Column 6 sep 2016 Omani McDaniels

The Single Life: Wanneer nieuwe vrienden meer dan vrienden willen zijn

Het leven van een single meisje is als een wervelwind. Soms is het leuk, soms is het minder en soms is het een regelrechte horrorfilm. Omani is een luidruchtige, altijd lachende, ietwat (prettig) gestoorde eind-twintiger. Wekelijks zal ze jullie een kijkje geven in het leven van een rasechte single girl. Pak de popcorn er maar vast bij.

Ik ben een meisje met veel mannelijke vrienden. Ik heb ook veel geweldige vriendinnen, waar ik voor door het vuur zou gaan, maar vooral veel mannenvrienden. En ik ben in de veronderstelling dat je nooit genoeg vrienden kunt hebben, dus als er iemand leuks op m’n pad komt en zegt: ‘Kom we doen een keer een biertje’. Dan zegt Omani: ‘Yolo’. Grapje, Omani zegt nooit ‘Yolo’. Omani vindt ‘Yolo’ stom. Daarnaast gaat ze nu ophouden met over zichzelf praten in het derde persoon.

Het komt soms voor dat de mannen waarmee ik vrienden wil zijn, meer dan alleen mijn vriend willen zijn. Zij hopen dan een romantische versie van mijn platonische gezelligheid te maken. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

De laatste keer dat ik van iemand mocht varen, liep het niet geweldig af

Op een dag leerde ik Alex kennen. Ik werkte in een restaurantje en Alex was één van de barmannen. Super gezellig, beetje mollig manneke met een kale kop en grote grijns. We hadden het gezellig op werk, dus besloten we ook buiten werk een keertje te hangen. Ik vind met jongens chillen zo fijn, omdat ze nooit zeuren om mijn oncharmante gedrag. Ik boer als een kerel en ik zit met mijn hand in mijn broek en ik doe alsof ik straat ben en ik vind poepgrapjes hilarisch en ik ben super onhandig en ik maak karate chop bewegingen met mijn handen als ik door een menigte loop en ik heb één volume (hard). Maar mijn charme is juist dat ik zo oncharmant ben (dat denk ik tenminste altijd).

Alex komt mij ophalen met een voorraad bier en we rijden richting de Vinkeveense Plassen, om daar met een bootje te varen. We laden het bootje in en varen weg. Alex vraagt of ik ook een keertje wil sturen. De laatste keer dat ik van iemand mocht varen, liep het niet geweldig af. Dat tegenovergesteld sturen, is niks voor mij. Tenzij je overdwars vast wil komen te liggen op de gracht en alle andere boten wil blokkeren, moet je niet vragen of ik wil sturen.

Alex geeft mij het stuur en ik krijg vreselijke flashbacks van het incident op de gracht, maar pak het aan (dat stuur is gewoon een stok, laten we eerlijk wezen) en vaar vooruit. Soort van. Het gaat verbazingwekkend goed, dus vanaf nu heet ik ‘kapitein Omani’. Het is trouwens logisch dat het goed gaat, want ik heb niets waar ik tegenaan kan knallen, maar dat neemt niet weg dat ik erg trots op mezelf ben. Zó trots zelfs, dat ik ‘Omani is de beste’ probeer te spellen met de boot. Nadruk op probeer.

Is het te laat om te doen alsof ik bezet ben?

We praten over het leven, onze dromen en de wilde avonturen die we hebben meegemaakt. We praten ook over werk, eigenlijk vooral over werk. Dan komt er een grote boze wolk aan en stelt Alex voor om te gaan schuilen. We schuilen onder een afdakje op één van de eilanden, geen idee wiens eiland. Het begint te hagelen en keihard te onweren, maar we zitten droog en hebben bier.

We kijken naar de storm, die nog in volle gang is en Alex komt dichterbij me staan. ‘Misschien niet het ideale weer voor een eerste date, maar zelfs een storm weet jij leuk te maken’, zegt hij. Wacht even.. Date? Wat? Sinds wanneer is dit een date? Ben ik op een date? Ik ben toch niet op een date? Waarom zei hij date? Zei hij echt date? Moeten zulke dingen niet van tevoren overlegd worden? Is het te laat om te doen alsof ik bezet ben? Ja natuurlijk, je hebt net je fucking levensverhaal aan hem verteld. Waarom praat je altijd zoveel stomme trut? Waarom praat je überhaupt? Fuck my fucking life. Omani blijf rustig. OMANI BLIJF RUSTIG!

‘Gaat het?’
, vraagt Alex lachend. ‘Ik wist niet dat jij zo stil kon zijn.’ Ik wil een ontsnappingsmanoeuvre bedenken, maar zit op een eiland. Ik kan de boot ook niet meenemen, want er zit een laagje water in. Daarnaast is het best lullig om iemand achter te laten. Afstandszwemmen is het overwegen waard, want misschien ben ik wel gewoon een zeemeermin en heb ik het nooit geweten. Wellicht is dit het universum, die mij mijn destiny laat zien.

Ik vind ongemakkelijke stiltes nooit zo erg

‘Uhm.. Ik wist niet dat.. Soms, tja.. Nou weet je, ik..’ Dan krijg ik een fantastisch idee. Ik pak mijn telefoon uit mijn tas en zet het nummer ‘We don’t have to take our clothes off‘ op, een liedje over platonische liefde. Aan zijn gezicht is te zien dat hij erg in de war is van mijn gesprek ontwijkend gedrag.

‘Omani, wat ben je allemaal aan het doen?’, vraagt Alex. Ik leg hem uit dat ik niet wist dat dit een date was en dat ik dacht dat we als vrienden wat gingen doen. Hij reageert goed, maar kijkt een beetje verslagen. Vervolgens blijft het heel lang heel stil. We zitten aan het water met onze voeten over de rand, want het is intussen opgehouden met regenen. Alex kijkt sipjes en zegt nog steeds geen woord.

Op een gegeven moment vraagt Alex waarom ik zo moeilijk kijk. Ik had niet in de gaten dat ik moeilijk keek en schaam me voor waar ik aan zat te denken, maar ik wil ook niet dat hij denkt dat ik iets achterhoud. ‘Zeg het nou maar, ik kan het hebben’, zegt Alex. ‘Nou, als ik helemaal eerlijk ben probeerde ik achterstevoren het alfabet op te noemen in mijn hoofd. Maar ik kwam niet verder dan T..’ Alex kijkt me even aan en barst dan in lachen uit. ‘Jij bent zo vreemd’, lacht Alex. Hij moest eens weten.

LEES OOK: The Single Life: Wanneer je als single relatieadvies geeft
LEES OOK: The Single Life: Als je als single tussen alle koppeltjes terechtkomt
LEES OOK: The Single Life: Als je als single zomaar in allerlei situaties belandt

Reageer op artikel:
The Single Life: Wanneer nieuwe vrienden meer dan vrienden willen zijn
Sluiten