Uitdaging: De walk of shame door de overvolle wachtkamer

Lotte Nijborg 8 mei 2015 Column

Martine, redacteur en één van de gezichten van Beautify, had er nu echt schoon genoeg van. Al sinds haar 11e knokkend tegen hardnekkige acné besloot ze de laatst mogelijke stap te nemen om voor eens en altijd met haar acné af te rekenen. Benieuwd hoe en naar het verloop hiervan? Lees mee:

Onrustig

Vorige keer vertelde ik jullie over hoe ik mijn acné in toom houd met behulp van een aangepast dieet. Netjes had ik me er de afgelopen weken aan gehouden, maar mijn huid had er alles behalve boodschap aan gehad. Alles was onrustig, mijn poriën vertoonden zwarte gaten en roodheid alom. En wanneer je dan naar de laserkliniek moet, wéét je dat je er niet al te appetijtelijk uit gaat stappen. And oh was I right.

Verwend?

Ik kroop weer zoals altijd op te stoel bij Tanja. Ik vertelde dat ik baalde dat mijn huid er niet goed uitzag. Ik had toch al wel een aantal behandelingen gehad en stiekem de hoop dat het ergste zou zijn verdwenen. Maar voor mijn gevoel gebeurde er nog niet zoveel. Totdat Tanja iets zei waar ik niet eens zo bij had stil gestaan. ‘Je vergeet dat je erg snel went aan wat je hebt’. En daar had ze een punt. Als ik eerlijk was waren gedeeltes van mijn huid wel echt opgeknapt. Daarbij was mijn huidstructuur veel beter geworden, merkte ik dat ik meer collageen aanmaakte (mijn huid was veerkrachtiger geworden) en dat ik natuurlijk wel degelijk minder last van pukkeltjes had. Ze had gelijk. Ik was stiekem een beetje verwend geraakt. En het is natuurlijk geen magie dat laseren, je kunt nog zo je best doen, maar wanneer mijn lichaam iets anders wil kan een laser daar natuurlijk niet altijd tegenop.

Au!

Dus Tanja ging aan de slag. En oh wat deed het een zeer. Voor alle dames die dit ooit overwegen te gaan doen, zorg dan dat je de nacht daarvoor goed hebt geslapen en niet bent wezen stappen. Met een kater in die stoel doet alles namelijk twee keer zoveel zeer. Vervolgens stelde Tanja me voor om wederom onder een UV masker te gaan liggen. Helaas moest ik dan wel ‘eventjes door de wachtkamer’. Geen probleem dacht ik, want daar zit toch niemand.

Dé wachtkamer

Behalve natuurlijk die ene uitgerekende dag. Daar stond ik dan, met mijn gezicht vol rode strepen en vlekken. In de overvolle wachtkamer. Tanja roept vrolijk ‘goedemorgen!’ waardoor natuurlijk iedereen nog even opkijkt. Achja. Ik denk maar zo: die mensen zitten daar natuurlijk ook met een reden. Ik kon me wel een beetje kapot staan schamen daar in die ruimte, maar waarom als daar ook alleen maar onzekere mensen zaten? Ik haalde mijn handen door mijn haren, hief mijn kin op en liep trots de wachtkamer door. You can all suck it.

Reageer op artikel:
Uitdaging: De walk of shame door de overvolle wachtkamer
Sluiten