The Single Life: Wanneer je zin hebt om te daten, maar je liever op de bank blijft met een dekentje

Omani

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Vroeger ging ik nog wel eens los tegen vrienden die voor de winter een vriendinnetje zochten. De feminist in mij had een hele speech klaarliggen om hen verbaal de grond in de boren. Maar als ik helemaal eerlijk ben, snap ik het eigenlijk wel.

Je hebt helemaal geen zin om de kou te trotseren, om op zoek te gaan naar een lekker hapje. Je wilt er namelijk goed uitzien. Wat niet perse betekent dat je blote benen hoeft te hebben, maar je weet dat je ook niet veel zult vangen in die gigantische dikke trui, joggingbroek en sloffen, die je eigenlijk wilt dragen.

Ik kijk altijd vol verwondering naar Britse meisje die door de stad lopen met korte rokjes, blote benen, zonder jas met hun armen over elkaar heen. Ik krijg er rillingen van terwijl ik zelf een dikke shearling aan heb. Je kunt ze misschien gek vinden, maar dat is pas echte doorzettingsvermogen. Fashion boven alles, bitches.

Samen bankhangen

Ik doe het ze niet na. Ik ben het meisje dat een wafelijzer en dikke slofsokken bij zich heeft, als ze bij een man blijft slapen. Je denkt misschien: ‘Waarom zou ze geen pyjama meenemen, als ze de hele tijd zo aan het bitchen is over de kou?’ Nou, dat leg ik uit.

Mijn theorie is dit: als ik in zijn kast ga wroeten, vind ik heus wel een joggingbroek en trui. Wat ik niet vind zijn slofsokken en een wafelijzer. Het is belangrijk om prioriteiten te stellen in het leven. Mijn prioriteiten zijn warme voeten en wafels.

Ik had ooit een man in mijn leven die, nadat hij mijn sloffen en broek had uitgetrokken om aan de slag te gaan, eerst mij mijn sloffen weer aantrok. Hij wilde niet dat ik koude voeten kreeg. Wat een held. Misschien moet ik hem maar weer een keer bellen.

Hij is net als een wachtkamertijdschrift. Je zou het niet per se kopen in de winkel, maar je bent super blij dat het in de wachtkamer ligt

Het is elke week weer een dilemma. Ga ik uit en sociaal doen en wellicht de liefde van mijn leven tegenkomen? Of blijf ik thuis op de bank, kijk ik een seizoen van een serie en geef ik toe dat Tony Chocolonely’s karamel zeezout de liefde van mijn leven is?

Als je niemand in je leven hebt waar je verliefd op bent, is het soms fijn om een ‘no strings attached’ man achter de hand te hebben. Hij is net als een wachtkamertijdschrift. Je zou het niet per se kopen als je het in de winkel zag liggen, maar je bent super blij dat het in de wachtkamer ligt, terwijl je zit te wachten.

Dit werkt uiteraard alleen als jullie er beiden zo over denken. Als hij helemaal hoteldebotel is, is het sneu en moet je hem niet aan het lijntje houden. Mijn wachtkamertijdschrift is perfect. Hij is cute, hij is aardig en hij neemt me mee op dates. We weten allebei dat we niet verliefd zijn, maar vinden elkaar leuk genoeg om wekelijks af te spreken.

Ik app hem dat ik van de dekentjes een coconnetje heb gemaakt en stuur een selfie van mijn moddermasker

Ik lig onder twee dekentjes op de bank een serie te kijken. Tegelijkertijd ben ik mijn online shopverslaving aan het voeden door eindeloos te scrollen door Asos. Stiekem weet ik dat ik naar de winkel moet op voedsel te halen, maar ik stel het voortdurend uit.

Twintig artikelen in mijn favorieten, drie in mijn winkelwagen en een modder masker op mijn gezicht verder, krijg ik een berichtje binnen met de vraag wat ik aan het doen ben. Zo werkt het bij ons altijd. We bellen en appen tussendoor bijna niet. We sturen gewoon wekelijks een berichtje met ‘Hey! Wat voer je uit?’.

Ik vertel hem dat ik van de dekentjes een coconnetje heb gemaakt en dat ik nog steeds niet gegeten heb. Daarna stuur ik hem een selfie zodat hij mijn modder masker kan zien en vervolgens begint de discussie van wie de reis naar wiens huis gaat maken.

Ik pak mijn slofsokken, wafelijzer en tandenborstel, pleur het allemaal in mijn tas en wacht tot ik een Mercedes zie voorrijden

Zijn argument dat hij een grotere televisie heeft wint in mijn optiek niet van mijn ‘maar ik ben hier’ standpunt. Als hij uiteindelijk aanbiedt om mij met een Uber op te laten halen, laat ik mij overhalen en begin ik me klaar te maken.

We zijn na zoveel maanden het ‘ik zie er altijd zo sexy uit’ stadium voorbij, dus houd ik mijn grootste trui met mijn gestolen-van-ex-joggingbroek aan. Ik pak mijn slofsokken, wafelijzer en tandenborstel, pleur het allemaal in mijn tas en wacht tot ik een Mercedes zie voorrijden.

Mijn trui is zo groot dat het amper in mijn donzen jas past, waardoor ik me net een michelinmannetje voel. Ik moet zelfs de rits van mijn jas openmaken, omdat ik anders niet normaal in de auto kan zitten. Hij woont naast de wallen, dus is het eigenlijk best fijn om er zo onaantrekkelijk uit te zien. Geen last van vieze mannetjes.

Eenmaal bij hem binnen is het gelijk sexy time en wordt al mijn super warme kleding uitgetrokken. Als we klaar zijn zegt hij dat hij een verrassing voor me heeft. Hij loopt de kamer uit en komt terug met een bed tafeltje en een bezorgtas vol verse sushi. Vervolgens zet hij het derde seizoen van Game of Thrones op.

Ik moet glimlachen van deze super lieve man. Het is misschien geen ware liefde, maar zo kan ik best de winter doorkomen.