The Single Life: Single zijn met de feestdagen

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Veel singles vinden het moeilijk om alleen te zijn met de feestdagen. Tenminste, dat idee krijg je als je alle kerst-chickflicks mag geloven. Maar in chickflicks worden mensen ook wel eens binnen drie dagen ten huwelijk gevraagd of krijgen vrouwen een orgasme na twintig seconden penetratie. Niet te vertrouwen die onzin.

Ik ga sneller chickflicks kijken rond deze tijd van het jaar. Het is de tijd van onder de dekens kruipen op de bank met een warm kopje thee en kijken naar veel te knappe mensen die aan het einde van de film allemaal de ware hebben gevonden.

Persoonlijk houd ik meer van andere films. Als een man bijvoorbeeld True Romance opzet, dan scoort hij per direct punten. De kenners weten dat dit absoluut, maar dan ook echt absoluut, geen chickflick is. Dit is een waanzinnige film waarin Christopher Walken en Dennis Hopper de meest briljante scène ooit delen.

Mijn leven voelt vaak als de eerste helft van een chickflick. Voordat de ze een make-over heeft gekregen en de liefde van haar leven ontmoet

Maar hoeveel ik ook van andere films houd, voelt mijn leven toch vaak als de eerste helft van een chickflick. Je weet wel, voordat de ze een make-over heeft gekregen en de liefde van haar leven ontmoet. Het gedeelte waarbij ze het nog super awkward het alphabet boert om haar vrienden aan het lachen te maken en alleen maar losers date, die denken goed in bed te zijn. Ik kan trouwens echt het alphabet boeren.

Een paar jaar geleden had ik geen zin om tussen de stelletjes te zitten met kerst, dus besloot ik mijn familie op te zoeken in Amerika. Dit veranderde al snel in de allerergste kerst van mijn leven.

Het is 5:00 uur ‘s ochtends op eerste kerstdag en ik sta op Schiphol mijn tas in te checken. Mijn ticket was relatief goedkoop, omdat mensen over het algemeen liever bij hun familie zitten dan in een vliegtuig met kerst. Ook hebben Amerikanen geen tweede kerstdag, dus als je het mist moet je gewoon een jaartje wachten.

Eenmaal in het vliegtuig zie ik dat ik voor een kleuter zit, met daarnaast zijn moeder een baby broertje of zusje op schoot. Ik doe altijd zo mijn best om de juiste stoel uit te kiezen. Aan het gangpad, zodat ik niet over mensen hoef te klimmen en ver van de voorste rij, zodat ik niet te dicht bij jankende kinderen zit. Begrijp me niet verkeerd, ik houd onwijs van kiddo’s, maar niet in een vliegtuig. Nooit in een vliegtuig.

Ik doe zo hard mogelijk mijn best om het getrap in mijn rug te negeren, biddend dat Chucky the demon child in slaap valt. Ik ben halverwege een film wanneer mijn beeldscherm begint te haperen en opeens uitvalt. Ik tik scheldend op mijn beeldscherm, alsof dat iets gaat uithalen, en druk op alle mogelijke knopjes.

Ik krijg gelijk op mijn flikker van de moeder van Chucky over mijn gescheld. Ik kijk haar aan met een ‘Bitch leer eerst je duivelskind opvoeden, voordat je mij de les gaat lezen’ blik, zeg sorry en wend mij weer terug naar mijn nog altijd zwarte beeldscherm. Ik loop richting de stewardessen en leg uit dat Chucky achter mij zit, mijn beeldscherm is uitgevallen en of zij alsjeblieft een andere stoel voor mij heeft.

Ik pak snel al mijn spullen bij elkaar, terwijl Chucky mij zit aan te staren met een dodelijke blik. Ik kijk terug met mijn meest dodelijk blik, gepaard met een kleine ‘kom dan’ beweging. Maakt me niet uit dat hij een kind is. Hij fronst en gaat verder met zijn speelgoed in het gangpad gooien. Zijn moeder gaat ondertussen door met doen alsof ze niet doorheeft wat hij doet. Bravo, we hebben niet genoeg assholes op de wereld.

