij een puppy uit de gracht aan het redden is? Of een blind kindje voorleest?

Maar zelfs al vind je een man niet super boeiend en geniet je wel van de aandacht, dan nog is het wachten op een appje zo fucking irritant. Ik heb gemerkt dat ik verschillend gedrag vertoon bij verschillende mannen. Hoe leuker ik je vind, des te ongeduldiger ik ben, maar hoe meer ik mij inhoud. Dan blijft het een interne strijd, want ik wil me niet laten kennen.

Als ik een jongen ‘wel oké’ vind, dan heb ik trouwens ook geen geduld, maar dan heb ik veel sneller de neiging om hem te zeggen dat hij moet opschieten met reageren. Want, whatever the fuck je aan het doen bent, het is niet belangrijker dan reageren op de super belangrijke dingen die via mijn hersenen uit mijn vingers vloeien. En het boeit me niet genoeg om cool te doen.

Als ik iemand écht leuk vind, dan ga ik hem helemaal niet haasten. Wat als hij een puppy uit de gracht aan het redden is? Of een blind kindje voorleest? Of wat als hij erachter komt dat ik eigenlijk een ongeduldige draak ben, die vuur spuwt in de vorm van narigheid, als ik niet genoeg aandacht krijg? Later, als ik hem verleid heb met mijn daverende persoonlijkheid en verrassend hoog libido, mag hij erachter komen dat ik een beetje gestoord ben.

Soms praat ik in emoji’s en dan ontvangt hij een appje met: ? + ? + ? + ? + ? = ?

Ik heb een nieuwe man leren kennen. Lang, krulletjes, grote grijns, nog grotere.. baard, helemaal top. En ik ben in mijn ‘ik ga je betoveren met mijn eigenzinnigheid’ fase. Eigenlijk is het helemaal geen fase, want er komt nooit een einde aan. Wat ik doe is heel simpel: ik zeg alles wat in mijn hoofd opkomt. Het is riskant en wel eens vreselijk misgegaan, maar als ik het combineer met kleding die mijn billen accentueren, kan ik met veel wegkomen.

Hij neemt mij mee op dates en lacht om al mijn grapjes. Hij is super cute, stelt mij aan mensen voor als ‘zijn meisje’ en ik mag niet eens proberen mijn portemonnee te pakken als we uit zijn. Ik laat vooral niet merken dat ik totaal smelt van dit gedrag. Ik probeer namelijk een beetje met beide benen op de grond te blijven. Hij is en blijft tenslotte een man en het maakt niet uit hoe leuk hij in het begin doet, er blijft een mogelijkheid dat dit maar tijdelijk gedrag is.

We zijn de hele dag door berichtjes aan het uitwisselen en de seks is heel chill, dus zijn het vooral vunzige berichtjes. Soms praat ik in emoji’s en dan ontvangt hij een appje met: aubergine + perzik + schildpad + paard + vuurtje = druppels. Geen zorgen, hij begreep het ook niet. Het betekent dat ik super geile, vurige, langzame seks wil terwijl we ‘Pony’ van Ginuwine luisteren.

Ik vervloek de goden en die afschuwelijke blauwe vinkjes en ga uit frustratie mijn wenkbrauwen epileren

Als ik na een paar weekjes alleen thuiszit op de bank, begin ik een beetje zin te krijgen in aubergine + perzik, dus stuur ik hem een berichtje met de vraag wat hij aan het doen is. Er verschijnen twee vinkjes dat het appje is aangekomen en ik zie dat hij onlangs nog online is geweest. Ik leg mijn telefoon weg en ga verder met mijn teennagels lakken.

Ik krijg niet veel later een berichtje binnen, maar het is niet van hem. Wim, ik heb helemaal geen tijd om naar foto’s van je kind te kijken, ik ben onnodig obsessief aan het doen! Ik open het berichtje toch en smelt bij het zien van mijn petekind.

Die afleiding is van korte duur, want als ik uit het gesprek ga zie ik, dankzij die vreselijke updates van Whatsapp, dat hij het berichtje gelezen heeft. Ik vervloek de goden en die afschuwelijke blauwe vinkjes en ga uit frustratie mijn wenkbrauwen epileren. Hij reageert vanzelf wel. Waarschijnlijk. Toch?

Een uur gaat voorbij en ik begin mij toch af te vragen waarom hij er zo godverdomme lang over doet, dus open ik Whatsapp nogmaals. Ik open ons gesprek en zie dat die klootviool twee minuten geleden online is geweest. What the flying fuck?! Hoezo antwoord je niet met je bek??? Ik zit mezelf gek te maken dus besluit ik mijn telefoon in de andere kamer te leggen en mij volledig te concentreren op de flut film op televisie.

Nog geen twee minuten later loop ik weer terug om mijn telefoon te pakken (voor het geval iemand belt met een noodgeval..) en druk ik weer op die kutknop. Waarom doe ik dat? Alsof ik niet gelijk door zou hebben als dat stomme ding was afgegaan. Je hebt niets binnen, begin normaal te doen.

Ik gooi mijn telefoon naast me en druk mijn hoofd in een kussen

Mijn ongeduld is totaal onnodig. Deze man geeft mij altijd super veel aandacht en was de eerste persoon van wie ik vanochtend een appje kreeg. Ik moet lachen. Even tranquilo Omani, het is niet het einde van de wereld als je een keer je zin niet krijgt (dit is een leugen, dat is het wel).

Bij elk berichtje dat binnenkomt verwacht ik zijn naam te zien staan, maar nee hoor. Ik wil mezelf tegenhouden, maar kan het niet laten en open het gesprek. Hij is godverdomme nu online! Shit, wat als hij mij nu iets stuurt en ik in het gesprek zit? Dan ziet hij dat de vinkjes direct op blauw gaan. Ik gooi mijn telefoon naast me en druk mijn hoofd in een kussen.

Ik zet Solange op en besluit te dansen onder de douche, want daar word ik altijd vrolijk van. Als ik uitgedanst en zen onder de douche vandaan kom, kan ik het toch niet laten om mijn homebutton in te drukken, just in case. Die zen-gevoelens verdwijnen als sneeuw voor de zon, ALS IK ZIE DAT DIE LUL NOG STEEDS NIET GEREAGEERD HEEFT!

Nu begin ik pissig te worden. Ik bel Lies en ze hoort aan mijn gegrom dat ik geïrriteerd ben. ‘Die kutlul reageert al uren niet op mijn berichtje’. ‘Jij hebt nog steeds niet gereageerd op het berichtje dat ik je vanmiddag stuurde’, zegt Lies. ‘Daar hebben we het nu niet over. Laat me nou fucking hypocriet doen, ja?!’, antwoord ik. ‘Wat een eikel! Waar haalt hij het lef vandaan?’, zegt Lies. Kijk, zulke vriendinnen moet je hebben.

Ik heb er godverdomme genoeg van en stuur hem uiteindelijk een appje met: ‘Ga je me nog aandacht geven of wat?’ Geen twee seconden later krijg ik een nonchalant berichtje met ‘Lekkerding! Hoe was je dag?’ Pff.. mannen.