The Single Life: Waarom val ik niet op lieve mannen?

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Het nieuwe jaar is van start en dat betekent meestal dat mensen beginnen (en gelijk weer afhaken) met goede voornemens. De een gaat stoppen met roken, de ander gaat vaker naar de sportschool. ‘Ik ga minder drinken’, is ook eentje die je vaak hoort. Begint altijd leuk, maar na een tijdje vervallen we weer in oude gewoontes.

Ik ben niet echt van de goede voornemens, maar ik heb wel de neiging om te reflecteren. En na lang en hard te hebben nagedacht ben ik tot een conclusie gekomen. Ik heb een afschuwelijke smaak qua mannen.

Zodra ze als bijtjes achter mij aan zoemen alsof ik honing aan m’n reet heb, haak ik af

Als ik terugkijk naar de mannen die mijn leven hebben geïnfiltreerd door de jaren, kan ik alleen maar concluderen dat ik een vreselijke smaak heb. Ik val namelijk op assholes. Ik ga er vanuit dat ik papa issues heb, want ik kan er echt niet omheen. En ik zou best een interventie kunnen gebruiken.

Ik val op mannen die ruw aan de buitenkant zijn en zacht van binnen. Maar zodra ze té zacht zijn, heb ik gelijk geen interesse meer. Zodra ze als bijtjes achter mij aan zoemen alsof ik honing aan m’n reet heb, haak ik af. En dat terwijl dit misschien juist de mannen zijn die mij veel minder hoofdpijn zouden bezorgen dan de variant waar ik normaliter voor ga.

Daarom heb ik besloten om dit jaar betere mannen te kiezen. Dat is mijn goede voornemen van 2017. Ik ga niet meer voor de assholes. Niet meer voor de onbereikbaren. Niet meer voor de knappe gezichten. Ik ga alleen nog maar voor mannen die mijn tijd waard zijn. En ook eindelijk aan Breaking Bad beginnen!

Het enige probleem is dat ‘te’ lieve mannen mijn interesse niet wekken. Dan zijn de rollen omgedraaid en ben ik de onbereikbare bitch die niet op berichtjes reageert. Wat is er mis met de mensheid dat we altijd willen wat we niet kunnen krijgen en niet omkijken naar hetgeen wat wordt aangereikt?

Als hij mij naar mijn leeftijd vraagt, laat ik hem raden. Zo kan ik doen alsof ik beledigd ben als hij mij te oud (of zelfs mijn juiste leeftijd) schat.

Ik ben achter de bar aan het werk wanneer er een man in pak aan de bar komt staan. Hij is knap, heeft pretoogjes en een mooie lach. Hij vraagt om een drankje en blijft oogcontact houden. Ik weet dat hij interesse heeft, want hij is niet bepaald subtiel aan het doen.

Gedurende de avond voel ik dat ik de de gaten word gehouden door meneer in pak. Aan het einde van de avond komt hij voor de laatste keer naar de bar gelopen. Hij blijft even naar mij kijken voordat hij zijn mond open doet.

‘Ik voel een vibe tussen ons. Kan dat kloppen?’, vraagt hij. ‘Dat zou kunnen’, antwoord ik. Ik vertel er maar niet bij dat wel meer mensen dat idee hebben, omdat mijn persoonlijkheid heel open en toegankelijk is. Hij zegt dat hij op het punt staat naar huis te gaan, maar of hij misschien mijn nummer zou mogen. Ik stem toe. Hij stuurt diezelfde avond nog een berichtje met een complimentje.

De dagen erna leren wij elkaar telefonisch wat beter kennen. Ik vind deze man interessant, maar merk gelijk al dat hij een tikkeltje gretig is. Als hij weet dat ik thuis ben belt hij mij. Hij lacht om alles wat ik zeg, zelfs als het niet als grap bedoeld is. Hij is niet ontspannen.

Hij vindt mij leuker dan ik hem. Ik merk het aan mijn eigen gedrag. Ik ben wat droger. Ik daag hem uit en prik zachtjes tegen zijn ego. Ik ben wat minder lief dan wanneer ik iemand echt leuk vind. Als hij mij naar mijn leeftijd vraagt, laat ik hem raden. Zo kan ik doen alsof ik beledigd ben als hij mij te oud (of zelfs mijn juiste leeftijd) schat.

Eigenlijk zou ik dolgelukkig moeten zijn dat ik een man heb ontmoet die zich graag volwassen gedraagt en mij lichtelijk aanbidt, maar toch knap ik af

Hij schat dat ik zijn leeftijd ben, begin twintig. Ik heb de hele tijd gedacht dat hij rond de dertig was. Ik knap er een beetje op af. Ik merk dat hij heel hard zijn best doet om volwassen te doen. Dat gaat niet helemaal samen met mijn jeugdige ziel, die spelend en een tikkeltje kinderachtig door het leven gaat.

Hij doet zijn best om mij hem leuk te laten vinden en hij doet zijn best om volwassen over te komen en op alles knap ik af. Eigenlijk zou ik dolgelukkig moeten zijn dat ik een man heb ontmoet die zich graag volwassen gedraagt en mij lichtelijk aanbidt, maar toch is ‘t hem niet. Misschien omdat het niet oprecht voelt. Die volwassenheid dan.

Ik wil hem toch een kans geven en nodig hem uit om na werk wat met mij te drinken. Hij woont net buiten Amsterdam, maar vindt het geen probleem om naar mijn werk te rijden na sluitingstijd. Echt een date is het niet, want hoewel we alleen aan een tafel zitten, zijn er allemaal collega’s bij.

Hij is nerveus. En ik ben nou echt niet iemand die je voor je wilt hebben zitten als je nerveus bent. Ik heb namelijk heel erg de neiging om te awkward situaties te benoemen. Of dingen te zeggen die hem nog nerveuzer maken. En omdat ik zo op mijn gemak ben in awkward situaties, voelt het als een spelletje. Wat zou ik allemaal kunnen zeggen om hem nog meer te laten zweten?

Na een beleefd uurtje brengt hij mij thuis. Ik neem afscheid van hem en weet heel goed dat dit de laatste keer is dat wij elkaar gaan zien. Hoewel hij zo ontzettend lief is mis ik pit. Ik mis tegengas. Ik mis uitdaging. Ik mis de super onbereikbare gast die zich gedroeg als een totale asshole, maar wel dynamite in bed was.

Dus zodra ik het huis in loop stuur ik hem een berichtje met de vraag of hij zin heeft om langs te komen. Ik zei het je toch?! Hopeloos! Ik heb een fucking interventie nodig..