Blijkbaar zie ik eruit als iemand die drugs smokkelt, want bijna iedere man vraagt of ik wiet heb meegenomen, wanneer ik vertel dat ik in Amsterdam woon

Ik wacht op het vliegveld tot ik door mijn oom wordt opgehaald, maar een uur gaat voorbij en hij is nergens te bekennen. Zal eens niet. Uiteindelijk zie ik het vrolijke hoofd van de vader van mijn ooms vriendin. ‘Waarom belde je mij niet gelijk? Ik was je direct komen halen’, zegt hij terwijl hij mijn tas pakt en richting de auto loopt.

Eenmaal binnen zeg ik iedereen gedag en mag ik gelijk aanschuiven om te eten. Mijn oom en tante hebben duidelijk ruzie en de kinderen zijn aan het zeuren over wiens beurt het is op de playstation. Na een tijdje krijg ik een berichtje binnen van een vriendin dat ze in de buurt is en onderweg naar een Single’s Christmas party, met de vraag of ik mee wil.

Het ziet er naar uit dat iedereen in huis op het punt staat in te kakken, dus besluit ik mee te gaan. Ondanks dat ik al bijna vierentwintig uur wakker ben. Ik trek een fluweel jurkje aan met lange mouwen en wacht om opgehaald te worden.

Herinner mij nooit meer naar een single’s feestje te gaan. Ik kom binnen en het eerste wat ik zie is dat vijfenzeventig procent mannelijk is. Maar geen enkele is leuk. Blijkbaar zie ik eruit als iemand die drugs smokkelt, want bijna iedere man vraagt of ik wiet heb meegenomen, wanneer ik vertel dat ik in Amsterdam woon.

Uiteindelijk pak ik een glaasje eggnog en vind ik een hoekje om even een goede social media scroll te doen. Ik zie dat iedereen in Amsterdam foto’s heeft gepost van hun gezellige dag met familie en ik heb spijt dat ik ben meegegaan het het single’s feestje.

Vuilnis-adem staat opeens naast mij en vraagt waar ik heen ga

Zeker wanneer er een dude naast mij komt zitten met de ergste adem die ik ooit geroken heb. Hij is duidelijke hints aan het droppen dat hij interesse heeft, terwijl ik met man en macht mijn adem probeer in te houden. Mijn vriendin steekt haar duim naar me op, alsof ik een hottie aan de haak heb geslagen.

Ze komt na een tijdje naar mij toegelopen en vertelt dat ze met haar man mee naar huis gaat. Ze vraagt of ik ook met die van mij mee ga. Ik zeg dat ik een beetje kots moet tegenhouden van dat idee en dat ik liever doodga.

Ik bestel een taxi en wacht buiten om opgehaald te worden. Vuilnis-adem staat opeens naast mij en vraagt waar ik heen ga. ‘Naar huis, lange dag’, antwoord ik. ‘Misschien kan ik het beter maken’, zegt hij terwijl hij mijn schouders begint te masseren.

‘Normaal zou ik dit aardiger aanpakken, maar ik probeer het al de hele avond duidelijk te maken en ik heb het nu fucking koud. Ik heb zo geen interesse dat ik buiten in de sneeuw ben gaan staan om op mijn taxi te wachten, in plaats van binnen bij jou. Je bent vast een aardige dude, maar je snapt echt geen hints en ik wil gewoon naar huis, in bad en in bed.’

De taxi komt voorrijden en ik stap in. Hij houdt de deur nog even tegen en zegt: ‘Weet je het zeker? Ik kan je lekker warm houden vannacht’ en likt zijn lip. Ik kijk hem vol walging aan, maak een kotsbeweging en trek snel de deur dicht.