Yas keek Manchester by the sea: Een film waar je nog dagen van ondersteboven zult zijn

Yasmine

Yasmine zit iedere week wel een tijdje in het donker. Het fijne is, ze weet precies wat een meisje zoekt in een film. Stay tuned als je wilt weten of je Manchester by the sea moet zien of net zo goed kunt skippen.

Laat ik deze week alles omdraaien en meteen beginnen bij het oordeel. En dat is dat je Manchester by the sea absoluut níet mag skippen. Al is het alleen maar omdat de Oscars eraan komen en deze film genomineerd is voor maar liefst zes beeldjes. Waaronder Beste Acteur, Beste Mannelijke én Vrouwelijke Bijrol en Beste Regie.

En als die Amerikaanse filmprijs je een worst mag wezen, kijk dan vooral omdat deze film verschrikkelijk aangrijpend is. Je zult huilen. Je zult bedroefd zijn. En je zult nog dagen rondlopen met een beklemmend gevoel, omdat het gewoon zo mistroostig is.

Hier gaat Manchester by the sea over

Voor iedereen die nu eigenwijs denkt dat Manchester helemaal niet aan zee ligt: jullie hebben gelijk. Het Britse Manchester ligt niet aan zee, maar dit gaat over een Amerikaans dorpje in de buurt van Boston. Een dorpje waarin iedereen elkaar kent en waarin iedereen alles van iedereen weet.

Lee (Casey Affleck, yes, het broertje van Ben), speelt de hoofdrol in de film. Hij is het dorpje ontvlucht en woont alleen in Boston. Daar is hij klusjesman en leeft hij een leven als zonderling.

Dat alles verandert als Lee’s broer Joe overlijdt aan zijn hartaandoening. Lee stapt meteen in de auto om de begrafenis te regelen. Maar dan blijkt dat Joe in zijn testament heeft geregeld dat Lee voor Joe’s zestienjarige zoon Patrick moet zorgen. En dat hij daarvoor terug moet verhuizen naar zijn geboortedorpje.

Heeft ‘ie helemaal geen zin in, want zijn ex-vrouw Randi woont er ook (Michelle Williams). En ten tweede vindt Lee zichzelf compleet ongeschikt om voor Patrick te zorgen. Patrick op zijn beurt, staat ook niet echt te springen om buddy’s te worden met zijn nieuwe voogd. Hij maakt zich vooral druk over zijn twee (!) vriendinnetjes, zijn ijshockeyclub en zijn band.

De film gaat over rouw, eenzaamheid en bovenal schuldgevoelens. Want gaandeweg kom je er achter dat Lee iets afschuwelijks heeft meegemaakt. Iets wat je zelfs je ergste vijand niet gunt.

Niet alleen maar huilen

Vooral het tweede deel van de film is loodzwaar. Als je er achter komt wat Lee allemaal nog meer heeft doorstaan. En op het moment dát je erachter komt, zal je je tranen niet kunnen bedwingen (oké, ik in ieder geval niet, maar ik ben zoals ik eerder al zei een emotioneel wrak bij films).

Maar gelukkig is het niet alleen maar janken. Want er is ook humor. Als Patrick probeert zijn twee vriendinnetjes bij elkaar uit de buurt te houden bijvoorbeeld. En hij één van beide zó graag wil ontmaagden dat Lee met haar moeder moet kletsen. Wat natuurlijk voor geen meter lukt, door Lee’s stuurse instelling.

Maar als je denkt dat Patrick er voor zorgt dat Lee verandert, dat hij uit zijn schulp kruipt en dat de twee elkaar opnieuw vinden en samen nog lang en gelukkig leven, nou, dan kan ik vast verklappen dat dat iets anders gaat.

Oordeel

Soms kan het lijken alsof er niet zo veel gebeurt in de film. Als je van actie houdt, dan is het geen film voor jou. Maar als je zin hebt in een droevige film – ja, daar kunnen wij meisjes oprecht zin in hebben – zet dan Manchester by the sea op. Je zult er nog dagen van ondersteboven zijn.

Lees ook mijn oordeel over Demain tout commence: Yas keek Demain tout commence: Een film voor iedereen die moest huilen én lachen bij Intouchables