Wat als.. je die ene man maar niet uit je hoofd kunt krijgen

Wat als je hem maar niet uit je hoofd kunt krijgen? Als je je al honderd keer hebt voorgenomen om niet meer aan hem te denken? Wat is dat toch dat hoe harder je je best doet, hoe meer je aan hem denkt?

Soms ontmoet je iemand die je gelijk raakt. Iemand die je bij blijft, iemand die in je gedachtes en systeem lijkt te leven. Iemand waarmee je dingen beleeft, die je doorgrond, waarmee je emoties en gevoelens deelt. Iemand bij wie je het gevoel hebt dat je leeft, écht leeft. Iemand die je laat trillen op je benen, je lichaam laat verlangen naar iedere aanraking en bij wie je het gevoel hebt dat je nooit meer los wil laten. Tot hij je beveelt dat te doen.

Het is namelijk juist die man, die vaak niet blijft. Het is de man die we niet kunnen krijgen die ons laat branden van verlangen en lust. Het is de man die van ons zijde wijkt die we willen vastgrijpen en vasthouden. En laat loslaten dan net ongelooflijk moeilijk zijn.

Soms kun je iemand nog zo hard willen loslaten, het lijkt praktisch onmogelijk te zijn. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Wel een miljoen keer. Hoe? Elke keer somde ik op wat er niet goed of leuk aan hem was. Wat zijn negatieve kanten waren en vooral waarom hij niet bij mij paste. Ik zei het hardop, vertelde het aan mijn vriendinnen en herhaalde het elke ochtend weer.

Het gaat totaal niet goed, ik mis ‘m iedere seconde

Het schijnt een trucje te zijn namelijk om over iemand heen te komen, elke ochtend herhalen waarom je hem niet leuk vindt zodat je vooral negatieve associaties aanmaakt in je gedachtes die uiteindelijk de positieve associaties zouden moeten vervangen.

Jezelf afleiden zou ook een perfecte manier zijn om over hem heen te komen. Geloof me, ik plande me hele agenda vol. Ik zag iedereen, stond in elke kroeg en lachte hardop, deed alsof het perfect ging richting mijn vriendinnen.

Of ik ‘m nog miste? Nee joh. Allang over, antwoordde ik dan net iets te hard. Terwijl ik ondertussen de ruimte scande om te zien of hij er toevallig ook zou zijn. En als ik hem dan niet zag pakte ik mijn telefoon met de intentie hem een berichtje te sturen want we kunnen toch vrienden zijn? Uiteindelijk verwijderde ik dan zijn nummer, terwijl ik al lang wist dat ik nog een back-up had. Maargoed.

De telefoon zou niet meer zijn naam vertonen

Dat is namelijk ook een ding dat niet bijdraagt aan dit proces; je telefoon. Ik bleef er maar op staren. Checkte nog steeds elke minuut of ik niet een berichtje van hem had, dat hij me miste. Want stel je voor. Stom, want ik wist hoe dan ook dat dat berichtje er nooit zou komen. Dat de telefoon nooit meer zijn naam zou vertonen. Ook niet als ik het nummer weer zou opslaan.

Elke avond ging ik met hem in mijn gedachte naar bed. Elke ochtend werd ik met hem wakker. Hij zat in mijn systeem, hij leek wel vergif. En hij leek er maar niet uit te gaan. Ik werd er gek van. Vroeg me af of het ooit zou stoppen. Of er ooit een andere man zou komen.

Totdat ik op een gegeven moment maar accepteerde dat ik nog niet over hem heen was. Tot ik me bedacht dat het oké was dat ik aan hem dacht. Waarom zou ik hem zo snel willen vergeten? Wat is er mis met een persoon waar je aan denkt? Oké, hij wil je niet meer. Oké, het doet pijn. Maar, het slijt vanzelf. Ik hoef niet wanhopig te gaan doen. Mezelf proberen te overtuigen. Want dat werkt toch niet.

Waarom kan ik niet gewoon tegen m’n vriendinnen in de kroeg zeggen “Het gaat totaal niet goed, ik mis ‘m iedere seconde”?. Is dat niet stoer ofzo? En het leek wel sinds het moment dat ik stopte met stoer te willen doen, sinds ik de pijn accepteerde, het steeds beter ging.

Het deed verdomme veel pijn

Ik kon er over praten, het was oké om m’n telefoon te checken en mijn vriendinnen spraken af in een kroeg waar hij nooit zou komen. Of gingen juist met mij naar de kroeg waar ‘ie wel zou kunnen komen. Want als ik ‘m wilde zien, waarom niet?

Ik was met hem. Hij gaf me het gevoel dat ik leefde. En ook al deed het verdomde pijn. Ik had het voor geen goud willen missen. En zolang je dat kan zeggen, mag het verliesproces best even duren.